Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

05/12/13, 02:55 am

Το θέμα είναι τι σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια και τι σε βοηθάει να κοιμάσαι ήσυχα. Τα υπόλοιπα απλώς δεν έχουν σημασία. Τα υπόλοιπα απλώς υπάρχουν.

Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013

22

Ξαφνικά πήρα τη σφουγγαρίστρα κι άρχισα να σφουγγαρίζω στις 9 το βράδυ. Γιατί σκέφτηκα πως αύριο θα ξυπνήσω και θέλω να μοσχοβολάει το σπίτι,γιατί απ'όλες τις μέρες του χρόνου αν πρέπει να διαλέξω μία που να μπορώ να ξυπνήσω και να μοσχοβολάει το σπίτι,θα διαλέξω τα γενέθλιά μου.

Κι ύστερα σκέφτηκα πως όλα τα πράγματα αν πρέπει να διαλέξεις μια μέρα για να τα κάνεις,διάλεξε τη μέρα των γενεθλίων σου. Αν μου έλεγαν "πρέπει να κάνεις αυτό,διάλεξε ποια μέρα θα το κάνεις",θα διάλεγα τη μέρα των γενεθλίων μου. Ο,τιδήποτε κι αν ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω.

Ακόμα κι αν έπρεπε να πεθάνω. Γιατί τότε σκέψου πόσο συμμετρικά θα είχα ζήσει.

πήγα στη Βιβλιοθήκη και δανείστηκα βιβλία -πήγα να γράψω το "βιβλία" με κεφαλαίο,σκέψου πόσο σημαντικά μου φαίνονται αυτή τη στιγμή. Διαβάζω το "βιολέτες για μια εποχή" του Λειβαδίτη και λέει "όταν είχαμε τη νεότητα ήμασταν πολύ νέοι για να επωφεληθούμε". Με είχες ρωτήσει τι θέλω απ'τη ζωή μου. Θέλω όταν μεγαλώσω,να μη νιώθω έτσι. Θέλω να επωφεληθώ.

και μόλις συνειδητοποίησα πως τη βιβλιοθήκη την έγραψα όντως με κεφαλαίο. Μα αφού είναι τόσο μεγάλο πράγμα.

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

I'm so tired of playing


Λοιπόν ξέρουμε όλοι πόσο πολύ μ'αρέσει να κάνω τους άλλους χαρούμενους έτσι? Τρελαίνομαι ν'αγαπώ ανθρώπους και να τους βλέπω να χαμογελάνε και να το'χω προκαλέσει εγώ. Τρελαίνομαι.

Και ξέρουμε όλοι πώς γίνομαι χαρούμενη με το παραμικρό έτσι? Έχει ήλιο,είμαι χαρούμενη. Βρέχει,είμαι χαρούμενη. Βγαίνω έξω,είμαι χαρούμενη. Μένω μέσα,είμαι χαρούμενη.

We've established λοιπόν πόσο αισιόδοξη,χαρούμενη κι ολιγάρκης είμαι.
Ας το ξε-establish τώρα γιατί it's getting fucking old.

Γιατί έχω κάνει πολύ κόσμο να γελάσει και ,don't get me wrong,όντως με κάνει χαρούμενη. Αλλά ρε σύμπαν,θέλω λίγο γαμημένο feedback,θέλω να σου φέρω τα κουπόνια μου και να τα εξαργυρώσω γιατί δεν έχω πάρει πίσω όσα έχω δώσει, γκέγκε?

Γιατί ρε παιδιά,το κορίτσι μπορεί να τα μπορεί όλα,το κορίτσι μπορεί να είναι χαρούμενο αλλά αυτό δε σημαίνει πως το κορίτσι δε χρειάζεται. Δε σημαίνει πως το κορίτσι δε θέλει. Είναι ξεκάθαρο εξάλλου: το κορίτσι απλά θέλει πολλά.

Είναι γαμάτο να είσαι χαρούμενος χωρίς λόγο. Αλλά πού και πού είναι ωραίο να είσαι χαρούμενος και με λόγο. Και θέλω έναν λόγο.

Give me a reason.



It's Friday I'm in love (with Friday)*

Ήλιος,σπίτι,φούτερ,κολάν,γκέτες,τσάι και βιβλίο
Ή τσάι και σειρά.
Ή τσάι και ταινία.
Ή καφές.
Ή κάτι με μουσική.
Ή ύπνος.

Είναι η καλύτερη ώρα της καλύτερης μέρας της βδομάδας...για να'σαι μόνος στο σπίτι.


*αυτό ατάκα φίλου.

key words

Η βασική διαφορά μεταξύ στο να είσαι παιδί και να είσαι ενήλικας είναι η
κλειδαριά.

Αυτή η κλειδαριά που το ημερολόγιό σου δεν τη χρειάζεται όταν μεγαλώνεις.

Και που έχεις τόσα άλλα κλειδιά για να ανοίγεις δικά σου πράγματα.

