Μια φίλη που αγαπώ πολύ μου 'κανε δώρο ένα βιβλίο του Έντγκαρ Άλαν Πόε κι αφού η μαμά με συμβούλευσε να διαβάζω τους προλόγους των βιβλίων,άρχισα απ'τον πρόλογο. Κι έτσι έμαθα πως ένας Γάλλος συγγραφέας είπε "καταντάμε να σκεφτόμαστε όπως ζούμε". Το καλό μ'αυτό ξέρεις ποιο είναι? Πως αν τύχει και σκέφτεσαι πολύ όμορφα και φωτεινά...τότε μπορεί να ζήσεις κι έτσι!

And I'm talking to myself at night because I can't forget

Πριν λίγο είπα κάτι στον εαυτό μου. Δεν έχει σημασία τι είπα αλλά αμέσως κατάλαβα πως μίλησα στον εαυτό μου κι έτσι το επόμενο πράγμα που μου είπα ήταν "ο χριστός κι η παναγιά,γιατί μιλάω μόνη μου"?

Και μετά σκέφτηκα κάτι. Σκέφτηκα πάλι καλά που πού και πού μιλάμε μόνοι μας. Θα ήταν παράλογο να μη μιλάμε στον εαυτό μας.Για έναν πολύ θλιβερό λόγο: γιατί αν δεν μιλούσαμε στον εαυτό μας,τότε οι άνθρωποι που είναι τελείως μόνοι τους δε θα ακούγανε ποτέ τη φωνή τους. Τραγικά μελαγχολικό το βρίσκω,γι αυτό κι έχω 3 καθρέφτες στο σπίτι,να μου μιλάω όποτε μου 'ρθει.

ροκ είναι να 'χεις

είναι να πίνεις

κι άμα δεν έχεις 

τότε να δίνεις

αυτό είναι ροκ.

If you believe in eternity, then... life is irrelevant. Same way that a bug is irrelevant in comparison to the universe.

Τηγανίζεις πατάτες,είναι έτοιμες,τις βάζεις σε ένα πιάτο,ρίχνεις αλάτι και τις ανακατεύεις με τα χέρια. Και μετά γλείφεις ένα-ένα τα αλατισμένα δάχτυλα του χεριού σου.

Αυτό το πράγμα αν δεν μπορούσα να το κάνω,πάρα πολύ θα μου έλειπε.

Ο αριθμός των φορών που ακούω αυτό το τραγούδι  κάθε μέρα τείνει στο άπειρο.

Καλά καταλάβατε,έχω γίνει πολύ συνεπής φοιτήτρια.

Έκανα κι εργασία σήμερα.Και κάτι έχω κάνει λάθος και θα πάω όλες τις σελίδες με τις ατελείωτες πράξεις στον καθηγητή να τον ρωτήσω τι απ'όλα είναι λάθος. Γιατί εγώ του ζήτησα 5 μέρες παράταση και δεσμεύτηκα για όλους ότι θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με την εργασία από σήμερα. Εγώ άρχισα πάντως.

Είναι ωραία πράγμα το brainstorming. Και οι σελίδες με πράξεις διαγωνίως και καθέτως κι αυτές είναι ωραία πράγμα. Οι τακτοποιημένες σελίδες με πράξεις οριζοντίως και στοιχισμένες κι αυτές ωραίο πράγμα είναι,αλλά δεν κρατάνε πολύ,γιατί μετά εμφανίζονται πράξεις και νούμερα παντού. Α ναι,και γράμματα. Είναι αυτό που λέμε "εγώ ήμουν καλός στα μαθηματικά πριν μπλέξουν και το αλφάβητο".

Και τέλος πάντων μετά απ'όλα τα νούμερα και τα γράμματα και τους γραμμικούς συνδυασμούς αυτών,η αγαπημένη μου ασχολία είναι να ακούω αυτό το τραγούδι. Τελεία.

What If...

Είναι ένα είδος κλοπής που συμβατικά δε θεωρείται κλοπή. Όμως δημιουργεί συγχύσεις διότι αν εγώ διαπράξω αυτό το είδος κλοπής τότε δε θα θεωρήσω πως είμαι μια κλέφτρα. Αν το πάθω όμως θα αρχίσω τα βρισίδια,ειδικά αν το ανακαλύψω ώρα που δε συνίσταται για αντικατάσταση του αντικειμένου που κλάπηκε. Τέτοιες ακατάλληλες ώρες είναι συνήθως οι μεταμεσονύκτιες ή οι ώρες που έχει κλείσει το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Η χειρότερη όμως περίπτωση είναι η παρακάτω:

Να 'χεις μαγειρέψει/παραγγείλει φαΐ αφού έχεις περάσει μια κουραστική μέρα και για να τα βγάλεις πέρα αυτή τη μέρα σκεφτόσουν "δεν πειράζει,θα πάω σπίτι θα φάω και θα δω ταινία και μετά θα κάνω καφέ και θα δω κι άλλη ταινία κι όλα θα είναι όμορφα". Στην περίπτωσή μου όπου ταινία βάλε "σειρά" trashy girly σειρά,αμερικάνικη σαπουνόπερα με νυστέρια -έι,ποτέ δεν είπα πως δεν έχω ελαττώματα. Αχ ναι,αυτό ήταν το όνειρο.Το όνειρο ήταν να δώσεις δύο μαθήματα σε μια μέρα και να μην πειράζει γιατί θα πας σπίτι,θα παραγγείλεις καυτερά νουντλς και θα δεις γκρέυς ανάτομυ και μετά θα πιεις καφέ και στο ενδιάμεσο-

Και στο ενδιάμεσο θα καταλάβεις πως έχεις πέσει θύμα της συμβατικά μη-κλοπής. Και θα αναγκαστείς μέσα στην  νύστα και στη βαρεμάρα να βγάλεις τις πυτζάμες και να βάλεις ρούχα και παπούτσια και να πας στο σούπερ μάρκετ. Γιατί παρ'όλες τις τσάντες σου και τις ζακέτες και τα μπουφάν σου...μέσα στο σπίτι δεν υπάρχει ούτε ένας γαμημένος αναπτήρας.

I rest my case.

Αυτό

είναι ένα από τα τραγούδια που με ανατριχιάζουν.

my point exactly

"I haven't observed religious holidays since I was old enough to know better"

Grey's Anatomy

Δεν έχω πει ποτέ τίποτα για τις απόψεις μου περί Θρησκείας οπότε here it is,η Dr Yang το είπε,εγώ συμφωνώ απόλυτα.

Απλώς θυμήθηκα τον κύριο λόγο κατάθλιψης και κλάματος στο γυμνάσιο.Ορίστε: