Σήμερα έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου.
Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως παίρνει εξιτήριο.
Και ύστερα με πήρε τηλέφωνο και μου μιλούσε όπως μου μιλούσε πάντα,μου μιλούσε κανονικά σαν να μην είχε γίνει τίποτα,όπως κάθε φορά που μ'έπαιρνε τηλέφωνο να δει τι κάνω.
Ξέρω πως είναι σαν να μιλάω για γκόμενο,αλλά δε μιλάω για γκόμενο.
Επίσης έφυγε κι ένα άλλο βάρος από πάνω μου,όχι ζωτικής σημασίας,αλλά ψυχολογικής σημασίας.
Και ξαφνικά είναι όλα καλύτερα.
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Χωριό
Το φθινόπωρο στο χωριό άρχιζε στις 22 Αυγούστου και τελείωνε στις 22 Νοεμβρίου. Έτσι είχε καταλάβει ο παππούς τις εποχές, και κανείς δεν τον...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου