there's a blackbird on my chest

white musk

- μμμμ white musk.
- αυτή η κολόνια σε όλους θυμίζει μια γκόμενα που είχαν στο λύκειο.
- εμένα μου θυμίζει εσένα.
- το ίδιο λέμε.

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

ὄττω τις ἔραται

Λυπάμαι που άργησα τόσο να το θυμηθώ.
Κι η αδυναμία να βρεις κάτι να σε κάνει καλά είναι κι αυτή ενδεικτική του προβλήματος.
Γι αυτό χαίρομαι σήμερα, γιατί θυμήθηκα κάτι που είχα ξεχάσει:
πως ακόμα κι αν όλα τα άλλα αποτύγχαναν -που δεν έχουν αποτύχει, αλλά ακόμα και αν-
τότε θα τα κατάφερνε ο Δεληβοριάς.
Ο Δεληβοριάς πάντα τα καταφέρνει.
Όπως κι εγώ.
Όπως και όλοι μας.

Έχω ακόμα τη μνήμη μου
Τη μητέρα του στίχου μου
Και θα κλέψω ξανά την κλεμμένη φωνή
Τρέμει κάτω απ’ τα πράγματα το ρυάκι του ήχου μου

Αλλα-yes?

Δεν είμαι σίγουρη αν οι αλλαγές είναι κάτι που μου αρέσει ή κάτι που μου 'χει τόσο συχνά επιβληθεί, που πλέον κατάφερα να με πεισω πως όχι απλά τις αντέχω, αλλά τις θέλω κιόλας.

Unable

Ναι, προφανώς άκουγα Avril Lavigne στο γυμνάσιο.

Στενα-χώρια

Καμιά φορά -πολύ συχνά- μέσα στο σπίτι με πιάνει στεναχώρια με την κυριολεκτική έννοια: νιώθω να με στενεύει ο  χώρος. Σαν ένα ρούχο για το οποίο μεγάλωσα πια.

Σήμερα δε θα ησύχαζα αν δεν κοίταζα την πόλη από ψηλά, καπνίζοντας σε κάποιο παγκάκι στα κάστρα.

Lie to me

Το θέμα με τους εσωτερικούς διαλόγους είναι πως ενώ μπορείς να πεις κάτι που δεν εννοείς, δεν μπορείς ωστόσο να σκεφτείς κάτι που δεν εννοείς.

"νταξει, οσο και να ακούγεται εγωιστικο, καπου σε στηριζει το ότι κανεις δεν είναι καλα
εχει φτασει να μου ακούγεται παραταιρο αμα είναι καλα καποιος
και θελω να είναι καλα οι αλλοι ρε γαμωτο, αλλα εχω ξεχασει πως ειναι"

αυτό. so fucking true. so fucking sad.

Όταν δεν ξέρω τι να κάνω για να με κάνω καλά
μου κάνω δώρο βιβλία

if I just lay here

Όπως και να 'χει,
το να σε τραβάει προς το μέρος του
να σε φιλάει στο μέτωπο
κι ύστερα να σε ξαπλώνει στο στήθος του
πάντα κάτι θα σε κάνει να νιώθεις.
Ειδικά το φιλί στο μέτωπο.
ντουκ ντουκ
ντουκ ντουκ