Καμιά φορά αμφιβάλω και λέω ρε γαμώτο εγώ πού ξέρω πως θέλω αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά να κάνω? Σάματι έχω δει και κανέναν να την κάνει? Έχω μήπως την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται?

Αλλά μετά είμαι με μια συμφοιτήτρια και προσπαθούμε να βρούμε κάτι. Και ξέρουμε το αποτέλεσμα αλλά δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο θα καταλήξουμε εκεί. Και κάνουμε δοκιμές. Και τα νούμερα στο κομπιουτεράκι σβήνονται σιγά σιγά (φυσικά και υπερβάλω). Και μετά από το νιοστό έντερ που πατάω βλέπω το σωστό νούμερο στην οθόνη.

Καύλα.


τραγούδι που έχει σχέση με την τελευταία λέξη και με τίποτα άλλο:

http://www.youtube.com/watch?v=OyrHIWLK7tI

και τώρα πάω να ζεστάνω το σετσουάν που μου έκανα δώρο χτες.

We don't know if we'll know joy. 
But sometimes we just have to act as if we do.

In treatment

Wintertime Love

Κι όσο ευχάριστα κι ανοιξιάτικα κι αν φαίνονται όλα, όμως άνοιξη δεν είναι. Είναι καλοκαίρι, απ'αυτά με τη ζέστη, όμως όχι πολλή, και με τις λίγες βροχές και τα κοκτέιλ. Κι εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι

είχα ένα ψέμα για να ζω,κι εκτοξευμένος στο κενό

δεν μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα

Don't get me wrong, είμαι χαρούμενο παιδί. Αλλά κατά βάθος πάντα ήμουν απ'αυτά τα κορίτσια που δε σταμάτησαν ποτέ να ακούνε διάφανα κρίνα.

Βρήκα εποχή ν'αποφασίσω πως είμαι παιδί του χειμώνα.

Μα αφού κανείς μας δε διαλέξει πότε και πού θα γεννηθεί. Κι εγώ ο πρώτος ουρανός που αντίκρισα ήταν χιονισμένος.

please excuse my french

η καινούρια μου ανακάλυψη,άι λοβ χερ!

la primavera

Άλλοι χαλαρώνουν με ένα κρύο ντους,άλλοι με ένα ζεστό μπάνιο κι άλλοι με κάποια συγκεκριμένη μουσική. Εγώ χαλαρώνω με το σκοτάδι.

Τέτοια εποχή (άνοιξη), με τέτοια θερμοκρασία (28C) δεν υπάρχει τίποτα που να με χαλαρώνει περισσότερο από το κρύο τσάι και τα κλειστά παντζούρια.

Αν ήταν χειμώνας μάλλον θα ήθελα ήλιο και ζεστή σοκολάτα. Αλλά δεν είναι χειμώνας. Είναι άνοιξη. Κι αγαπώ το σκοτάδι,την υγρασία και τον κρύο αέρα.

Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής,αγαπώ και την άνοιξη του Βιβάλντι.

Αλλά ποιον κοροϊδεύω? Άνοιξη είναι, όλα τ' αγαπάω. Εκτός,προφανώς, απ' τον ήλιο,την ξηρασία και τον ζεστό αέρα.

Και το game of thrones με αρέσει.
Και τα χάρρυ πόττερ με αρέσαν.
Κι αυτή η κοπελίτσα έπαιζε και στα δύο (την Όσσα και την Τονκς,αντίστοιχα) και έχει κι αυτό το υπέροχο συγκροτηματάκι και παραθέτω σαν δείγμα αυτό το υπέροχο τραγουδάκι!

Enjoy the fabulous Natalia Tena.

Σήμερα είχα ένα μάθημα που μ'αρέσει πολύ με έναν καθηγητή πολύ αμφιλεγόμενο. Κάνει πολύ καλό και...έξυπνο μάθημα αλλά έχει κάτι που δε μ'αφήνει να τον συμπαθήσω απολύτως. Κάνει ωραία αστεία κι είναι πολύ κουλ αλλά με κάποιο τρόπο αυτό είναι ενοχλητικό. Κι ένας φίλος βρήκε την τέλεια περιγραφή: "καλό παιδί αλλά λαϊκιστής". Ω ναι,that's it. Τέλος πάντων,ήταν ωραίο μάθημα,αυτό ήθελα να πω.

Αλλά...

Αλλά σ'αυτό το μάθημα νιώθω πως το περιβάλλον είναι εχθρικό. Νιώθω σαν να βρίσκομαι ανάμεσα σε αγνώστους. Είμαστε λίγα άτομα κι είναι όλοι τόσο...αδιάφοροι. Μόνο έναν φίλο έχω κι αυτός έχει άλλη μια φίλη που δεν είναι και πολύ φαν μου. Κι έτσι αυτοί κάνουν παρέα οι δυο τους κι εγώ με κανέναν. Εντάξει δεν είναι τόσο χάλια όσο ακούγεται,βασικά δεν είναι καθόλου χάλια. Αισθάνομαι σαν το παιδί που πάει εκεί μόνο για να απαντάει ερωτήσεις και για να μην πιει καφέ με κανέναν. Professional.

