*ασχετο με τη διάθεση και τα νέα μου,απλώς: πάντα μ'άρεζαν αλλά αυτή την περίοδο κόλλησα -το στέκι μας με την ίδια πλέυλιστ 24/7 φταίει :Ρ
Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2010
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Θεσσαλονίκη με φεγγάριιιιιιιιιιι :)
Ξέρω μια πόλη μαγεμένη που όταν πέφτει βροχή
μπρος στα μάτια μου κλαίει και γιορτάζει
βγαίνω στο δρόμο να γυρίσω και να πάω σ' αυτή
κι η καρδιά μου όλο καίει φλόγες βγάζει
όλα τα φώτα της για μένα μόνο να ΄ναι ανοιχτά
να χαθώ σε στενά ξεχασμένα
να ξενυχτήσω σε ένα μπαρ μαζί με τ' άλλα παιδιά
όλα τόσο γνωστά κι όλα ξένα
Θέλω να τρέξω να πάω κατά κει θέλω να τρέξω
Θέλω να με πας εκεί που όλα είναι ωραία
και να 'χω πάντοτε παρέα
σου λέω θέλω να με πας
Θεσσαλονίκη με φεγγάρι
όλους τους πόνους μου να΄πάρει
να ξημερώσεις στο Βαρδάρη
εκεί για πάντα να με πας
Εκεί ο χρόνος σταματάει όταν ο ήλιος φανεί
κι ο καφές έτσι γρήγορα τελειώνει
και τα κορίτσια είναι ωραία όταν βγαίνουν μαζί
μα καμιά τους δε θέλει να 'ναι μόνη
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
και το κερί μυρίζει βανίλια
Περπατάει μπροστά μου κάποιος, προσπαθώ να καταλάβω αν πλησιάζει ή αν απομακρύνεται και θυμάμαι άθελά μου το φαινόμενο ντόπλερ. Δυστυχώς ο ήχος των βημάτων του είναι ανεπαίσθητος και δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα απ’τη συχνότητα του ήχου που φτάνει στα αυτιά μου - γιατί στ’ αυτιά μου δε φτάνει κανένας ήχος.
Δεν ξέρω αν είναι ωραία αξιοπερίεργο ή ανησυχητικά αξιοπερίεργο,πάντως είναι σίγουρα αξιοπερίεργο. Ακούω τις σκέψεις μου. Στ’ άλήθεια. Οι άλλοι άνθρωποι απλώς σκέφτονται. Εγώ ακούω, είναι σαν να σκέφτομαι δύο φορές,σαν να σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι.
Το μυαλό μου βρίσκεται σε υπερβολική εγρήγορση, σαν όλα να συμβαίνουν γρήγορα. Κι ύστερα παρατηρώ πως το σαν θα μπορούσε να λείπει, πως περπατάω πιο γρήγορα από πριν και μόλις προσπέρασα τον πεζό που τελικά απομακρυνόταν.
Με διακατέχει ένας ξαφνικός φόβος πως όταν φτάσω στο μαγαζάκι θα ξεχάσω όσα σκεφτόμουν και δε θα ‘χω κάτι να γράψω και θα ‘ναι κρίμα γιατί εγώ για να γράψω πάω.
Αποφασίζω τελικά να σταματήσω να σκέφτομαι και να αρχίσω απλώς να παρατηρώ γιατί χάνω την πόλη. Έτσι κοίταξα το συντριβάνι κι όμως κι αυτό δεν το κοίταξα,το έβλεπα. Σχημάτισα τη μορφή του με γράμματα και σκέφτηκα πως αυτό που κάνω είναι ίσως αρρωστημένο* δε σκέφτομαι κανονικά,σκέφτομαι σαν να αφηγούμαι, σαν ό,τι σκέφτομαι πρόκειται να βρεθεί κάπου γραμμένο. Κοίτα να δεις όμως που αυτό είναι αλήθεια κι οπότε ίσως όλα να οφείλονται στη συνήθεια ή στη μανία που έχω να γράφω.
Αναρωτιέμαι πώς να μοιάζει άραγε το βλέμμα μου όταν περπατάω και σκέφτομαι πυρετωδώς όμως αυτή η απορία σταματάει πολύ γρήγορα γιατί ξέρω. Ξέρω πως αν κάπως χαρακτηρίζεται το βλέμμα μου τότε χαρακτηρίζεται από ένταση στα όρια του άγχους.
Φτάνω στον καθρέφτη μου στην εθνικής αμύνης , στον καθρέφτη του παιχνιδάδικου που πάντα κοιτάζομαι, τα μαλλιά μου πρώτη φορά μου φαίνονται τόσο φωτεινά-ή φλογερά,δεν ξέρω- κάτω από τόσο λίγο φως.
Κοντοστάθηκα εκεί κι είδα με την άκρη του ματιού μου μια κοπέλα με μπερέ να πλησιάζει, αμέσως άρχισα πάλι να περπατάω για να μη με προσπεράσει, λες και υπήρχε κάποιος μυστικός ανταγωνισμός βαδίσματος μεταξύ των κοριτσιών με μπερέδες. Ένιωσα χαζή.
μην ανησυχείς,είμαι καλά, θέλω απλώς να πιω τσάι, να γράχω και να ηρεμίσω.
Ηρέμισα.
Δεν ξέρω αν είναι ωραία αξιοπερίεργο ή ανησυχητικά αξιοπερίεργο,πάντως είναι σίγουρα αξιοπερίεργο. Ακούω τις σκέψεις μου. Στ’ άλήθεια. Οι άλλοι άνθρωποι απλώς σκέφτονται. Εγώ ακούω, είναι σαν να σκέφτομαι δύο φορές,σαν να σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι.
Το μυαλό μου βρίσκεται σε υπερβολική εγρήγορση, σαν όλα να συμβαίνουν γρήγορα. Κι ύστερα παρατηρώ πως το σαν θα μπορούσε να λείπει, πως περπατάω πιο γρήγορα από πριν και μόλις προσπέρασα τον πεζό που τελικά απομακρυνόταν.
Με διακατέχει ένας ξαφνικός φόβος πως όταν φτάσω στο μαγαζάκι θα ξεχάσω όσα σκεφτόμουν και δε θα ‘χω κάτι να γράψω και θα ‘ναι κρίμα γιατί εγώ για να γράψω πάω.
Αποφασίζω τελικά να σταματήσω να σκέφτομαι και να αρχίσω απλώς να παρατηρώ γιατί χάνω την πόλη. Έτσι κοίταξα το συντριβάνι κι όμως κι αυτό δεν το κοίταξα,το έβλεπα. Σχημάτισα τη μορφή του με γράμματα και σκέφτηκα πως αυτό που κάνω είναι ίσως αρρωστημένο* δε σκέφτομαι κανονικά,σκέφτομαι σαν να αφηγούμαι, σαν ό,τι σκέφτομαι πρόκειται να βρεθεί κάπου γραμμένο. Κοίτα να δεις όμως που αυτό είναι αλήθεια κι οπότε ίσως όλα να οφείλονται στη συνήθεια ή στη μανία που έχω να γράφω.
Αναρωτιέμαι πώς να μοιάζει άραγε το βλέμμα μου όταν περπατάω και σκέφτομαι πυρετωδώς όμως αυτή η απορία σταματάει πολύ γρήγορα γιατί ξέρω. Ξέρω πως αν κάπως χαρακτηρίζεται το βλέμμα μου τότε χαρακτηρίζεται από ένταση στα όρια του άγχους.
Φτάνω στον καθρέφτη μου στην εθνικής αμύνης , στον καθρέφτη του παιχνιδάδικου που πάντα κοιτάζομαι, τα μαλλιά μου πρώτη φορά μου φαίνονται τόσο φωτεινά-ή φλογερά,δεν ξέρω- κάτω από τόσο λίγο φως.
Κοντοστάθηκα εκεί κι είδα με την άκρη του ματιού μου μια κοπέλα με μπερέ να πλησιάζει, αμέσως άρχισα πάλι να περπατάω για να μη με προσπεράσει, λες και υπήρχε κάποιος μυστικός ανταγωνισμός βαδίσματος μεταξύ των κοριτσιών με μπερέδες. Ένιωσα χαζή.
μην ανησυχείς,είμαι καλά, θέλω απλώς να πιω τσάι, να γράχω και να ηρεμίσω.
Ηρέμισα.
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
sodade
Saudade (singular) or saudades (plural) is a Portuguese and Galician word for a feeling of nostalgic longing for something or someone that one was fond of and which is lost. It often carries a fatalist tone and a repressed knowledge that the object of longing might really never return.
Saudade differs from nostalgia in that whereas nostalgia involves a mixed happy and sad feeling for the lost memories, saudade involves the hope that what is being longed for might return. Saudade has been described as a "vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist ... a turning towards the past or towards the future". A stronger form of saudade may be felt towards people and things whose whereabouts are unknown, such as a lost lover, or a family member who has gone missing.
