What If...

Είναι ένα είδος κλοπής που συμβατικά δε θεωρείται κλοπή. Όμως δημιουργεί συγχύσεις διότι αν εγώ διαπράξω αυτό το είδος κλοπής τότε δε θα θεωρήσω πως είμαι μια κλέφτρα. Αν το πάθω όμως θα αρχίσω τα βρισίδια,ειδικά αν το ανακαλύψω ώρα που δε συνίσταται για αντικατάσταση του αντικειμένου που κλάπηκε. Τέτοιες ακατάλληλες ώρες είναι συνήθως οι μεταμεσονύκτιες ή οι ώρες που έχει κλείσει το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Η χειρότερη όμως περίπτωση είναι η παρακάτω:

Να 'χεις μαγειρέψει/παραγγείλει φαΐ αφού έχεις περάσει μια κουραστική μέρα και για να τα βγάλεις πέρα αυτή τη μέρα σκεφτόσουν "δεν πειράζει,θα πάω σπίτι θα φάω και θα δω ταινία και μετά θα κάνω καφέ και θα δω κι άλλη ταινία κι όλα θα είναι όμορφα". Στην περίπτωσή μου όπου ταινία βάλε "σειρά" trashy girly σειρά,αμερικάνικη σαπουνόπερα με νυστέρια -έι,ποτέ δεν είπα πως δεν έχω ελαττώματα. Αχ ναι,αυτό ήταν το όνειρο.Το όνειρο ήταν να δώσεις δύο μαθήματα σε μια μέρα και να μην πειράζει γιατί θα πας σπίτι,θα παραγγείλεις καυτερά νουντλς και θα δεις γκρέυς ανάτομυ και μετά θα πιεις καφέ και στο ενδιάμεσο-

Και στο ενδιάμεσο θα καταλάβεις πως έχεις πέσει θύμα της συμβατικά μη-κλοπής. Και θα αναγκαστείς μέσα στην  νύστα και στη βαρεμάρα να βγάλεις τις πυτζάμες και να βάλεις ρούχα και παπούτσια και να πας στο σούπερ μάρκετ. Γιατί παρ'όλες τις τσάντες σου και τις ζακέτες και τα μπουφάν σου...μέσα στο σπίτι δεν υπάρχει ούτε ένας γαμημένος αναπτήρας.

I rest my case.

Αυτό

είναι ένα από τα τραγούδια που με ανατριχιάζουν.

my point exactly

"I haven't observed religious holidays since I was old enough to know better"

Grey's Anatomy

Δεν έχω πει ποτέ τίποτα για τις απόψεις μου περί Θρησκείας οπότε here it is,η Dr Yang το είπε,εγώ συμφωνώ απόλυτα.

Απλώς θυμήθηκα τον κύριο λόγο κατάθλιψης και κλάματος στο γυμνάσιο.Ορίστε:

my thoughts exactly

"Remember when you were a kid and your biggest worry was, like, if you'd get a bike for your birthday or if you'd get to eat cookies for breakfast. Being an adult? Totally overrated. I mean seriously, don't be fooled by all the hot shoes and the great sex and the no parents anywhere telling you what to do. Adulthood is responsibility. Responsibility, it really does suck. Really, really sucks. Adults have to be places and do things and earn a living and pay the rent."

and yet...

"And still adulthood has it perks. I mean the shoes, the sex, the no parents anywhere telling you what to do. That's, pretty damn good."

Grey's Anatomy of course

My people

Εμένα οι φίλοι μου δεν είναι μαύρα πουλιά. Είναι πολύχρωμα. Ή τέλος πάντων μονόχρωμα αλλά κάτι έντονο όπως φούξια ή τιρκουάζ.Φαντάσου παπαγάλους,φλαμίνγκο,τέτοια πράγματα.


Ούτε σύρματα τεντωμένα είναι. Είναι κλωστές σε βραχιολάκια και κορδέλες αντί για κορδώνια στα παπούτσια. Πολύχρωμα πράγματα επίσης. Κι όχι συρμάτινα* σατέν,μεταξωτά ίσως και μακό,ποιος νοιάζεται γι ακριβά πράγματα?


Εμένα οι φίλοι μου με παίρνουν τηλέφωνο από μια άλλη πόλη και μου λένε "να ρθουμε διήμερο?Από σήμερα?". Οι φίλοι μου όταν πηγαίνουν για μπάνιο παίρνουν μαζί τους πράγματα για να φάνε τα οποία χρειάζονται ψυγείο,χωρίς να παίρνουν και ψυγειάκι μαζί τους. Οι φίλοι μου παίρνουν μαζί τους τα χτεσινά μακαρόνια σε ένα τάπερ και τα τρώνε μέσα στη θάλασσα. Και οι άλλοι κοιτάνε κι οι φίλοι μου δεν ντρέπονται,οι φίλοι μου ίσως να λυπούνται τους άλλους που κοροιδεύουν τους ανθρώπους που είναι σε ένα μπιτς μπαρ και τρώνε από τάπερ. Γιατί είναι πολύ political correct για να το κάνουν.


Μετά το μπάνιο οι φίλοι μου κάνουν πικνικ σε αποβάθρες του λιμανιού με παρεό για τραπεζομάντηλο. Και τρώνε γκούντα που έλιωσε στον ήλιο και φτιάχνουν επιτόπου χωριάτικη σαλάτα. Και γελάνε με τους νεόπλουτους που φεύγουν με τα σκάφη με μουσική υπόκρουση Τιτανικού ορ γουατέβερ.


Έτσι ήταν λοιπόν η χτεσινή μέρα. And I would do it over and over again.

PS χτες όταν έπαιζε αυτό το τραγούδι ξέρεις τι σκεφτόμουν και λίγο δάκρυσα? Σκεφτόμουν ότι είμαι πολύ τυχερή που είμαι one of your people.

Ο ανεμιστήρας κάνει φοβερή δουλειά τα μεσημέρια. Σοβαρά,νιώθω σαν να'μαι σε τροπικό νησί. Και η βιβλιοθήκη (στην οποία,να σημειωθεί και να το θυμάστε όλοι παρακαλώ,έχω ραντεβού στις 5μιση) έχει κλιματιστικό.

Παρεμπιπτόντως το γατί τον γυροφέρνει πολύ τον ανεμιστήρα και λίγο φοβάμαι για την σωματική του ακεραιότητα αλλά μετά θυμάμαι πως κι εμάς όταν ήμασταν μικρά μας έλεγαν "θα κόψεις τα δαχτυλάααα σου" κι αυτά ποτέ δε συνέβαινε γιατί,για το Θεό,κανενός τα δάχτυλα δε χωράνε εκεί μέσα! Τέλος πάντων, το γατί είναι υπάκουο και φοβιτσιάρικο κι έτσι δεν ανησυχώ πολύ,υψώνω τη φωνή και κρύβεται κάτω απ'τον καναπέ.

Τι άλλο αξιοσημείωτο έγινε σήμερα? Α,ναι, έβαψα τα νύχια μου. Ένα περίεργο πράσινο χρώμα. Είναι η μόνη μου όζα (ναι,λέω το βερνίκι "όζα") αρκετά γελοία και καλοκαιρινή ώστε στ'αλήθεια να τη χρησιμοποιήσω. Στην πραγματικότητα το κάνω για να σταματήσω να τρώω τα καημένα τα νύχια μου που είναι αξιοζήλευτα όταν τ'αφήνω να μακρύνουν. Αλλά αυτό έχει να γίνει απ τη Β' λυκείου. Μέχρι ένα σημείο η όζα έπιανε,αλλά ύστερα άρχισα να την τρώω κι αυτή και να τη φτύνω μετά,σιγά το δύσκολο. Τέλος πάντων,σήμερα ελπίζω να πιάσει γιατί τα έβαψα με πολύ αγάπη. Κάνουν αντίθεση με το ρολόι μου και μ'αρέσουν.

Α,αυτό δεν το ανέλυσα. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος τελευταία. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που φοράνε ρολόι! Αυτό είχε να συμβεί απ'την Α'γυμνασίου. Ας αναπολήσω τα ρολόγια μου λοιπόν. Στην Πέμπτη δημοτικού ήταν ένα ροζ μεταλικό με δερμάτινο φούξια λουράκι με κίτρινο κούμπωμα. Το λουράκι κόπηκα,το θρήνησα όπως του άρμοζε και πήρα καινούριο κουφετί λουράκι από ένα υλικό που μοιάζει με καουτσούκ αλλά όχι το καουτσούκ της πιπίλας (εγώ αναφέρομαι σ'αυτό σαν "το υλικό του δονητή" αλλά μου 'χουν πει πως δεν είναι πρέπον οπότε ένιγουευ,ας πούμε καουτσούκ. Ένα εύπλαστο πολυμερές τέλος πάντων,είμαι και μηχανολόγος,don't forget). Ύστερα κόπηκε κι αυτό το λουράκι κι ήμουν κανα χρόνο χωρίς ρολόι μέχρι που ήρθε η Α γυμνασίου και η πιο βαρετή ώρα του κόσμου,τα αγγλικά. Εκεί χρειάστηκα ρολόι το οποίο μάλιστα αντάλλασσα με την Μ. (βλέπε born in the usa στο sidebar) κάθε 5 λεπτά για να περνάει πιο γρήγορα η ώρα. Ύστερα το έκοψα κι αυτό και της το χάρισα γιατί θα άλλαζε σχολείο και μετά θα άλλαζε και χώρα κι είπα να κάνω κάτι γούτσου γούτσου να με θυμάται :P

Αυτά. Είμαι ένας άνθρωπος που φοράει ρολόι,έχει βαμμένα νύχια και διαβάζει στη βιβλιοθήκη. Α και επειδή λέμε τι είδους άνθρωπος είμαι τσιμπήστε και άκρως περιγραφική εικονίτσα:

τα μπουτάκια!

Τελευταία ακούω Σαββιδάκη. Κάθε μέρα. Όχι όλη μέρα,αλλά όλες τις μέρες. Και ναι,μ'αρέσει ΚΑΙ αυτό το τραγούδι. Πολύ κιόλας.

ΥΓ μεταξύ μας κι ο Σαββιδάκης μ'αρέσει περίεργως πολύ :/


ΥΓ έχω και καινούρια κρέμα σώματος και μυρίζει μαυροκέρασο και μοσχοκάρυδο και μ'αρέσει κι αυτή πολύ. Αυτό το είπα έτσι,για να βάλω και την ετικέτα "μυρωδιές" γιατί είναι καλή ετικέτα και δεν την χρησιμοποιώ συχνά.

dream is destiny?

Σκέφτομαι πως αγαπώ την άνοιξη,την λατρεύω. Κι επειδή παρ'όλη τη μυρωδιά της εγώ θέλω κι επιπλέον μυρωδιά,σήμερα πήρα κερί που μυρίζει άνοιξη αλλά όχι αποπνικτική άνοιξη,φρέσκια και δροσερή άνοιξη. Και δεν στέγνωσα τα μαλλιά μου,τα βούρτσισα και τώρα στεγνώνουν μόνα τους σιγά σιγά γιατί ο καιρός είναι υπέροχος. Άνοιξα το παράθυρο κι έκλεισα το παντζούρι του και νομίζω πως τώρα το σπίτι μου έχει το ιδανικό κλίμα.


Ήθελα να γράψω κάτι για τα όνειρα. Σκεφτόμουν τη σχολή. Σκεφτόμουν τα μαθηματικά και πόσο τ'αγαπάω τελευταία,τ'αγαπάω τόσο που σκέφτηκα να κάνω μαθηματικό τατουάζ αλλά το μετάνιωσα μια μέρα πριν το ραντεβού. Ψέματα,δεν το μετάνιωσα,είναι το μόνο τατουάζ που ποτέ δε θα μετανιώσω. Το φοβήθηκα λίγο,φοβήθηκα τον ήχο μέσα στο αυτί μου που θα είναι σαν τον τροχό του οδοντιάτρου και παρ'όλους τους υπέροχους οδοντιάτρους -3 στον αριθμό- που έχω συναντήσει,δεν μου είναι ευχάριστο ο, οτιδήποτε μου τους θυμίζει. 


Τα μαθηματικά λοιπόν. Θυμήθηκα ένα μάθημα διαφορικών εξισώσεων που το κατάλαβα εξ'ολοκλήρου κι είχα κι απορίες σωστές και διόρθωσα και 2-3 απροσεξίες του καθηγητή. Ύστερα τον είδα στον ύπνο μου να μου λέει "διάβασε και λίγο,είναι κρίμα,είσαι πολύ καλή". Είμαι. Και δε μ'αρέσει το διάβασμα. Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά δηλαδή μ'αρέσει. Δε γίνεται όλα τα ακαδημαϊκά βιβλία να ήταν σαν λογοτεχνικά και να είχαμε πάντα την ψευδαίσθηση πως τα διαβάζουμε από χόμπυ στον ελεύθερο χρόνο μας;


Κι ύστερα θυμήθηκα εκείνο το όνειρο.Το μόνο πράγμα -ή ένα απ'τα ελάχιστα- που θέλω οπωσδήποτε να κάνω πριν πεθάνω,ή πριν γίνω πολύ γιαγιά και δεν ταξιδεύω πια,ή πριν σταματήσω να'χω ελεύθερο χρόνο για ταξίδια και για χασομέρια.Το μόνο πράγμα που πρέπει να μην ξεχάσω να κάνω είναι να πάω να γίνω σερβιτόρα στην Γρανάδα. Για λίγο,για πολύ,για οσοδήποτε. Για ένα καλοκαίρι,για ένα σύντομο καλοκαίρι αναρχίας ή και για ένα long hot summer.


Την άνοιξη είναι όλα πιο όμορφα. Κυρίως οι αυλές και τα μπαλκόνια,οι παραλίες. Μπα,όλα. Τα πεζοδρόμια και η άσφαλτος ακόμα. Και κάτι πιο απροσδόκητο,ένας χώρος που δεν είναι εξωτερικός αλλά έχει μεγάλα παράθυρα κι είναι ωραία την άνοιξη γιατί μπαίνει ήλιος σε αντίθεση με τον χειμώνα που στις 8 το βράδυ είναι...βράδυ. Ξέρεις ποιος χώρος είναι πιο όμορφος την άνοιξη; Η αίθουσα χορού.


μουσική καθόλου ανοιξιάτικη αλλά με την κατάλληλη δόση μελαγχολίας:

Αυτό το κουκλί ελπίζω πως θα γίνει δικό μου σύντομα! Και θα το βάλω σε τραπέζι κάτω απ'το παράθυρο του σαλονιού με την καρέκλα του σκηνοθέτη μου με το γαλάζιο ύφασμα και θα κοτσάρω και μια γλάστρα κι ένα τασάκι δίπλα της κι αν δεν βαριέμαι θα βλέπετε ποστ-φωτογραφίες από χαρτιά με την ορίτζιναλ courier γραμματοσειρά. Αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα γιατί για μένα η μεταφορά φωτογραφιών στον υπολογιστή είναι μια πολύ πολύ πολύ βαρετή διαδικασία.

Καλή άνοιξη να'χουμε (το μετεό λέει βροχές μέχρι την κυριακή,αλλά δε γαμιέται,οι αμυγδαλιές ανθίσανε όπως και τα κρινάκια και τα ζουμπούλια και το ξέρω γιατί χτες το κομοδίνο μου είχε ένα βαζάκι μ'αυτά γιατί ήταν η μέρα της γυναίκας :) )