Σήμερα ήταν μια συννεφιασμένη ζεστή μέρα αλλά καθόλου αποπνικτική. Η συννεφιά ήταν σκέτη ανακούφιση. Ήταν σαν να είχε ανεβάσει πολύ θερμοκρασία το διαμέρισμα και κάποιος να άνοιξε το παράθυρο. Και στη σχολή δεν έχουν κουρέψει τα χόρτα -το οποίο αν με ρωτούσες άλλη μέρα,δεν είναι και πολύ ωραίο,κυρίως επειδή υποδεικνύει πως μέχρι και τα λεφτά για το κούρεμα του γκαζόν κατάφεραν να φάνε- κι ένιωθες λες και κάποιος έχει ρίξει ένα αμφιθέατρο στη μέση ενός χωριού.

Στο διάλειμμα βγήκα έξω απ'την άλλη πόρτα,απ'την πόρτα που δε βγαίνει κανείς. Και κάθισα σε ένα κυβικό κομμάτι τσιμέντο,άναψα ένα τσιγάρο και κοίταζα τους φοιτητές που περνούσαν. Και σκεφτόμουν πως όλοι είναι κάποιου κάποιοι. Εγώ δεν ήμουν κανενός κανένας. Όχι δεν έπαθα υπαρξιακή κρίση,ούτε το λέω με θλίψη. Άδειασε το μυαλό μου.

Κι όλα ήταν ανακουφιστικά,απλά και άδεια. Κι αυτή η πρόταση συνοψίζει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του να είναι κανείς μόνος.

μου είχες πει πως θα'ρθει κάποια μέρα...

που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι.

-You're tougher now.
-Is this good or bad?
-Probably neither,just necessary.

Από το The Good Wife

και στέλνω σ'όλους σας φιλάκια

Είναι μια κρέμα σώματος που μυρίζει παιδική ηλικία.

Μυρίζει σαν να είσαι παιδί που ζηλεύεις τις κρέμες της μαμάς.

Δεν ξέρω ακριβώς τι μου θυμίζει,ξέρω μόνο ότι μου θυμίζει κάτι,κάτι που χαίρομαι πολύ να θυμάμαι και τώρα νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι στην κρέμα,θέλω να πω "κρέμα,σ' ευχαριστώ πολύ".

Είναι όμορφη μέρα. Κυριακή με πολύ ήλιο,ξύπνησα με ντους και μετά πασαλείφτηκα την εν λόγω κρέμα,κυρίως για να μυρίζει η μπλούζα μου. Το καλύτερο με τις κρέμες είναι που μυρίζει η μπλούζα σου κι αν μετά από μέρες θες να την ξαναφορέσεις τότε θυμάσαι εκείνη τη μέρα που η μπλούζα ποτίστηκε με τη μυρωδιά κι ήταν σίγουρα καλή μέρα γιατί αν δεν ήταν καλή δε θα καθόσουν να βάζεις κρέμες.

Η κρέμα μου θυμίζει τη μαμά λοιπόν,είναι όμως και κάτι που μου θυμίζει τον μπαμπά.

Αρχικά να πω πως όταν ήμουν μικρή άλλαζα συχνά γνώμη για το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Για ένα πράγμα δεν άλλαξα γνώμη: όταν μεγάλωνα θα γινόμουν καπνίστρια. Μην κατηγορείτε τους γονείς μου,εγώ δεν τους κατηγορώ. Η μαμά πάντα κάπνιζε σε ξεχωριστό δωμάτιο ή στον απορροφητήρα και δε μ'άφηνε να είμαι μπροστά όταν κάπνιζε. Τον μπαμπά δεν τον θυμάμαι να καπνίζει γιατί σε κάποια φάση το 'κοψε μαχαίρι. Θέλω να πω ποτέ οι γονείς μου δε μου είπαν πως το κάπνισμα είναι καλό. Έχω φίλες με γονείς μανιώδεις καπνιστές που δε θέλουν ούτε να βλέπουν τσιγάρα. Δεν κατηγορούμε λοιπόν τους γονείς μου. Όμως καπνίστρια έγινα.

Και συχνά σκεφτόμουν μια μέρα που ένας φίλος του μπαμπά του είχε δώσει κάτι χαρτάκια που ήταν εντελώς διάφανα,λεία,γυαλιστερά,πανέμορφα,σαν να καπνίζεις γυαλί. Κι από τότε σκεφτόμουν "όταν μεγαλώσω θα τα βρω αυτά τα χαρτάκια,αρκεί να μην ήταν συλλεκτική λίμιτεντ εντίσιον". Και τώρα τα βρήκα! Και καπνίζω σ'αυτά τις τελευταίες δύο μέρες και σκέφτομαι τότε που ο μπαμπάς δεν είχε κόψει το κάπνισμα.

Το παράθυρο του σαλονιού μου είναι ανοιχτό και πολύ χαίρομαι που έχω βάλει ένα τραπέζι εκεί από κάτω. Έτσι μπορείς να διαβάζεις μπροστά σ'ένα παράθυρο.

it's a cruel cruel world to face on your own

a heavy cross to carry along

seriously, αν είχε μόνο τη μουσική δε θα ήταν πολύ χαρουμενιάρικο τραγούδι?

PS πολύ χρυσάφι η μαντάμ στο βίντεο,μέχρι και το μαύρο που φοράει,χρυσό είναι κι αυτό :Ρ