Unable

Ναι, προφανώς άκουγα Avril Lavigne στο γυμνάσιο.

Στενα-χώρια

Καμιά φορά -πολύ συχνά- μέσα στο σπίτι με πιάνει στεναχώρια με την κυριολεκτική έννοια: νιώθω να με στενεύει ο  χώρος. Σαν ένα ρούχο για το οποίο μεγάλωσα πια.

Σήμερα δε θα ησύχαζα αν δεν κοίταζα την πόλη από ψηλά, καπνίζοντας σε κάποιο παγκάκι στα κάστρα.

Lie to me

Το θέμα με τους εσωτερικούς διαλόγους είναι πως ενώ μπορείς να πεις κάτι που δεν εννοείς, δεν μπορείς ωστόσο να σκεφτείς κάτι που δεν εννοείς.

"νταξει, οσο και να ακούγεται εγωιστικο, καπου σε στηριζει το ότι κανεις δεν είναι καλα
εχει φτασει να μου ακούγεται παραταιρο αμα είναι καλα καποιος
και θελω να είναι καλα οι αλλοι ρε γαμωτο, αλλα εχω ξεχασει πως ειναι"

αυτό. so fucking true. so fucking sad.

Όταν δεν ξέρω τι να κάνω για να με κάνω καλά
μου κάνω δώρο βιβλία

if I just lay here

Όπως και να 'χει,
το να σε τραβάει προς το μέρος του
να σε φιλάει στο μέτωπο
κι ύστερα να σε ξαπλώνει στο στήθος του
πάντα κάτι θα σε κάνει να νιώθεις.
Ειδικά το φιλί στο μέτωπο.
ντουκ ντουκ
ντουκ ντουκ

your best can be enough

Dream big and dance a lot, εντάξει, το χουμε.
Αλλά αυτός ο στίχος πολύ με δυσκολεύει.

when I wake up*

Κοιμήθηκα πολύ ήσυχα.
Μεταξύ μας βασικά κοιμήθηκα ύποπτα ήσυχα και ξέρω γιατί.
Αλλά τέσπα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
κι η αλήθεια είναι πως χάρηκα που ξύπνησα ακριβώς στη στάση που είχα πέσει για ύπνο
και ξύπνησα ξεκούραστη.
Θεέ μου δε θυμάμαι την τελευταία φορά που είχα ξυπνήσει ξεκούραστη.

Είχα γράψει διάφορα αλλά το μετάνιωσα.
Απλά ξύπνησα με την επιθυμία να ακούσω αυτό το τραγούδι
και το ακούω στο ριπήτ εδώ και μισή ώρα και δεν προβλέπεται να σταματήσω.

*I'm doing a somesault

in the year 25

Και μπορεί όλα να πηγαίνουν σκατά και να κοιμάσαι μ' ανοιχτά παντζούρια κι ανοιχτές κουρτίνες και στις 8 το πρωί να σε ξυπνάει το φως και να 'σαι ξεκούραστη και να μπορείς να σηκωθείς αλλά να μη σηκώνεσαι, γιατί δε σε εμποδίζει η σωματική κούραση, σε εμποδίζει όμως η ψυχική εξάντληση, και νιώθεις πως δε γίνεται να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, νιώθεις πως δεν υπάρχει λόγος να σηκωθείς απ' το κρεβάτι , κι έτσι μένεις ξαπλωμένη μέχρι κατά τις 12.

Μπορεί να μη νιώθεις ευτυχισμένη, μπορεί ο τύπος να μη δίνει σημεία ζωής και η εξεταστική να μην πηγαίνει φαντασμαγορικά. Μπορεί να μην έχεις και λεφτά και να έχεις ένα σωρό υποχρεώσεις που συνεχώς αναβάλεις και να σου πω και κάτι; Είναι και του αγίου Βαλεντίνου και όσο αλτέρνατιβ γκόμενα και να είσαι,ε, μια γαμημένη αγκαλιά την θέλεις.

