Πλαγιομετωπική

-->

Το διάβασα χτες κι από τότε το ξαναδιαβάζω συνεχώς.. Μαλβίνα γαρ..:

Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος.
Στη Φυσική ορίζεται ως “εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο”. Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση.

Από όταν έμαθα πως οι ερωτευμένοι κινδυνεύουν από τους χειρότερους ιλίγγους,
με όλο το σεβασμό προς τη Φυσική,τσεκάριζα καθημερινά πάνω στα τακούνια μου το Επίπεδο Ταλάντωσης.Το έβρισκα σταθερό, ανακουφιζόμουν κι έτρεμα.Πως όπου να’ ναι, θα έπαυα ν’ αντιστέκομαι στη δύναμη Κοριόλις,το επίπεδο θα άλλαζε κι εγώ θα έβλεπα τη Γη να έρχεται τα πάνω κάτω…

Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες.Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.
Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό.
Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν.
Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι,
πιστεύουν πως, όποιος αγαπάει, ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.

Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς.Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου,τον σχηματοποιείς, τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό…
Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς,γιατί μπορεί να σε τσακίσει, ή να σε υποπτευθεί,
ή και να σου καταλογίσει πως θες να μετατρέψειςτην (αισθητικώς άψογη και υπαινικτική) ασάφεια σε δήλωση.

Έβρισκες οπλοστάσια κουκλίτσα μου.
Οι έρωτές μας, έλεγες στα ψέματα, ,πίστεψέ με,
δεν πρέπει να πάσχουν από υπερβολική σιγουριά
αλλά από ευθραυστότητα…

Ισχυριζόσουν ακόμα πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι,
(αλλά τότε, πώς θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι;)

Όλα σου τα χρόνια, πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα.
Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική, γι’ αυτό και δίνει τον ορισμό:

“Έρωτας: καταστροφή, απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο”.

Όλο λόγια, και πόσο με βλάπτεις έρωτά μου, αφού από όταν σ’ ερωτεύτηκα, πηγαινοέρχομαι από την αναμονή στην απώλεια της δύναμής μου…

Ποιας δύναμης αλήθεια; Δεν ξέρεις τίποτα η άπειρη.

Μεγάλωσες, κουράστηκες, μίκρυνες, ξαναρχίζεις.
Για να ξαναμεγαλώσεις και να ξανακουραστείς.
Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία - Κάθετη Πτώση.
Φοβάσαι τον ίλιγγο μα τώρα, πιο πολύ απ’ όλα,

φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή…

Και πάλι η αμφιβολία.
Αν του το πεις, μήπως ψυλλιαστεί πως στην ουσία διαμαρτύρεσαι για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των αισθημάτων σου, η εγωίστρια, για το αυτεξούσιο σου που απόλλυται;

Μήπως δεν υπάρχει καμιά γλυκύτητα στην ομολογία σου,
αλλά μόνο η βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα αισθήματα του άλλου;

Και, αν εξομολογείσαι τον έρωτά σου,
για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας, αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο;

Εκεί όπου το εξομολογημένο “αγαπώ” σου
δεν θα σημαίνει εν τέλει παρά ένα επιτακτικό “αγάπα με κι εσύ”.

Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις,
σκέφτομαι τελευταία,
μπορείς τουλάχιστον να το πεις
και, όχι να φύγεις - να χαθείς…

Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει.Πως αυτό που ζητάς όταν χάνεσαι - και όχι όταν φεύγεις – είναι πάντα η εγκατάσταση…

Διάλειμμα: ο Φλωμπέρ μου:
“ξέρεις τι θα χρειαζόταν γιε μου, η γυναίκα σου η Έμμα; Βαριές δουλειές, χειρωνακτικές δουλειές.

Αν εργαζόταν, δε θα διάβαζε βλαβερά ρομάντζα και δεν θα είχε αυτή τη θολούρα στο κεφάλι…”!

Δεν τα βγάζεις πέρα κουκλίτσα μου. Παράτα τα. Αφού η Λογική τα ερωτικά και ντροπιασμένα δεν τα καταδέχεται. Ο πρωτότοκος γιος της Γνώσης, αν αυτό σου λέει κάτι,

λεγόταν Μύθος…

Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις,και η μία,αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές, είναι πιο κρύα απ’το θάνατο.Πάνω απ’ το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο: “Μα πώς το έπαθε; Από τι ερωτεύτηκε; Πέρυσι ακόμα ήταν καλά”…

Τηλέφωνο-
” Τι γράφεις τώρα; “με ρωτάνε.
“Κάτι για το πώς να μην μετατρέπεις τη συγκίνησή σου σε αίτημα”,
απαντάω η ψεύτρα…

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ

a beautiful day =)

Πόσο άσχημη μπορεί να είναι μια μέρα που ξεκινάει με Δεληβοριά? Σου λέω εγώ: καθόλου.

Πήρα καινούριο παπλωματάκι πουπουλένιο. Είναι εντελώς φουσκωτούλι και λατρεύω να το σκεπάζομαι. Δεν το χω βάλει ακόμα σε παπλωματοθήκη κι έχω την αίσθηση κάθε βράδυ πως σκεπάζομαι σύννεφα. Πάντα λάτρευα να τυλίγομαι υφάσματα αλλά αυτό είναι το κάτι άλλο. Κοιμάμαι ήσυχη και ξυπνάω δυναμική.

Επιπλέον σήμερα την ώρα που έπινα τη ζεστή μου σοκολάτα άνοιξα το ραδιόφωνο κι άκουσα «αυτή που περνάει, αυτή που περνάει...»! μα είναι απολύτως ευχάριστο τραγούδι. Ο δεληβοριάς είναι ικανός να μου φτιάξει το κέφι ανά πάσα στιγμή.

Και νομίζω πως σήμερα κατάλαβα το λόγο. Όταν ακούμε ένα τραγούδι έχουμε την τάση να ταυτιζόμαστε με το πρόσωπο που τραγουδιέται. Ε λοιπόν σκέψου τις πρωταγωνίστριες του δεληβοριά. Η γυναίκα του πατώκου «δεν είναι πλατινέ ξανθιά ούτε κανένα κοκαλιάρικο μοντέλο». Εκεί που νόμιζες δηλαδή πως για να αρέσεις πρέπει να είσαι Κέιτ Μος, λες «οπ, κοίτα τη γυναίκα του Πατώκου! Αυτή είμαι κι είμαι θεά και τέλος». Χάλια: ροδανθός μες στα ρεμάλια και θεά μες στους θνητούς. Χωρίς σχόλια. Και μετά εκεί που έχεις κολλήσει στο ραδιόφωνο αδιάκοπα ακούς κι ένα «θα σαι πάντα, θα σαι πάντα εσύ στο κύμα ανατρίχιασμα κα λάμψη χρυσή» και σκλαβώνεσαι.

Τελευταία μ’αρέσει ο εαυτός μου. Δεν ξέρω αν είναι επειδή ακούω πολύ δεληβοριά ή επειδή κάθε μέρα αδυνατίζω και ξεχνάω να φάω πού και πού. Τελευταία μ’αρέσουν όλα. Μ’αρέσει το δωμάτιό μου, το πράσινο τσάι, η ευκολία με την οποία μαθαίνω απέξω τα κατεβατά της διοίκησης (μόνο μην την συνδυάσεις ποτέ με βιολογία γιατί μετά θα πας και θα γράψεις «τα αντιβιοτικά αλλάζουν τις βιομηχανικές λειτουργίες του οργανισμού». Ω ναι. Βιοχημικές έλεγε.) και μ’ αρέσουνοι ασκήσεις τις φυσικής (και ναι κατάλαβα τις ηλεκτρικές ταλαντώσεις).

Και σήμερα ξύπνησα με όρεξη για διάβασμα γι αυτό σ’αφήνω εαυτέ μου γιατί δεν κάνουμε δουλειά αν μου φύγει η όρεξη πριν κάνω 20 ασκήσεις με πηνία, πυκνωτές και ηλεκτρικό ρεύμα (μη μου το ξαναπείτε το χω καταλάβει πως ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΡΕΥΜΑ ΑΠ ΤΟΝ ΠΥΚΝΩΤΗ!!!!)

Καλημέρα!

dancing barefoot

She is benediction, she is addicted to me.

Τα χέρια μου έτρεμαν –για καλό. Και περπατούσα ξυπόλιτη γύρω γύρω στο δωμάτιό μου και χόρευα μόνη μου σε μια προσπάθεια να χαλαρώσω. Κάθισα στο κρεβάτι κι ήθελα ένα τσιγάρο. Μόνο μια ρουφηξιά από ένα τσιγάρο. Και χτύπησε το θυροτηλέφωνο.

Here I go and I don’t know why I spin so ceaselessly..

Σε είδα κι έλαμπα ολόκληρη. Μου είπες πως μου πάει το κραγιόν «ναι αλλά θα γίνεις χάλια» «δεν πειράζει, αφού σου πάει». Βολεύτηκες στη γνωστή γωνίτσα και κι έπεσα κι εγώ στο πάτωμα-

Did I lose my sense of gravity?

Σε πλησίασα και ζήτησα φιλί.

Here we are now, entertain us

Είχα σταματήσει να τρέμω κι ήμουν χαρούμενη και μύριζες πάλι όμορφα και αυτή τη φορά η μπλούζα σου δεν ήταν μαύρη. Πάντα φοράς τζην παντελόνι και μαύρη μπλούζα, αλλά αυτή εδώ δεν ήταν μαύρη. Ύστερα σε κοίταζα και με ρωτούσες τι έχω. «τίποτα».

