εγώ δεν σε κατηγορώ

Μου έρχονται στο μυαλό τραγούδια αυτές τις μέρες. Αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι το παρακάτω και ήταν σχεδόν αποκάλυψη που θυμήθηκα να το ακούσω, που με κάποιον μαγικό τρόπο το ανέσυρα από το παλάτι του μυαλού μου, όπως το περιγράφει ο αγαπημένος μας κύριος Σερλοκ Χολμς. Αυτό το τραγούδι, που λέτε, το άκουγα πολύ συχνά στο γυμνάσιο. Αυτό και τα μικρόβια. Άκουγα πολύ Κότσιρα, πρέπει να παραδεχτώ. Αλλά φυσικά τι να ξέρω στα 12 στα 13 και στα 14 για τις καταστάσεις που περιγράφει; Το τραγούδι είναι αυτό φυσικά

Είναι λίγο δύσκολο να διακρίνω τους ρόλους που περιγράφει το τραγούδι.
Ποιος δεν κατηγορεί, ποιος άμα δε λύγιζε ο άλλος θα 'χε σπάσει, ποιος μιλάει και ποιος απαντάει εκνευρισμένος. Αλλά τέλος πάντων. Εγώ δε σε κατηγορώ.

Κι ένας άλλος στίχος που σκέφτομαι σήμερα είναι πως είμαι μια μάζα από φωτιά και στεναχώρια.

Τι θα πει, μωρό μου, μπορώ

Επειδή στην vive la vie αρέσουν τα χειρόγραφα!
Δεν είναι δικής μου εμπνεύσεως βέβαια, είναι της αστείρευτης εμπνεύσεως της κυρίας Λίνας Νικολακοπούλου. 

Αλλά μου μίλησε εχτές το τραγουδάκι αυτό και θέλησα να το γράψω στο τετραδιάκι μου.

Ενα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι

Sorrow

Το ήξερα ότι θα είναι δύσκολη περίοδος.
Οι ώρες περνάνε με μία συχνά αφόρητη διαδοχή κλάματος και μη κλάματος.
Το κλάμα δε διαδέχεται η χαρά, ούτε η αισιοδοξία — πάρα μόνο το μη κλάμα.

Σήμερα δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ που αποτελεί το κρεβάτι μου για τώρα και για έναν μήνα ακόμα. Αγαπώ πολύ τον Σάκη και χαίρομαι που έχω έναν φίλο που διατίθεται να με φιλοξενήσει για ολόκληρο μήνα. Και είναι πολύ άνετος καναπές.

Αλλά σήμερα ένιωσα να με κατασπαράζει σαν κινούμενη άμμος,
σήμερα ένιωσα πως τα πόδια μου δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος μου,
σήμερα ένιωσα πάλι πως όλα είναι ένα βουνό που δεν έχω τον εξοπλισμό να σκαρφαλώσω.

Μου λείπεις κι εσύ κι αυτό τα κάνει όλα ασύγκριτα πιο δύσκολα, κάνει τον καναπέ να μοιάζει απελπιστικά αφιλόξενος.
Αλλά δε φταίει ο καναπές που δε μυρίζει σαν εσένα.

Προσπαθώ να θυμάμαι ότι με θες κι ότι σου λείπω και να συνεχίζω να πιστεύω πως νιώθεις σπουδαία πράγματα για μένα —γιατι το πιστεύω πως είναι σπουδαία— μα δε με βοηθάς κι εσύ, και πώς να με βοηθήσεις όταν έχεις κι εσύ ολόδική σου κινούμενη άμμο να παλέψεις. Το αποτέλεσμα παραμένει όμως: δε με βοηθάς. Και γι αυτό για ένα λεπτό πριν με πάρει ο ύπνος σε μισώ και σε βρίζω που είσαι απών με παραπάνω τρόπους από όσους προβλέπονται.

Σε μισώ και σε βρίζω και σε θέλω όπως η Μπίμπι εκείνο τον ντράμερ.

Αφήσου

Κάπου στον Βόλο υπάρχει αυτό το δρομάκι, του οποίου το όνομα πεισματικά διαβάζω σαν ανορθόγραφη προστακτική και όχι σαν γενική κυρίου ονόματος. Κι έχει αποτέλεσμα, γιατί κάθε φορά που πέφτω πάνω του —σπάνια πλέον, δυστυχώς— το κοιτάω πολύ σοβαρά, παίρνω μια βαθιά ανάσα, και για λίγα δευτερόλεπτα ησυχάζω.

ΥΓ αυτό επειδή δεν μπορώ να σκοτεινιάζω πολύ το μπλογκ κι επειδή ένα πουλάκι μου ζήτησε να το κάνω ποστ και να υπάρχει για πάντα, κι εγώ του έχω αδυναμία.

Feeling good

Τις τελευταίες μέρες πήρα μία μεγάλη απόφαση.
Τόσο μεγάλη, που σημείωσα την μέρα στην ατζέντα μου ως "τελευταία μέρα εδώ"
και την επόμενη ως "the first day of the rest of my life".
Τόσο μεγάλη, που προτιμώ να γράψω γι αυτό, παρά να δω τα 5 τελευταία λεπτά του τελευταίου επεισοδίου γκέιμ οφ θρόουνς που παράτησα, διότι έπρεπε να ασχοληθώ με την απόφασή μου.

Εντάξει, θα μου πείτε, υπερβάλεις λιγάκι.
Όλα τα παιδιά κάποτε σταματάνε να μένουνε με τους γονείς τους.
Σύμφωνοι.
Αλλά είναι διαφορετικό να σε αναγκάζουν οι συνθήκες — όπως κι εμένα είχαν αναγκάσει στο παρελθόν, και με μεγάλη ευχαρίστηση δέχτηκα την προσταγή τους— κι άλλο να είναι προσωπική σου απόφαση αναγκαία για τίποτα άλλο πέρα από την ψυχική σου υγεία, και αυτονόητη για κανέναν άλλον πέρα από σένα τον ίδιο.

Δεν είμαστε μαλωμένες, που λέτε, με τη μαμά.
Αλλά δε θα μένουμε μαζί στο εξής.
Και δεν μπορώ να περιγράψω καθόλου πως νιώθω, μπορώ μόνο να πω πως δεν έχω ξανανιώσει έτσι.

Νιώθω καλύτερα απ' ό,τι με έχει κάνει να νιώσω οποιοσδήποτε γκόμενος οποιαδήποτε στιγμή.
Νιώθω πιο περήφανη απ' ό,τι με έχει κάνει να νιώσω οποιαδήποτε γραπτή πιστοποίηση οποιουδήποτε κατορθώματος.
Νιώθω πως μεγάλωσα τόσο εμφανώς που φαίνομαι και μεγαλύτερη.

Φόρεσα για πρώτη φορά εκρού παντελόνι σήμερα.
Μου πήγαινε πολύ, αλλά δεν είχα ξαναφορέσει ποτέ ανοιχτόχρωμο παντελόνι.
Μου φαινόταν σαν κάτι που είναι για να το φοράς στη δουλειά γραφείου σου
ή πως τέλος πάντων θα με παχαίνει έτσι ανοιχτόχρωμο που είναι.
Το εκρού παντελόνι μού πήγαινε πολύ
και μου φάνηκε πολύ αρμόζον που το φόρεσα σήμερα για πρώτη φορά.

Νιώθω επίσης 10 κιλά πιο αδύνατη
νιώθω τρομερά ακαταμάχητη
μέχρι και το μπουκάλι από το άρωμά μου μού φαίνεται πως έχει περισσότερο άρωμα από χτες.

Νιώθω όπως ίσως όλοι οι άνθρωποι όταν ξαφνικά συνειδητοποιούν πως πήραν τον σωστό δρόμο

Circumstantial

Ευχάριστο είναι να νιώθεις καλύτερα χωρίς να βελτιώνονται οι συνθήκες.

Δυσάρεστο είναι να νιώθεις χειρότερα χωρίς να επιδεινώνονται οι συνθήκες.

semantics

Σκέφτομαι τελευταία πως υπάρχει κάτι σημαντικότερο από το να θεωρούνε δύο άνθρωποι τα ίδια πράγματα σημαντικά.
Αυτό είναι το να κάνει κάποιος κάτι που δε θεωρεί σημαντικό, επειδή ο άλλος το θεωρεί σημαντικό.
Όχι επειδή το πράγμα είναι σημαντικό.
Επειδή ο άλλος είναι σημαντικός και του είναι σημαντικό.

θερινό σινεμά

Σήμερα πήγα θερινό σινεμά. Χάρηκα επειδή είχα από πέρυσι να πάω και επειδή πήγα με φίλη μου. Τελευταία με τη συγκεκριμένη φίλη είναι σα να βγαίνουμε ραντεβού. Κάνουμε πράγματα που θέλουμε και οι δυο και που θα μπορούσαν να είναι ρομαντικά αν τα κάναμε με τα αγόρια μας αλλά τα αγόρια μας είναι busy ε και δεν υπήρχε περίπτωση να τα στερηθούμε οπότε τα κάνουμε μαζί. Τις προάλλες πήγαμε σε ένα ωραίο μαγαζί με αυλή με λουλούδια και ήπιαμε και φάγαμε. Και σήμερα πήγαμε θερινό.

Είδαμε αυτή την ταινία. Ήταν αρκετά ωραία, σε κάποια σημεία μάλιστα ήταν και πολύ ωραία. Το τέλος το θεώρησα κάπως υπερβολικό και σαπουνοπερικό, αλλά ντάξει δε μου χάλασε και την ταινία. Πιο πολύ απ' όλα όμως μου άρεσαν δύο ατάκες, και ειπώθηκαν και οι δύο από τον χαρακτήρα της Σίνθια Νίξον. Η μία είναι αρκετά γνωστή, αποδίδεται μάλλον στον Ρόμπερτ Φροστ (στίχος 56) και είναι

the only way out is through

και μου φαίνεται πολύ σημαντικό. Το άλλο είναι κάπως θλιβερό αλλά μου φαίνεται πως χρειάζεται να το χωνέψουμε αν είναι κάποτε να πούμε πως είμαστε ευχαριστημένοι από τις ζωές μας.

The greatest distance in the world is between how it is and how you thought was gonna be.

το ραδιόφωνο ξέρει

Χτες το ραδιόφωνο έβαλε αυτό και, όπως έχω ξαναπει στο παρελθόν, το ραδιόφωνο ξέρει.

η βροχή το καλοκαίρι

Ο καιρός είναι εξαιρετικά φθινοπωρινός
κι αυτό το βρίσκω εξαιρετικά ανακουφιστικό.

Με ανακουφίζει ο αέρας,
η βροχή,
η συννεφιά
και η έλλειψη λιακάδας.

Το φθινόπωρο είναι ό,τι καλύτερο συμβαίνει στο χρόνο.
Το καλοκαίρι —αν με ρωτάς— είναι ό,τι χειρότερο.

Δεν το κάνω επίτηδες, ξέρεις.
Βρίσκω γοητευτικούς τους ανθρώπους που αγαπάνε τη βροχή
μα δε διαφημίζω την αγάπη μου γι αυτή για να περνιέμαι για γοητευτική.

Αγαπώ όλες τις εκφάνσης του νερού,
πώς θα μπορούσα να εξαιρέσω τη βροχή;

Κι απορώ κάπως με τους ανθρώπους που θέλουν ο ήλιος να καίει.
Δεν είναι το κάψιμο κάτι δυσάρεστο;
Πώς εξαιρούνε τον ήλιο;

Μικρή άλλαζα γνώμη συνέχεια για το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
Ήξερα όμως πως θα γινόμουν καπνίστρια
και πως θα αγαπάω τη βροχή.

Και χαίρομαι πολύ που το τσιγάρο το έκοψα
και την βροχή την κράτησα.

Μοιαζεί με αρχή σωστών αποφάσεων.