Ε δεν πειράζει. Δεν πειράζει όσο έχεις έναν φίλο να σε βγάλει έξω, να σε κεράσει ουίσκια και τσιγάρα και να χορέψετε ροκ ν ρολ. Ο κόσμος μπορεί να νομίζει ηλιθιωδώς πως είστε ζευγάρι αλλά δεν έχει καμία σημασία γιατί εσύ βγήκες, ήπιες ουισκάκια, χόρεψες, κάπνισες και στην τελική πέρασες αυτή την κωλομέρα μ' έναν άνθρωπο που σ' αγαπάει αντί μ' όποιον άλλον. Και το όποιον άλλον μπορεί να περιλαμβάνει ένα σωρό ωραίους γκόμενους με τους οποίους μπορεί να έβγαινες, μπορεί να έπινες και μπορεί και να συζητούσες ωραία πράγματα, όλα όμως για να καταλήξετε σπίτι σου και να γδυθείτε και να μη δίνετε δεκάρα ο ένας για τη ζωή του άλλου. Πράγμα γενικά ντόμπρο και σταράτο και ξεκάθαρο και καθόλου δεν το καταδικάζω, κυρίως επειδή το 'χω κάνει τόσες φορές κι επειδή ξέρω να εκτιμάω τον κόσμο που είναι τουλάχιστον τόσο fucked up όσο εγώ.

 Αλλά παρ' όλη την καύλα και τον υποτιθέμενο έρωτα, χαίρομαι που έχω στη ζωή μου κάτι τύπους, που fucked up είναι κι αυτοί όπως όλοι μας, αλλά μπορούμε να πίνουμε και να καπνίζουμε και να χορεύουμε και κανείς να μη γδύνεται και επιπλέον ν' αγαπιόμαστε και να νοιαζόμαστε και να είμαστε φίλοι. Γιατί τύπους να σε μεθύσουν και να σε γδύσουν, δεν φτάνει η ζωή σου όλη για να τους μετρήσεις. Αλλά οι φίλοι, φίλε μου... οι φίλοι μετριούνται σε κάτι τέτοιες κωλομέρες που δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι αλλά σηκώνεσαι. Γιατί σε κάνουν με κάποιον τρόπο να πιστέψεις πως εκεί έξω μαζί τους είναι καλύτερα από μόνη στο σπίτι.

ο έρωτας βουτάει απ' τις ταράτσες στο κενό

Μόλις συνειδητοποίησα πως όσο θα περνάει ο καιρός και τα χρόνια κι όσο θα ζούμε καινούρια πράγματα και θα μεγαλώνουμε, τόσο θα μειώνονται τα τραγούδια που δε μας θυμίζουν τίποτα. Γιατί σκέψου, όλα τα τραγούδια στην αρχή δε σου θυμίζουν τίποτα, είναι απλώς τραγούδια. Μέχρι με κάτι να τα συνδυάσεις. Από τότε και στο εξής πάντα μα πάντα θα σου θυμίζουν αυτό το πράγμα, αυτή τη μέρα, αυτόν τον άνθρωπο. Δε θα σε επηρεάζουν πάντα, δε θα στεναχωριέσαι όταν τα ακούς, ούτε θα χαίρεσαι, δε θα σου προξενούν τέλος πάντων το συναίσθημα που είχες όταν πρωτοέγινε η σύνδεση τραγουδιού και γεγονότος, όχι για πάντα, ίσως ούτε καν για πολύ καιρό. Όμως πάντα μα πάντα θα σου έρχεται στο μυαλό αυτό το κάτι.

Υπάρχουν λοιπόν τα τραγούδια που με κάτι είναι συνδυασμένα και τα τραγούδια που είναι απλώς τραγούδια. Όσα τραγούδια βρίσκονται στην πρώτη κατηγορία δεν μπορούν να πάνε στην δεύτερη, εξ' ορισμού. Τα τραγούδια της δεύτερης κατηγορίας όμως μπορούν να πάνε στην πρώτη, αρκεί μια στιγμή, και χωρίς κανείς να το καταλάβει γίνονται τραγούδια α' κατηγορίας.

Κάπως έτσι έχω χάσει διάφορα τραγούδια που ήταν μόνο δικά μου γιατί κάποτε έγιναν τραγούδια "δικά μας", κι ύστερα δεν ήταν κανενός τραγούδια κι έμεινα εγώ να μου λείπουνε γιατί τα αγαπούσα κι από πριν γίνουν δικά μας αλλά τώρα δεν είναι το ίδιο.