Lines on your face don't bother me
Down in my chair when you dance over me
I can't help myself
I've got to see you again

Νιώθω τόσο άνετα μαζί σου γιατί νομίζω πως με το που σε βλέπω μετα μορφώνομαι και μπαίνω στον πιο όμορφο και ακομπλεξάριστο εαυτό μου. Κοντά σου είμαι γεμάτη αυτοπεποίθηση, σαν να χάνονται οι ατέλειες μου – είναι επειδή δεν τις προσέχεις, μάλλον νομίζεις πως δεν υπάρχουν ή ακόμα ίσως σ’αρέσουν κι αυτές. Και τις στιγμές που δεν πιστεύω στον εαυτό μου και πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό και όλα μου φαίνονται ακατόρθωτα και εγώ άχρηστη είναι γιατί μου χεις λείψει κι όταν λείπεις κανείς δε μου θυμίζει τον πραγματικό μου εαυτό. Ή μάλλον πολλοί το κάνουν μα κανείς δε με πείθει.

In a Manner of speaking
I just want to say
That I could never forget the way
You told me everything

Κάθε φορά που φεύγεις νιώθω σαν τον Σαμψών χωρίς τα μαλλιά του. Τι υπέροχη σύμπτωση που το shuffle έβαλε εκείνο το τραγούδι όταν έφευγες. Και το ψυθίριζες και μου γελούσες –την ψάχνεις το σκας απ το σπίτι σε σέρνει απ τη μύτη–

και μετά μάνου τσάο και να χοροπηδάω στο κόκκινο πάπλωμα με τις πυτζάμες και να τραγουδάω

Tu me estás dando mala vida!!!

έλα..και μισώ την τόση ελευθερία..

Έλα… δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα… δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα… ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα… και μισώ τη τόση ελευθερία

Έλα… και σιχάθηκα να διασκεδάζω
Έλα… δεν μ’ αρέσει άλλους να κοιτάζω
Έλα… δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
Έλα… τα ‘χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Έλα… μου ‘χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
Έλα… να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
Έλα… δε μπορώ κι αυτούς που ‘χω μαζέψει
Έλα… και νυστάζω, έλα σβήσε μου το φως

ΕΛΑ
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή
Μουσική: Sunny Μπαλτζή & Δημητρης Κασιουρας
Δίσκος: “Έλα” CD Single - Ελεονώρα Ζουγανέλ

Και το ραδιόφωνο ανοιχτό μες στο απαλό σκοτάδι..

κι εσύ να στολίζεις το πάτωμά μου. Κι εγώ να σε κοιτάω στα μάτια και να γελάω και να γελάς κι εσύ και να γελάμε γιατί χαιρόμαστε που βλεπόμαστε. Δεν τα είπα με τη σειρά. Στην αρχή σου άνοιξα την πόρτα κι εσύ άνοιξες τα χέρια και χώθηκα εκεί μέσα . Μετά κάθησες.Κάθεσαι πάντα στο ίδιο σημείο , στο μεγάλο μαξιλάρι στο πάτωμα.

Στα μαξιλάρια και στο χαλί

Να ξεχαστώ να μου λες πολύ..

Δεν ξέρω τι να γράψω για σένα. Νομίζω πως θα έφτανε αν έλεγα πως όλο το βράδυ μύριζα τα μαλλιά μου και γελούσα μόνη μου σαν χαζή επειδή είχαν τη μυρωδιά σου πάνω. Και σήμερα οποιαδήποτε απόπειρα να μου χαλάσει το κέφι έπεσε στο κενό. Στο πρόσωπό μου ήταν ζωγραφισμένο ένα πλατύ χαμόγελο και τόσο ακούνητο απ τα χείλια μου που μόνο με μόνιμο μακιγιάζ παρομοιάζεται.

Τώρα κρύωσα και τύλιξα ένα ύφασμα γύρω απ ‘ τους ώμους. Είναι ασπρόμαυρο καρό.θα ’πρεπε να με ‘βλεπες από μια μεριά με το ιμιτασιόν επαναστατικό μου μαντήλι. Αλλά δε θα με κορόιδευες. Είσαι ο πιο δίκαιος άνθρωπος που ξέρω. Τόσο που κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι

Στις κρίσεις και συγκρίσεις που κάνεις

Θα μένω εκτός

Τις ώρες που τα παίζεις και χάνεις

Εγώ σταθερός..

Νομίζω πως πρόκειται για λόγια που λες εσύ. Και τα έχεις πει.. με κάποιον τρόπο. Κι αν δεν τα ‘χεις πει εγώ ξέρω πως αυτά εννοείς... πως «δε θα ρωτήσεις τίποτα με ξέρεις κι αλλιώς// δε θα ζητήσεις τίποτα θα είσαι απλός»..

Σήμερα έγραψα σε ένα κομμάτι χαρτί χωρίς γραμμές τα δύο αγαπημένα μου τραγούδια αυτόν τον καιρό, τα καρφίτσωσα στον πίνακα από φελό και πέρασα από μέσα το λουλούδι σου και τώρα όποιος μπαίνει θα το βλέπει. Ε δεν μπορούσα πια να το ‘χω στριμωγμένο μαζί με ασήμαντα μπιχλιμπίδια. Αφού είναι δικό σου..

...θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο σε αγαπούσα.

Να μ'αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά!!

Να μ'αγαπάς - Τρίφωνο

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί