τα μπουτάκια!

Τελευταία ακούω Σαββιδάκη. Κάθε μέρα. Όχι όλη μέρα,αλλά όλες τις μέρες. Και ναι,μ'αρέσει ΚΑΙ αυτό το τραγούδι. Πολύ κιόλας.

ΥΓ μεταξύ μας κι ο Σαββιδάκης μ'αρέσει περίεργως πολύ :/


ΥΓ έχω και καινούρια κρέμα σώματος και μυρίζει μαυροκέρασο και μοσχοκάρυδο και μ'αρέσει κι αυτή πολύ. Αυτό το είπα έτσι,για να βάλω και την ετικέτα "μυρωδιές" γιατί είναι καλή ετικέτα και δεν την χρησιμοποιώ συχνά.

dream is destiny?

Σκέφτομαι πως αγαπώ την άνοιξη,την λατρεύω. Κι επειδή παρ'όλη τη μυρωδιά της εγώ θέλω κι επιπλέον μυρωδιά,σήμερα πήρα κερί που μυρίζει άνοιξη αλλά όχι αποπνικτική άνοιξη,φρέσκια και δροσερή άνοιξη. Και δεν στέγνωσα τα μαλλιά μου,τα βούρτσισα και τώρα στεγνώνουν μόνα τους σιγά σιγά γιατί ο καιρός είναι υπέροχος. Άνοιξα το παράθυρο κι έκλεισα το παντζούρι του και νομίζω πως τώρα το σπίτι μου έχει το ιδανικό κλίμα.


Ήθελα να γράψω κάτι για τα όνειρα. Σκεφτόμουν τη σχολή. Σκεφτόμουν τα μαθηματικά και πόσο τ'αγαπάω τελευταία,τ'αγαπάω τόσο που σκέφτηκα να κάνω μαθηματικό τατουάζ αλλά το μετάνιωσα μια μέρα πριν το ραντεβού. Ψέματα,δεν το μετάνιωσα,είναι το μόνο τατουάζ που ποτέ δε θα μετανιώσω. Το φοβήθηκα λίγο,φοβήθηκα τον ήχο μέσα στο αυτί μου που θα είναι σαν τον τροχό του οδοντιάτρου και παρ'όλους τους υπέροχους οδοντιάτρους -3 στον αριθμό- που έχω συναντήσει,δεν μου είναι ευχάριστο ο, οτιδήποτε μου τους θυμίζει. 


Τα μαθηματικά λοιπόν. Θυμήθηκα ένα μάθημα διαφορικών εξισώσεων που το κατάλαβα εξ'ολοκλήρου κι είχα κι απορίες σωστές και διόρθωσα και 2-3 απροσεξίες του καθηγητή. Ύστερα τον είδα στον ύπνο μου να μου λέει "διάβασε και λίγο,είναι κρίμα,είσαι πολύ καλή". Είμαι. Και δε μ'αρέσει το διάβασμα. Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά δηλαδή μ'αρέσει. Δε γίνεται όλα τα ακαδημαϊκά βιβλία να ήταν σαν λογοτεχνικά και να είχαμε πάντα την ψευδαίσθηση πως τα διαβάζουμε από χόμπυ στον ελεύθερο χρόνο μας;


Κι ύστερα θυμήθηκα εκείνο το όνειρο.Το μόνο πράγμα -ή ένα απ'τα ελάχιστα- που θέλω οπωσδήποτε να κάνω πριν πεθάνω,ή πριν γίνω πολύ γιαγιά και δεν ταξιδεύω πια,ή πριν σταματήσω να'χω ελεύθερο χρόνο για ταξίδια και για χασομέρια.Το μόνο πράγμα που πρέπει να μην ξεχάσω να κάνω είναι να πάω να γίνω σερβιτόρα στην Γρανάδα. Για λίγο,για πολύ,για οσοδήποτε. Για ένα καλοκαίρι,για ένα σύντομο καλοκαίρι αναρχίας ή και για ένα long hot summer.


