Ήταν ωραίος

Σήμερα πέθανε ο Γιάννης Καλατζής.

Somebody to love

Σήμερα ξύπνησα με μεγάλη ένταση.
Είδα κι ένα όνειρο απογοητευτικό.
Είδα κάποιον που μου χρωστάει, να ζητάει και τα ρέστα.
Το ξεπέρασα στα πρώτα δευτερόλεπτα ξύπνιου.

Είχα όμως μεγάλη ένταση.
Σαν να είναι κάτι τρομερό να συμβεί σήμερα.
Ακύρωσα τα σχέδια για μεσημεριανό φαγητό·
δεν είμαι έτοιμη να κουνηθώ
δεν είμαι έτοιμη να κάνω μπάνιο
δεν είμαι έτοιμη να ντυθώ.

Σκεφτόμουν πυρετωδώς χωρίς να κάνω κάτι άλλο παράλληλα.
Άλλοι σκέφτονται ακούγοντας μουσική,
άλλοι περπατώντας, ζωγραφίζοντας.
Εγώ απλά άκουγα τα τζιτζίκια,
σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι που ζω στο κέντρο της πόλης
αλλά ακούω τζιτζίκια.

Άκουγα, λοιπόν τα τζιτζίκια,
και σκέφτηκα ότι σ' αγαπώ.
Και συμπέρανα πως από εκεί πηγάζει όλη η ένταση
απ' τη συνειδητοποίηση πως σ' αγαπώ.

Πήρα ένα πηρούνι και το έβαλα στην τσάντα μου
για να θυμηθώ να στο φέρω.
Θα γελάσεις.

Θα σε σφίξω πολύ δυνατά
θα σου χαϊδέψω το αυτί
θα χωθώ στα χέρια σου
κι έτσι αθόρυβα χωρίς να το ξέρεις
θα σ' αγαπώ.

η επιμονή

Τις δύσκολες μέρες το να επικοινωνήσω μαζί σου με κάνει να σκέφτομαι την Άννα Σάλιβαν να προσπαθεί να μάθει στην Έλεν Κέλλερ νοηματική. Και αμέσως μετά σκέφτομαι πως για να τα καταφέρνουμε μάλλον κι εσύ προσπαθείς ανάλογα με την Έλεν Κέλλερ. Και ίσως γι αυτό να λειτουργεί το σύστημά μας, επειδή εγώ δεν τα παρατάω κι εσύ προσπαθείς όλο και πιο πολύ. Ξέρεις έχω επιμείνει στο παρελθόν — το μετάνιωσα όλες τις φορές. Και είμαι σίγουρη πως εσένα δε θα σε μετανιώσω γιατί κανείς άλλος δεν προσπάθησε τόσο για μένα και με κάνεις να νιώθω πως αξίζω τον κόπο και είμαι σίγουρη ότι τον αξίζεις κι εσύ.

Ύστερα σκέφτομαι τον κοινό μας φίλο πριν μας γνωρίσει, τι είχε στο κεφάλι του κι αυτός; Λες και είπε "ποιος είναι ο πιο προβληματικός μου φίλος;" και κατέληξε σε σένα κι ύστερα είπε "ποια απ' τις γνωστές μου έχει τα φόντα να είναι η πιο προβληματική και πεισματάρα;" και κατέληξε σε μένα και ύστερα μας άφησε να ερωτευτούμε σε ένα ροκ αφτεράδικο στα λαδάδικα.

ΥΓ μία απ' τις αισιόδοξες σκέψεις μου είναι η ετικέτα σου να γίνει αυτή με τα μεγαλύτερα γράμματα.

Μια γενική παρατήρηση

Όσο μεγαλώνω,
τόσο λιγότεροι άνθρωποι με ενδιαφέρει τι έχουν να πουν.

Μπορεί να το λέω λάθος τώρα που το σκέφτομαι.

Σίγουρα όμως όσο μεγαλώνω,
τόσο περισσότεροι άνθρωποι δε με ενδιαφέρει τι έχουν να πουν.

Τομ Ρόμπινς και ελαφριά αυτοκριτική παύλα αυτοθαυμασμός — ή και όχι

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το Άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς (σελίδα 254 στην μεταφρασμένη έκδοση του Αιόλου, για όποιον ενδιαφέρεται):

~ ~ ~

    «Ένα ραντεβού, ε; Δε φαίνεσαι και πολύ ευτυχισμένη γι αυτό. Εδώ που τα λέμε, αγαπητή, αν μου επιτρέπεται να προχωρήσω τόσο πολύ, μου έδωσες την εντύπωση μιας ολότελα δυστυχισμένης γυναίκας. Και τα λέω όλα αυτά, παρ' όλο που ήσουν η μοναδική καλεσμένη αυτής της βραδιάς με κάποια αίσθηση χιούμορ. Που πάει να πει, ότι ήσουν η μοναδική καλεσμένη με κάποια δόση σοφίας».
   Η Πρισίλα αισθάνθηκε κατειλημμένη εξ' εφόδου. Δεν ήξερε αν έπρεπε να νιώσει θιγμένη ή κολακευμένη. «Είμαι μια χαρά», είπε. «Απλώς ήμουν κάπως κουρασμένη. Βγάζεις πολύ βιαστικά συμπεράσματα. Εξάλλου η δυστυχία είναι κάτι φυσικό. Δεν είμαι καμιά απ' αυτές τις χαζοχαρούμενες που ξοδεύουν όλο τους τον καιρό προσπαθώντας ν' αποφύγουν τη φυσιολογική μιζέρια της ζωής». Κινήθηκε κατά την πόρτα. Όχι και τόσο γοργά, όμως. Εκείνος την ακολούθησε.
   «Σίγουρα η ζωή είναι μια μεγάλη δυστυχία», της είπε.«Αλλά και ο θάνατος είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ο τρόμος, το άγχος, ο φόβος, η ενοχή, ακόμα και κάμποση νεύρωση, είναι εντελώς φυσικές αντιδράσεις απέναντι σε μια ζωή που υπόσχεται ένα τόσο απαράδεκτο τέλος. Το κόλπο είναι να μην παίρνεις αυτές τις αντιδράσεις πολύ στα σοβαρά, ουτε να εκχυδαΐζεις την τόσο σύντομη παραμονή σου στο σαρκίο σου κάντοντας συνέταιρό σου τη δυστυχία».
  «Εμένα μου φαίνεται», είπε η Πρισίλα, κουμπώνοντας και ξεκουμπώνοντας το γιακά του αδιάβροχού της, «ότι οι αποκαλούμενοι "ευτυχισμένοι άνθρωποι" είναι εκείνοι που εκχυδαΐζουν τα πάντα με το να αποφεύγουν την πραγματικότητα και να μη σκέφτονται τίποτα το σημαντικό».
  «Η πραγματικότητα είναι κάτι το υποκειμενικό και σ' αυτό τον πολιτισμό υπάρχει μια τάση, καθόλου φωτισμένη, να θεωρεί κάτι σαν "σημαντικό" μοναχά όταν είναι σοβαρό και άχαρο. Και σίγουρα έχεις δίκιο για τους χαζοχαρούμενους, μόνο που δεν είναι ευτυχισμένοι αλλά λοβοτομημένοι. Αλλά και οι Εξυπνοκατσούφηδές σου, είναι το ίδιο γελοίοι. Όταν δεν είσαι ευτυχισμένος, φτάνεις να δίνεις μεγάλη σημασία στον εαυτό σου κι αρχίζεις να τον παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι, εννοώ δηλαδή, οι άνθρωποι που αληθινά γουστάρουν τους εαυτούς τους, δε σκέφτονται και τόσο πολύ τους εαυτούς τους. Ο δυστυχισμένος αγανακτεί όταν προσπαθείς να τον ευθυμήσεις γιατί αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάψει ν' ασχολείται με τον εαυτό του και ν' αρχίσει να προσέχει τον κόσμο ολόκληρο. Η δυστυχία είναι η υπέρτατη μορφή της αυτοενασχόλησης».

~ ~ ~

Εγώ καμιά φορά νιώθω χαζοχαρούμενη και καμιά φορά δυστυχισμένη αλλά αν κάτι κανείς δεν μπορεί να μου καταλογήσει είναι το να παίρνω τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά. Δε με θαυμάζω, δε με θεωρώ πρότυπο. Δε μου φαίνομαι ό,τι πιο συνηθισμένο, ούτε όμως και αξιόλογα ασυνήθιστη. Το μόνο που έχω να πω σαν κριτική στον εαυτό μου είναι πως χωράω ακόμα κάμποσες διορθώσεις και πως αν ήμουν άλλη, θα με έκανα παρέα και θα λάμβανα υπόψη τις προτάσεις μου για μουσική, ταινίες, βιβλία και μπαράκια. Κι αν ήμουν άντρας, θα ήθελα να με έχω κολλητή ή να με πηδήξω. Και μ' αυτά είμαι οκ. 

shiver

Νομίζω πως είμαστε ένα ζευγάρι καθόλου συνηθισμένο
ή πως είμαστε το πιο συνηθισμένο ζευγάρι.
Εννοώ πως κάποια πράγματα που θεωρούμε δεδομένα
άλλοι θα τα διαπραγματευόντουσαν μάλλον.
Για κάποια πράγματα που εμείς απλά καταλαβαίνουμε,
άλλοι θα καβγάδιζαν μάλλον.

Δεν εννοώ πως είμαστε καλύτεροι απ' όλους.
Αλλά νιώθω πως καταλαβαίνουμε βαθιά ο ένας τον άλλον
κι αυτό είναι μια τεράστια ανακούφιση στον καύσωνα —τον κυριολεκτικό και τον άλλον,
αυτόν που σε κάνει να ασφυκτιείς ανεξαρτήτως καιρού.

Με δροσίζεις, αυτό μου κάνεις.
Και σκέφτομαι πως αυτό είναι καλό,
πως αυτό σημαίνει πως ακολούθησα τη συμβουλή μου.
Τι ανακούφιση κι αυτή.

Earth is a beautiful heaven

Εντάξει, είμαι και επισήμως από αυτούς που όταν είναι ερωτευμένοι δε γράφουν.
Το παραδέχομαι, το αποδέχομαι, το αγκαλιάζω.
Κι αφήνω εδώ αυτό:

I wish a falling star could fall forever
And sparkle through the clouds and stormy weather
And in the darkness of the night
The star would shine a glimmering light
And hover above our love

Please hold me close and whisper that you love me
And promise that your dreams are only of me
When you are near, everything's clear
Earth is a beautiful heaven
Always I hope that we follow the star
And be forever floating above

I know a falling star can't fall forever
But let's never stop falling in love

Girl, you 'll be a woman soon

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρή κοιτούσα τα χέρια της μαμάς και μου άρεσε που προεξείχαν οι φλέβες και τα κόκαλα εκεί κάτω από τα δάχτυλα, στην απ' έξω μεριά της παλάμης. Ζήλευα λίγο που εμένα δε φαίνονται οι φλέβες μου και δεν μπορώ να παίξω με αυτές ζουλώντας τες.

Τώρα σχεδόν πάντα είναι φουσκωμένες οι φλέβες των χεριών μου και πράγματι τις πιέζω ζουλώντας τες. Γιατί μεγάλωσα αρκετά ώστε να έχω εμφανείς φλέβες, όχι αρκετά όμως για να μην τις βλέπω σαν παιχνίδι. Έχω βγάλει και κανα δυό άσπρες τρίχες στα μαλλιά και προχτές είδα δίπλα στο στόμα μου μια ρυτίδα, αλλά οι ρυτίδες γέλιου είναι καλές ρυτίδες και δε στεναχωριέμαι.

Το αγόρι έχει όλες τις φλέβες πολύ φουσκωτές και τις ζουλάω κι αυτές συνέχεια· μου λέει να κάνω ό,τι θέλω, να μην του τις κόψω μόνο και απαντάω "μα αν τις κόψω μετά δε θα είναι φουσκωτές" και γελάει. Το αγόρι είναι ένα αγόρι που χτες μου θύμισε τον στίχο του Κεμάλ που λέει "νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί/ με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" και μόλις τον ξεστόμισε ανατρίχιασε και το χέρι του είχε μπιμπίκια κι ένιωσα τεράστια ευγνωμοσύνη που είμαι με έναν άνθρωπο που ανατριχιάζει με τραγούδια.

Ύστερα μίλησα λίγο με την Κ., και είπαμε γι αυτές τις σκέψεις που μας περνάνε φευγαλέα από το μυαλό. Δεν είναι σχέδια, δεν είναι προγραμματισμός του μέλλοντος, είναι σκέψεις που κρατάνε δέκατα του δευτερολέπτου. "Τι θα έκανα αν—" όχι, όχι, είσαι μικρή για να σκέφτεσαι τέτοια. Τα σκέφτεσαι όμως κι αυτό σημαίνει πως δεν είσαι και τόσο μικρή μάλλον.

Μετά περπατάω στο κέντρο και σκέφτομαι τον εαυτό μου στο λύκειο, που ήμουν 10 κιλά πιο αδύνατη και 200 φορές πιο ανασφαλής και ίσως, λέω, αυτή να είναι η διαφορά ανάμεσα στα κορίτσια και στις γυναίκες. Μετά θυμήθηκα το καρούμπαλο στο μέτωπό μου και το χτυπημένο μου γόνατο κι αναρωτήθηκα ποιον πάω να κοροϊδέψω.

Κι αν πρέπει κάπως να το κλείσω το κείμενο αυτό, τότε μάλλον θα συμπεράνω πως καλό είναι να 'μαστε σε κάποια θέματα γυναίκες και σε κάποια άλλα κορίτσια. Κι έτσι να περπατάμε με αέρα και αυτοπεποίθηση και σε 10 βήματα να σκοντάφτουμε και να ανοίγουμε τα γόνατά μας και να φοράμε χανζαπλάστ με πριγκίπισσες της Ντίζνευ. Η ζωή μόνο έτσι είν' ωραία, που λέει κι ο Φοίβος που τον ακούω από κορίτσι και θα τον ακούω μέχρι γιαγιά.

η λαχτάρα μου, ο καφές και τα τσιγάρα μου

Σε ξύπνησα για να σε χαιρετήσω αλλά δεν το άφησες να περάσει έτσι.
"Πού πας; Δε θες να σηκωθώ να πιούμε καφέ;"
μπορεί αυτό να φαίνεται ασήμαντο αλλά το ξέρω ότι νύσταζες κι άλλο
και πως αν δεν ήμουν εκεί θα έμενες στο κρεβάτι.

Μου έφτιαξες και φραπέ·
έχω συμφωνήσει πλέον να μη φτιάχνω ποτέ εγώ καφέ.
Είναι να απορεί κανείς πώς έχω κάνει τόσο καιρό σερβιτόρα παύλα μπουφετζού.
Δεν ξέρω να κάνω καφέ, παιδιά.

Τι έλεγα;
Α, ναι, και ήπιαμε καφέ και φάγαμε πρωινό και ύστερα περπάτησα προς το σπίτι.
Ο καιρός είναι μουντός αλλά ζεστός.
Αυτό δημιουργεί μια ατμόσφαιρα δυσάρεστη,
αλλά μια μέρα σαν τη σημερινή εγώ επικεντρώνομαι στο "ανακουφιστική συννεφιά"
και όχι στο "αποπνικτική ζέστη".

Η συννεφιά, λοιπόν, ήταν καλή, το φως καθόλου εκτυφλωτικό και η μέρα γενικά ευχάριστη,
όπως όλες οι μέρες που με κάποιον ξυπνάς και πίνεις καφέ.

Περπάτησα, που λέτε, στην χαζή ζέστη και στην καλή συννεφιά και ήρθα σπίτι.

Η μαμά φυτεύει κάκτους στο μπαλκόνι— η συννεφιά διευκολύνει αυτή τη δραστηριότητα.
Εγώ πίνω τον δεύτερο καφέ της ημέρας —ζεστό αυτή τη φορά—
και χαζεύω τη μαμά να φυτεύει κάκτους και την καμαρώνω
και σκέφτομαι πως όταν μεγαλώσω κι άλλο θα 'χω κι εγώ μπαλκόνι ή αυλή
και θα φυτεύω κι εγώ —όχι κάκτους, όμως—
και σκέφτηκα ακόμα πως θέλω να μου κάνεις καφέ για πολλά πρωινά ακόμα.

σιρόπι αλέρτ

...and all the things I deserve for being such a good girl.


ΥΓ αυτό το τραγούδι έχω να το ακούσω και να σκέφτομαι γκόμενο, από 17 χρονών.

upside down

Είμαι γκόμενα με εμμονές.
Για να πάω από το Α στο Β σημείο, παίρνω πάντα την ίδια διαδρομή.
Θέλω να σ' έχω στα δεξιά μου όταν περπατάω·
δε με βολεύει να αγκαλιάζω με το αριστερό.
Θέλω να κοιμάμαι επίσης από την αριστερή μεριά του κρεβατιού.

Θέλω να ξυπνάω και να περπατάω πάντα με μουσική.
Α, η μουσική.
Ακούω έναν ραδιοφωνικό σταθμό,
ένα τραγούδι στο ριπήτ,
μια λίστα,
ένα συγκρότημα,
μέχρι τόσο να τα βαρεθώ
που να μου πάρει χρόνια να τα ξανακούσω.

Βάφω τα νύχια των χεριών μου στο ίδιο χρώμα από 16 χρονών.
Έχω δοκιμάσει κι άλλα, αλλά μου φαίνονται παράταιρα και τα ξεβάφω σχεδόν αμέσως.

Τελευταία λοιπόν άρχισα να ακούω έναν ραδιοφωνικό σταθμό με ποπ εϊτίλες.
Δεν είναι ο ίδιος που άκουσα μέχρι να βαρεθώ το 2013, μοιάζει πολύ όμως.

Σήμερα ξέβαψα το κλασικό σκούρο χρώμα από τα νύχια μου
και τα έβαψα με ένα πιο κοριτσίστικο.
Μου φαίνεται παράταιρο, δε θα πω ψέματα.
Μ' αρέσει όμως.

Και σ' άφησα για λίγο να περπατήσεις στα αριστερά μου.

Και χτένισα τη φράντζα μου στο πλάι αντί να την αφήσω να πέσει ίσια στο μέτωπό μου.

Θέλω να πιστεύω πως δε με αλλάζεις, πως αυτό που μου κάνεις είναι να με χαλαρώνεις.
Να κάνω τα κουτάκια μου λίγο πιο ελαστικά.