26

Είμαι πολύ βαθιά χαρούμενη.
Κι αυτό με εντυπωσιάζει.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την απελπισία,
την απόγωνση
την κατάθλιψη, ναι,
που ένιωθα στα 24
και σχεδόν μια σιγουριά πως ποτέ δε θα γίνω ευτυχισμένη
ή πως θα αργήσει πάρα πολύ.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένη που έναν χρόνο μετά δεν ένιωθα πια απελπισία
και που δυο χρόνια μετά είμαι και τόσο μα τόσο χαρούμενη.

Λυπάμαι που δε γράφω συχνά, μα ποια είμαι εγώ να διαψεύσω τόσους αλκοολικούς και αυτοκτονικούς διάσημους συγγραφείς;
Οι ευτυχισμένοι δε γράφουν, οκ, το καταλάβαμε.

Είμαι χαρούμενη όμως.
Κάθε μέρα χτυπάει το ξυπνητήρι μου και πατάω αναβολή.
Κι εκείνα τα δέκα λεπτά πριν το επόμενο ξύπνημα απλώνεις τα χέρια σου
και με τραβάς πιο κοντά σου
και με σφίγγεις και μου φιλάς τα μαλλιά.
Το κάνεις κάθε μέρα και δεν το ξέρεις καν, κοιμάσαι ακόμα.
Και το ότι δεν το θυμάσαι καν μου φαίνεται ακόμα πιο τέλειο.

Μια μέρα ξύπνησα ξαπλωμένη ανάσκελα και κάθε χέρι μου είχε μέσα του ένα δικό σου χέρι.
Κι αυτό μου φαίνεται τέλειο, που κοιμόμαστε και βρίσκουμε τα χέρια μας.

Θέε μου πόσο τον αγαπώ.
Με ρώτησαν αν θυμήθηκα να κάνω ευχή σβήνοντας τα κεράκια.
Ευχήθηκα να είμαστε έτσι για πολλά γενέθλια ακόμα.

chances are

Όταν δεν βρέχει ήδη, υπάρχει όμως η πιθανότητα βροχής, προτιμώ να βραχώ παρά να κουβαλήσω ομπρέλα καλού-κακού.

Κυριολεκτικά το λέω, καθώς μόλις αφαίρεσα μία ομπρέλα από την τσάντα πλάτης μου γιατί παραήταν βαριά.

Το κάνω και μεταφορικά όμως. Είναι ο default τρόπος που συμπεριφέρομαι.

Προτιμώ να βραχώ ΑΝ βρέξει, παρά να κουβαλάω βάρος καλού-κακού.

Δε συμπαθώ καθόλου το καλού-κακού. Το αντιπαθώ σαν φράση και σαν πρακτική και σαν όλα.

Αν βρέξει, θα βραχούμε.
Και ύστερα θα στεγνώσουμε.
Και δεν έγινε και τίποτα, βρε αδερφέ.
Δεν έγινε και τίποτα.

We 're adults — when did that happen? *

Δεν μπορώ να εντοπίσω τη χρονική στιγμή
που τα προβλήματά μας γίναν αληθινά προβλήματα.
Που μας απασχόλησαν θέματα όπως η ασφάλεια,
η εφορία, η ιατρική περίθαλψη,
οι πληρωμές, οι καθυστερήσεις πληρωμών,
η αναζήτηση εργασίας, η αναζήτηση καλύτερης εργασίας.

Πότε αρχίσαμε να αγαπάμε σοβαρά
και να μοιραζόμαστε στ' αλήθεια τις ζωές μας με φίλους και με σχέσεις.

Πότε σκεφτήκαμε πως έχουμε σύντροφο και όχι γκόμενο,
πότε οι φίλες μας έπαψαν να είναι παρέα και έγιναν δικοί μας άνθρωποι.

Πότε μπήκαμε σ' αυτό το χρονικό παράθυρο
όπου δε φαίνονται εντελώς παράλογες φράσεις όπως
"η γιαγιά μάλλον δε θα ξυπνήσει".

*and how do we make it stop?

μοναχικός και σπάνιος

Χτες ρώτησαν το αγόρι μου τι μουσική ακούει και απάντησε "Μητροπάνο".
Καταλάβατε γιατί έχω πάθει έρωτα;

εγώ δεν σε κατηγορώ

Μου έρχονται στο μυαλό τραγούδια αυτές τις μέρες. Αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι το παρακάτω και ήταν σχεδόν αποκάλυψη που θυμήθηκα να το ακούσω, που με κάποιον μαγικό τρόπο το ανέσυρα από το παλάτι του μυαλού μου, όπως το περιγράφει ο αγαπημένος μας κύριος Σερλοκ Χολμς. Αυτό το τραγούδι, που λέτε, το άκουγα πολύ συχνά στο γυμνάσιο. Αυτό και τα μικρόβια. Άκουγα πολύ Κότσιρα, πρέπει να παραδεχτώ. Αλλά φυσικά τι να ξέρω στα 12 στα 13 και στα 14 για τις καταστάσεις που περιγράφει; Το τραγούδι είναι αυτό φυσικά

Είναι λίγο δύσκολο να διακρίνω τους ρόλους που περιγράφει το τραγούδι.
Ποιος δεν κατηγορεί, ποιος άμα δε λύγιζε ο άλλος θα 'χε σπάσει, ποιος μιλάει και ποιος απαντάει εκνευρισμένος. Αλλά τέλος πάντων. Εγώ δε σε κατηγορώ.

Κι ένας άλλος στίχος που σκέφτομαι σήμερα είναι πως είμαι μια μάζα από φωτιά και στεναχώρια.

Τι θα πει, μωρό μου, μπορώ

Επειδή στην vive la vie αρέσουν τα χειρόγραφα!
Δεν είναι δικής μου εμπνεύσεως βέβαια, είναι της αστείρευτης εμπνεύσεως της κυρίας Λίνας Νικολακοπούλου. 

Αλλά μου μίλησε εχτές το τραγουδάκι αυτό και θέλησα να το γράψω στο τετραδιάκι μου.

Ενα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι

Sorrow

Το ήξερα ότι θα είναι δύσκολη περίοδος.
Οι ώρες περνάνε με μία συχνά αφόρητη διαδοχή κλάματος και μη κλάματος.
Το κλάμα δε διαδέχεται η χαρά, ούτε η αισιοδοξία — πάρα μόνο το μη κλάμα.

Σήμερα δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ που αποτελεί το κρεβάτι μου για τώρα και για έναν μήνα ακόμα. Αγαπώ πολύ τον Σάκη και χαίρομαι που έχω έναν φίλο που διατίθεται να με φιλοξενήσει για ολόκληρο μήνα. Και είναι πολύ άνετος καναπές.

Αλλά σήμερα ένιωσα να με κατασπαράζει σαν κινούμενη άμμος,
σήμερα ένιωσα πως τα πόδια μου δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος μου,
σήμερα ένιωσα πάλι πως όλα είναι ένα βουνό που δεν έχω τον εξοπλισμό να σκαρφαλώσω.

Μου λείπεις κι εσύ κι αυτό τα κάνει όλα ασύγκριτα πιο δύσκολα, κάνει τον καναπέ να μοιάζει απελπιστικά αφιλόξενος.
Αλλά δε φταίει ο καναπές που δε μυρίζει σαν εσένα.

Προσπαθώ να θυμάμαι ότι με θες κι ότι σου λείπω και να συνεχίζω να πιστεύω πως νιώθεις σπουδαία πράγματα για μένα —γιατι το πιστεύω πως είναι σπουδαία— μα δε με βοηθάς κι εσύ, και πώς να με βοηθήσεις όταν έχεις κι εσύ ολόδική σου κινούμενη άμμο να παλέψεις. Το αποτέλεσμα παραμένει όμως: δε με βοηθάς. Και γι αυτό για ένα λεπτό πριν με πάρει ο ύπνος σε μισώ και σε βρίζω που είσαι απών με παραπάνω τρόπους από όσους προβλέπονται.

Σε μισώ και σε βρίζω και σε θέλω όπως η Μπίμπι εκείνο τον ντράμερ.

Αφήσου

Κάπου στον Βόλο υπάρχει αυτό το δρομάκι, του οποίου το όνομα πεισματικά διαβάζω σαν ανορθόγραφη προστακτική και όχι σαν γενική κυρίου ονόματος. Κι έχει αποτέλεσμα, γιατί κάθε φορά που πέφτω πάνω του —σπάνια πλέον, δυστυχώς— το κοιτάω πολύ σοβαρά, παίρνω μια βαθιά ανάσα, και για λίγα δευτερόλεπτα ησυχάζω.

ΥΓ αυτό επειδή δεν μπορώ να σκοτεινιάζω πολύ το μπλογκ κι επειδή ένα πουλάκι μου ζήτησε να το κάνω ποστ και να υπάρχει για πάντα, κι εγώ του έχω αδυναμία.

Feeling good

Τις τελευταίες μέρες πήρα μία μεγάλη απόφαση.
Τόσο μεγάλη, που σημείωσα την μέρα στην ατζέντα μου ως "τελευταία μέρα εδώ"
και την επόμενη ως "the first day of the rest of my life".
Τόσο μεγάλη, που προτιμώ να γράψω γι αυτό, παρά να δω τα 5 τελευταία λεπτά του τελευταίου επεισοδίου γκέιμ οφ θρόουνς που παράτησα, διότι έπρεπε να ασχοληθώ με την απόφασή μου.

Εντάξει, θα μου πείτε, υπερβάλεις λιγάκι.
Όλα τα παιδιά κάποτε σταματάνε να μένουνε με τους γονείς τους.
Σύμφωνοι.
Αλλά είναι διαφορετικό να σε αναγκάζουν οι συνθήκες — όπως κι εμένα είχαν αναγκάσει στο παρελθόν, και με μεγάλη ευχαρίστηση δέχτηκα την προσταγή τους— κι άλλο να είναι προσωπική σου απόφαση αναγκαία για τίποτα άλλο πέρα από την ψυχική σου υγεία, και αυτονόητη για κανέναν άλλον πέρα από σένα τον ίδιο.

Δεν είμαστε μαλωμένες, που λέτε, με τη μαμά.
Αλλά δε θα μένουμε μαζί στο εξής.
Και δεν μπορώ να περιγράψω καθόλου πως νιώθω, μπορώ μόνο να πω πως δεν έχω ξανανιώσει έτσι.

Νιώθω καλύτερα απ' ό,τι με έχει κάνει να νιώσω οποιοσδήποτε γκόμενος οποιαδήποτε στιγμή.
Νιώθω πιο περήφανη απ' ό,τι με έχει κάνει να νιώσω οποιαδήποτε γραπτή πιστοποίηση οποιουδήποτε κατορθώματος.
Νιώθω πως μεγάλωσα τόσο εμφανώς που φαίνομαι και μεγαλύτερη.

Φόρεσα για πρώτη φορά εκρού παντελόνι σήμερα.
Μου πήγαινε πολύ, αλλά δεν είχα ξαναφορέσει ποτέ ανοιχτόχρωμο παντελόνι.
Μου φαινόταν σαν κάτι που είναι για να το φοράς στη δουλειά γραφείου σου
ή πως τέλος πάντων θα με παχαίνει έτσι ανοιχτόχρωμο που είναι.
Το εκρού παντελόνι μού πήγαινε πολύ
και μου φάνηκε πολύ αρμόζον που το φόρεσα σήμερα για πρώτη φορά.

Νιώθω επίσης 10 κιλά πιο αδύνατη
νιώθω τρομερά ακαταμάχητη
μέχρι και το μπουκάλι από το άρωμά μου μού φαίνεται πως έχει περισσότερο άρωμα από χτες.

Νιώθω όπως ίσως όλοι οι άνθρωποι όταν ξαφνικά συνειδητοποιούν πως πήραν τον σωστό δρόμο

Circumstantial

Ευχάριστο είναι να νιώθεις καλύτερα χωρίς να βελτιώνονται οι συνθήκες.

Δυσάρεστο είναι να νιώθεις χειρότερα χωρίς να επιδεινώνονται οι συνθήκες.