Την άνοιξη είναι όλα πιο όμορφα. Κυρίως οι αυλές και τα μπαλκόνια,οι παραλίες. Μπα,όλα. Τα πεζοδρόμια και η άσφαλτος ακόμα. Και κάτι πιο απροσδόκητο,ένας χώρος που δεν είναι εξωτερικός αλλά έχει μεγάλα παράθυρα κι είναι ωραία την άνοιξη γιατί μπαίνει ήλιος σε αντίθεση με τον χειμώνα που στις 8 το βράδυ είναι...βράδυ. Ξέρεις ποιος χώρος είναι πιο όμορφος την άνοιξη; Η αίθουσα χορού.


μουσική καθόλου ανοιξιάτικη αλλά με την κατάλληλη δόση μελαγχολίας:

Αυτό το κουκλί ελπίζω πως θα γίνει δικό μου σύντομα! Και θα το βάλω σε τραπέζι κάτω απ'το παράθυρο του σαλονιού με την καρέκλα του σκηνοθέτη μου με το γαλάζιο ύφασμα και θα κοτσάρω και μια γλάστρα κι ένα τασάκι δίπλα της κι αν δεν βαριέμαι θα βλέπετε ποστ-φωτογραφίες από χαρτιά με την ορίτζιναλ courier γραμματοσειρά. Αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα γιατί για μένα η μεταφορά φωτογραφιών στον υπολογιστή είναι μια πολύ πολύ πολύ βαρετή διαδικασία.

Καλή άνοιξη να'χουμε (το μετεό λέει βροχές μέχρι την κυριακή,αλλά δε γαμιέται,οι αμυγδαλιές ανθίσανε όπως και τα κρινάκια και τα ζουμπούλια και το ξέρω γιατί χτες το κομοδίνο μου είχε ένα βαζάκι μ'αυτά γιατί ήταν η μέρα της γυναίκας :) )

Επειδή η άνοιξη ακούγεται κάπως έτσι.

Επειδή μύρισε άνοιξη κι έχει απερίγραπτα ωραίο ουρανό και λαμπερό ήλιο κι ό,τι πρέπει καιρό για τσίπουρο ή για λογοτεχνικό ή για γυμναστική ή και για σχολή ακόμα και για αρχή εξαμήνου δεν το συζητώ,ιδανικότατος καιρός καθώς το τρέχον εξάμηνο χαρακτηρίζεται ως εαρινό και δεν θα έπειθε με μπόρες και συννεφιές.

Κι επειδή η ζωή στη γη είναι πολύ ωραία.

Daddy Cool

Ξέρεις τι λατρεύω στον μπαμπά μου? Πού ό,τι κι αν γίνει κι όσα δικαιώματα του δώσω να με θεωρήσει ανίκανη και άχρηστη (οκ,εννοώ τα μαθήματα που χρωστάω),δεν μου δείχνει ότι τον απογοητεύω -νομίζω κιόλας πως δε νιώθει απογοήτευση- και πάντα βρίσκει έναν λόγο να πιστεύει σε μένα και μια ατάκα να μου πει που θα μου δώσει κουράγιο και δύναμη. Η ατάκα μπορεί να μη στέκει καν λογικά αλλά είναι τόσο συγκινητικό να λες "δίνω σχέδιο αύριο" κι ο μπαμπάς να σου απαντάει "όταν ήσουν μικρή πήγαινες ζωγραφική κι ήσουν πολύ καλή,θα το περάσεις". Ξέρεις πως το ότι στο δημοτικό ζωγράφιζες ωραία ανθρωπάκια δεν έχει σχέση με το autocad. Αλλά για ένα απόγευμα μπορώ να πιστέψω πως έχει σχέση,πως ο μπαμπάς έχει δίκιο και πως ο είναι ο καλύτερος μπαμπάς και είναι απίστευτη η εμπιστοσύνη που μου δείχνει.

Καληνύχτα μπαμπά :)

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Ήθελα πολύ ένα καινούριο λογοτεχνικό βιβλίο. Καιτώρα μου έκαναν δώρο ένα κι είμαι χαρούμενη. Κατά τ'άλλα δεν έχω κάτι σημαντικό να γράψω,απλώς έχω καινούρια δαχτυλίδια,λίγο μελαγχολικά και βίντατζ και ήθελα να τα βλέπω να ανεβοκατεβαίνουν στο πληκτρολόγιο.

Λοιπόν αυτή η συγγραφέας μ'αρέσει γιατί πάντα βρίσκω κάτι στα βιβλία της που το'χω σκεφτεί ή που θα'θελα κάτι να ζήσω που θα με κάνει να το σκεφτώ.Ή κάτι που φανταζόμουν πως μακάρι να γινόταν.Ή κάτι που ευχόμουν πως μακάρι να μην. Όλα τα βιβλία της έχουν κάτι που με κάνει να θέλω να τα διαβάσω μονορούφι και μετά να ανοίξω το μπλογκ και κάτι να γράψω.

Τώρα το μόνο που μου'ρχεται στο μυαλό είναι που η αφηγήτρια θυμάται πότε πέθανε ο Μόρρισον-στις 3 Ιουλίου- κι εγώ δεν ξέχασα ποτέ πότε γεννήθηκε-8 δεκεμβρίου,βλέπεις την πρώτη φορά που το διάβασα σκέφτηκα "τοξοτάρα ήταν,κάτι ξέρουν αυτοί που μου λένε πως οι τοξότες είναι επιρρεπείς στις καταχρήσεις".

Εγώ επιρρεπής στις καταχρήσεις δεν έγινα -μ'αρέσει ο καφές και το κρασί και το τζιν και το ουίσκυ και το ρούμι,ναι ειδικά το ρούμι,και τα τσιγάρα μ'αρέσουν και το σεξ,αλλά θέλω να πω δεν είμαι αυτοκαταστροφική.Είμαι επιρρεπής σε κάθε είδους ευτυχία και σε όλων των ειδών τα χαμόγελα: αυτά με κλειστά χείλη,τα και καλά θυμωμένα χαμόγελα που κατά βάθος σημαίνουν "το κάνω επειδή το βρίσκεις χαριτωμένο να θυμώνω",στα πονηρά χαμόγελα ακόμα και σ' αυτά που αφήνουν τα δόντια μου να φαίνονται.Δεν μπορώ να αντισταθώ,πρέπει να μου δώσεις έναν καλό λόγο για να μη χαμογελάω.Και πάλι δεν εγγυώμαι αποτελέσματα.

Κι ελπίζω να μην αναγκαστώ ν'αλλάξω τίποτα απ'αυτά,ελπίζω να μη μειώσω "τη δόση μου" και οι λόγοι για να σταματήσω να γελάω να είναι πάντα....όχι αρκετοί. Και μακάρι να σκεφτόντουσαν όλοι έτσι,θέε μου από πόση γκρίνια θα είχε γλιτώσει αυτός ο πλανήτης.

Ξέρεις τι θα κάνω όταν πάω στο καινούριο μου σπίτι?Θα στολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τοσοδούλικα στολίδια και με άσπρες σειρές φωτάκια και θα πάρω σοκολατάκια για το καινούριο τραπέζι του σαλονιού-γιατί το σαλόνι θα έχει τραπέζι κι όχι ένα χαρτόκουτο ντυμένο με μια πασμίνα.

Ύστερα θα φωνάξω τους λίγους μου φίλους και θα ακούμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και θα πίνουμε eggnog που θα έχω φτιάξει εγώ. Και το σπίτι θα μυρίζει μπαχαρικά και ρούμι.Γιατί είναι το πράγμα που ζηλεύω στα χριστουγεννιάτικα επεισόδια των αμερικάνικων σειρών.

Σήμερα δεν είναι ωραία μέρα. Δηλαδή η μέρα μια χαρά είναι,εγώ δεν.


Δε θέλω να μείνω άλλο σ'αυτό το σπίτι,κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται αγγαρεία και έχω την αίσθηση πως συνεχώς γίνεται πιο καταθλιπτικό και μίζερο όσο ωραίο και να είναι. Η σκύλα σπιτονοικοκυρά βοηθάει ιδιαίτερα σ'αυτή την αίσθηση. Έτσι λοιπόν μου φαίνονται όλα μίζερα και καταθλιπτικά και σκονισμένα και βρώμικα κι απαίσια*όλα μοιάζουν με κάτι από το οποίο θέλω να φύγω(εντάξει όχι όλα :-)). Και λοιπόν μου φαίνονται όλα άξια διαφυγής και οποιαδήποτε αλλαγή μοιάζει πολύ μακρινή. Δεν είναι. Αλλά εμένα έτσι μου μοιάζει.Νομίζω πως το Σαββατοκύριακο είναι πολύ μακριά και πως είμαι ήδη κουρασμένη,πόσο μάλλον αφού δω τα 25 σπίτια που κύκλωσα στην εφημερίδα. Είμαι ήδη κουρασμένη για να το κάνω. Κι όταν το διαλέξω,η μετακόμιση μου φαίνεται πολύ μακρινή και δύσκολη -παρά τον φίλο με το φορτηγάκι που είπε πως είναι στη διάθεσή μου κι έχει και κούτες για τα πράγματά μου.


Σήμερα δηλαδή είμαι απαισιόδοξη και καθόλου καλή παρέα.Και συγγνώμη γι'αυτό,είναι κρίμα δε μου έκανες τίποτα για να σε κοιτάω μ'αυτό το απογοητευμένο και θλιβερό ύφος.Λες και ανυπομονούσα να φύγεις και να μείνω μόνη μου. Στην πραγματικότητα δεν ήταν έτσι,ήθελα να μείνεις και να μην είμαι μόνη μου αλλά επειδή έπρεπε να φύγεις,ε,μάλλον έπεισα τον εαυτό μου ότι ήθελα κιόλας μπας κι ευχαριστηθώ τον καφέ χωρίς εσένα.

Θεέ μου,τι άνοστος καφές ήταν αυτός.

Τις προάλλες άλλαξα θέση τα έπιπλα και νιώθω πως το σπίτι μου είναι καινούριο.


Που λες άλλαξα θέση τα έπιπλα γιατί αγαπώ τα παράθυρα και ένιωθα άσχημα που δεν αξιοποιούσα το ένα και μοναδικό παράθυρο του σπιτιού μου. Το ένα και μοναδικό παράθυρο του σπιτιού μου είναι σε πολύ καλή θέση*είναι στην κρεβατοκάμαρα κι απέναντι έχει πολυκατοικίες και κεραίες. Αν με ρωτούσες χτες,αυτό δε θα το έβαζα στη λίστα με τα πλεονεκτήματα,αλλά σήμερα βγάζαμε φωτογραφίες με την Μ., και ξέρεις οι φωτογραφίες βγαίνουν πολύ ωραίες όταν υπάρχει μια ταράτσα με κεραίες εκεί κοντά.


Και λοιπόν τώρα μπορώ να γράφω στο τραπέζι που χρησιμοποιείται ως γραφείο κι είναι κάτω απ'το παράθυρο και έχει ένα ωραίο καδράκι κι ένα κερί βανίλια,ένα ξυπνητήρι απ'αυτά που κάνουν ντριν,κι ένα γυάλινο σουβέρ για τον καφέ μου. Και το καινούριο τασάκι που είναι διακοσμητικό γιατί δεν καπνίζουμε στην κρεβατοκάμαρα αλλά παραήταν όμορφο για να μην το αγοράσω.


Είναι λίγο κρίμα που ψάχνω σπίτι,γιατί αυτό το σκασμένο είναι πολύ ακριβό,αλλά είναι κρίμα γιατί πάνω που άρχισε να μ'αρέσει ακόμα περισσότερο πρέπει να το αφήσω.Αλλά δεν πειράζει γιατί κάποιος μου είπε ότι τα σπίτια είναι όμορφα γιατί εμείς τα φτιάχνουμε όμορφα κι έτσι θα μ'αρέσει και το καινούριο κι αν δεν έχει παράθυρο ίσως ζωγραφίσω ένα στον τοίχο.Ή ίσως βάλω εσένα να το ζωγραφίσεις.