Γι αυτό ο τύπος απ' το sex,lies and videotape ήταν τόσο ανώριμος. Ήθελε λέει να'χει μόνο ένα κλειδί. Κι αφού είχε αυτοκίνητο δεν ήθελε να'χει σπίτι. Όσο μεγαλώνεις το να μη θες ν'αναλάβεις την ευθύνη των κλειδιών σου είναι παράταιρο.

Το ίδιο παράταιρο με το να 'χεις κλειδωμένο ημερολόγιο.


Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2013

It is what you read when you don't have to that determines what you will be when you can't help it.

Εγώ που λες όταν I don't have to διαβάζω Μαλβίνα και Neruda. Οπότε μάλλον δίκιο έχει η φρασούλα γιατί εγώ όταν I can't help it, γίνομαι ερωτευμένη.
Ήθελα μόνο να πάω σ'εκείνο το καφέ,να πίνω τσάι,να καπνίζω και να ακούω προσεκτικά τη Μαίρη γράφοντας τους στίχους της στο τετράδιό μου. Και το έκανα και κοίτα τι κατάλαβα:

Τα κουπλέ είναι λέει μινόρε. Χωράνε σε μια γραμμή.
Τα ρεφραίν είναι λέει ματζόρε. Δε χωράνε σε μια γραμμή.

Συμπέρασμα: η ευτυχία πιάνει περισσότερο χώρο.

Απ' την άλλη μπορεί να το 'κανα επίτηδες, μπορεί να ήθελα να μου δείξω πως η ευτυχία δε χωράει, η ευτυχία ξεχειλίζει. Θα προσπαθήσω να γράψω συμμαζεμένα το επόμενο ρεφραίν.

Λέει πως θα γίνουμε καταζητούμενοι
ερωτευμένοι και πολύ χαρούμενοι 
Bonnie and Clyde έστω για μια
βραδιά

Για λίγο κρατήθηκα και συμπίεσα τις χαρούμενες λέξεις και λίγο χωρέσανε η καθεμία στη γραμμή της. Κι ύστερα αφέθηκα πάλι και οι λέξεις ξεφύγανε.

Συμπέρασμα: η ευτυχία δεν είναι αποτέλεσμα προσπάθειας. Μόνο παρόρμησης.

Κάποτε ήμουν παρορμητική.
Πρέπει να ξαναγίνω.
Γιατί καταζητούμενη,ερωτευμένη και πολύ χαρούμενη, δε γίνεσαι προσέχοντας.


ΥΓ μάλλον ήθελα πολύ να γράψω. Κρατάω το τσιγάρο με το αριστερό. Εγώ που έμαθα να κουμπώνω το μπουφάν μου με το αριστερό,γιατί με το δεξί καπνίζω.

Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2013

oh well




Η Μαίρη λέει να παει απόψε σινεμά
θα πήγαινε αν μπορούσε κάθε βράδυ
σβήνουν τα φώτα κι η ταινία ξεκινά
λίγο μετά το πιο βαθύ σκοτάδι.

Βλέπει τους ανθρώπους στο πανί να τρέχουνε
τόσο αγαπιούνται πια που δεν αντέχουνε
κι ο ένας τον άλλο σημαδεύει και πυροβολά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
σ' αυτό το σπίτι δεν αντέχει άλλο
αυτοί οι τοίχοι της πλακώνουν την καρδιά
θέλει ένα χώρο κάπως πιο μεγάλο.

Θέλει μια ζούγκλα αριστερά κι απέναντι
μια Σαχάρα σιωπηλή κι απέραντη
κι ο Δούναβης κάπου στη μέση να κυλά.

Κλέφτες κι αστυνόμοι σαν τρελοί να τρέχουνε
τόσο μισιούνται πια που δεν αντέχουνε
να ζουν οι μεν από τους δε ξεχωριστά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
τι να την κάνει την παλιά ζωή της
μου' στειλε μήνυμα γι'απόψε στις 9
σε μια σκηνή να σκοτωθώ μαζί της..

Λέει πως θα είμαστε καταζητούμενοι
ερωτευμένοι και πολύ χαρούμενοι
Bonnie and Clyde έστω για μια βραδιά.

Κι έτσι πια θα ζήσουμε και μεις το ρίσκο μας
στην Πατησίων και στο San Francisco μας
γράφουν police και ΄δω τα περιπολικά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
θα πήγαινε αν μπορούσε κάθε βράδυ
μες τις οθόνες της αρέσει να κοιτά
όλα αυτά που ζούνε όλοι οι άλλοι.


Οι φωτογραφίες μ'αρέσουν γιατί σημαίνουν "θα σε θυμάμαι".

Όχι.

Αυτό είναι υπόσχεση και τις υποσχέσεις δεν τις κρατάμε.

Οι φωτογραφίες είναι επιθυμία.

Οι φωτογραφίες σημαίνουν "θέλω να σε θυμάμαι".


Μαρμελάδα

​Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά.  Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...