Saudade was once described as "the love that remains" or "the love that stays" after someone is gone. Saudade is the recollection of feelings, experiences, places or events that once brought excitement, pleasure, well-being, which now triggers the senses and makes one live again. It can be described as an emptiness, like something or someone that should be there in a particular moment is missing, and the individual feels this absence.
cesaria. Απ τις αγαπημένες σου. Sodade.Απ'τα αγαπημένα σου.Σκέφτομαι δύο πράγματα: τη συναυλία που την είδα και μου φάνηκε αγενής.Ανέβηκε στη σκηνή,έκανε τη δουλειά της,είπε μόνο καλησπέρα μετά από κανένα μισάωρο κι όταν τέλειωσε το πρόκαθορισμένο πρόγραμμα,μας σύστησε όλο της το γκρουπ και κατέβηκε απ τη σκηνή.Τρομερά κακή εντύπωση. Απογοητεύτηκες όταν στο είπα.Το άλλο που σκέφτηκα ήταν η ερώτηση που απάντησα στο τρίβιαλ που αν δεν ήσουν εσύ να τη γουστάρεις τόσο δε θα πήγαινα σε συναυλία της και δε θα το ξερα."ποια γνωστή ερμηνεύτρια τραγουδάει πάντα ξυπόλιτη".Βλέμμα "χα,το ξέρω" η δικιά σου και να σου να πέφτουν τα χρωματιστά τυράκια,ή πιτάκια ή πιτσάκια ή όπως αλλιώς λέει καθένας τα τριγωνάκια του τρίβιαλ.
Sodade.
Εδώ η ώρα είναι 18:18,ώρα για ευχές σαν να λέμε. Μπα,εγώ θα περιμένω λίγο ακόμα για ευχή,ελπίζω να μου πάρουν καμιά τούρτα έκπληξη και να κάνω πως ξαφνιάζομαι.Όπως χτες που μόλις πήγε δώδεκα ακριβώς το μονομαχάκι άρχισε να παίζει θέατρο πως και καλά πεθαίνει απ τον πόνο στο στομάχι.Εγώ κατάλαβα πού το πήγαινε αλλά ανησύχησα κιόλας γιατί λέω κάτσε μην έπαθε τίποτα ο άνθρωπος.Μόλις άπλωσα το χέρι μου με τράβηξε και μου είπε "χρόνια σου πολλά". Εκεί η ώρα θα είναι γύρω στις 11 και κάτι,δε λέω και 18 γιατί δεν ξέρω αν αυτό το 7ωρο της διαφοράς μας είναι τόσο ακριβές στα λεπτά.
sodade.
σε είδα σε απόκομμα εφημερίδας,χαζή!Μου την είχε κρατήσει ο μπαμπάς για να μου τη δώσει. Καλά που το θυμήθηκα,να το κολλήσω στην βιβλιοθήκη μαζί με τις άλλες φωτογραφίες σου.Εκείνες τις σαχλες απ την πρώτη γυμνασίου.
Sodade.
Διάβασες την περιγραφή του wikipedia? Άτιμο συναίσθημα αυτή η sodade.
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
it was a summer or maybe spring,oh,I can't remember
Τις προάλλες σκέφτηκα κάτι για το χειμώνα. Γιατί βγήκα απ'το σπίτι κι είχε καλό καιρό,θα έλεγα χαρούμενο καιρό. Αλλά όχι χριστουγενιάτικα χαρούμενο*καλοκαιρινά χαρούμενο,ανοιξιάτικα χαρούμενο και δεν χαιρόμουν: ήταν out of season χαρούμενο.
Δεν είναι αυτό ο χειμώνας. Ούτε είναι θλίψη ο χειμώνας.Αλλά είναι μουντίλα,είναι σύννεφα,είναι βροχή χωρίς ομπρέλα -πάντα χωρίς ομπρέλα. Είναι το κρύο να σου τρυπάει τα κόκαλα,σκουφιά και γάντια και ζεστές μυρωδιές (σ αυτό βοηθάει το καφεκοπτείο απέναντι).
Θα μου πεις,ξέχασέ τα αυτά,κλιματικές αλλαγές κι άλλος πήγε για μπάνιο την προηγούμενη βδομάδα. Εγώ όταν γεννήθηκα χιόνιζε. Τώρα μπορώ μόνο να ελπίζω σε μία δυνατή δυνατή βροχή. Βρέξε!
it was a summer or maybe spring,oh,I can't recall.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)