Άκουσα πάλι χατζηφραγκέτα, μου πήρε λίγο καιρό, αλλά την προηγούμενη βδομάδα ξύπνησα με τρελή λαχτάρα να ακούσω το λαϊκό λούμπεν κι έτσι το έβαλα στο ριπήτ και το άκουγα όση ώρα ετοιμαζόμουν. Εντάξει, καλά πέρασα, δεν μπορώ να πω πως στεναχωριόμουν. Αλλά ναι, προφανώς και σε σκεφτόμουν, δεν είμαι όσο αναίσθητη νομίζεις.

Το άλλο πού το πας; Ξέρεις τι ωραία κι ήσυχα κοιμόμουν για μήνες και μήνες πριν κοιμηθούμε μαζί, κοιμόμουν τόσο ήσυχα ακούγοντας εκείνο το σιντί της Lhasa, το έβαζα στο shuffle κι έπαιζε μέχρι να με πάρει ο ύπνος. (Όποιος διαβάζει και δεν του χει καταστρέψει κανένας τη Lhasa, μάθετε πως είναι τέλεια και για ύπνο και για ξύπνιο και για σεξ και για τα πάντα, πάρτε χρόνο και μάθετε τη Lhasa). Ναι και δεν είναι που δεν μπορώ πλέον να ακούω Lhasa πριν κοιμηθώ, είναι που του χάρισα και το σιντί ρε κορίτσια! Δηλαδή και να ήθελα να το ακούσω θα 'πρεπε να το ξαναγράψω κι εντάξει, δεν έχω κάτσει να το κάνω αυτό ακόμα. Θα το κάνω κάποια στιγμή,το σκέφτομαι συχνά. Αλλά τέσπα δεν έτυχε μέχρι τώρα.

Κι ύστερα το τελευταίο πλήγμα ήταν την προηγούμενη βδομάδα. Ρε φίλε ποιος σου είπε να μου πεις ότι αυτό είναι το αγαπημένο σου τραγούδι των ενδελέχεια; Δεν μπορούσε να 'ναι το δεν είμαι αυτός που θες  το αγαπημένο σου, να μην μπερδευόμαστε κιόλας; Και πήγα εγώ η ηλίθια και σου είπα πως είναι το δικό μου αγαπημένο το δεν είμαι αυτός που θες. Αλήθεια είναι δηλαδή, αλλά....αλλά! Ελπίζω να μην τά 'παμε συμβολικά ανάποδα, ελπίζω κάπου να συμφωνήσουμε ως προς τους ενδελέχεια κι ας είναι και βουτιά από ψηλά. Βασικά μην απαισιοδοξώ, αλλά είμαι πολύ σίγουρη πως το πάω για βουτιά από ψηλά και θα κοιτάς εσύ από καμιά διαμαντένια προβλήτα και θα γελάει ο κόσμος αλλά χαλάλι.

Καταλαβαίνεις τον προβληματισμό μου; Ο προβληματισμός μου είναι ο εξής: όταν θα 'μαι 80 χρονών γριά με άσπρο κότσο και γυαλιά πρεσβυωπίας και θα διαβάζω εφημερίδα στην κουνιστή πολυθρόνα, θα υπάρχει κανένα τραγούδι που να μπορώ απλά να τ' ακούω και να περνάει ευχάριστα η ώρα; Ή θα 'ναι όλα τόσο φορτισμένα που θα προτιμώ την ησυχία; Όταν θα 'μαι 80 χρονών γριά με άσπρο κότσο, θα μπορώ τότε να ηρεμήσω;

when it hasn't been your day

- θες να συζητήσουμε γιατί στεναχωριέσαι;
- απλά δεν είμαι ευτυχισμένη.
- μπορείς να περιγράψεις τι θα σε έκανε ευτυχισμένη;
- να απαριθμήσω τα πράγματα που θα με έκαναν ευτυχισμένη;μπορώ ναι.
- όχι, να μου πεις ένα πράγμα που αν δεν υπάρχει δεν μπορείς να είσαι. μόνο ένα.
- απλό: πάθος.
- απ' όσα ξέρω για σένα, στη ζωή σου πάντα υπήρχε και υπάρχει και τώρα πάθος. άρα είσαι ευτυχισμένη, τέλος. κατάλαβες;
- δηλαδή είμαι ευτυχισμένη και δεν το καταλαβαίνω;
- ναι.

σο φακινγκ σιμπλ.
φίλοι, φίλε μου.
μαγικό πράγμα.