It's a self preservation thing, you see.

Είναι μια σκηνή στο love actually που πάει η Τζούλιετ στο σπίτι του Μαρκ, που είναι ο καλύτερος φίλος του άντρα της και ερωτευμένος μαζί της. Εκεί βλέπει τα πλάνα που τράβηξε ο Μαρκ από τον γάμο τους και που ήταν μόνο πλάνα της Τζούλιετ και καταλαβαίνει πώς νιώθει για εκείνη. Και του λέει "but you don't even talk me".
Και της απαντάει:

It's a self preservation thing, you see.

Κι εγώ δεν μπορώ να του δώσω άδικο.
Του Μαρκ.

Enough now

19.12.16, 21:06

Αεροδρόμιο

Πήρα το 78 προς Αεροδρόμιο.

Χαίρομαι που ήρθα με το λεωφορείο, δεν το είχα ξανακάνει.

Ήταν γεμάτο. Αυτό μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη, δεν περίμενα να πηγαίνει τόσος κόσμος στο αεροδρόμιο· πήγαινε όμως.

Στάθηκα όρθια και κοιτούσα έξω από τη δεξιά σειρά παραθύρων. Σκέφτηκα αν κοιτάω πάντα από τη δεξιά πλευρά. Όχι, μου απάντησα. Περίεργο.

Όταν πηγαίνω στο κέντρο κοιτάω πάντα από την αριστερή, το ίδιο και όταν γυρίζω στο σπίτι. Χμ, είναι επειδή έχω συγκεκριμένη θέση στα αστικά λεωφορείο, πολυτέλεια που δε μου προσφερόταν αυτή τη στιγμή. Ωραία, έλυσα το μυστήριο, μπορώ να συνεχίσω.

Κοιτούσα λοιπόν έξω και είχα την σίγουρα εσφαλμένη αίσθηση πως δεν έχω ξαναδεί αυτό το κομμάτι της πόλης. Σίγουρα όμως δεν το είχα ξαναδεί πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο. Αυτή ήταν η σωστή αίσθηση.

Ένα βενζινάδικο με πληροφόρησε πως η θερμοκρασία είναι στους 3 βαθμούς Κελσίου και ένα επόμενο πως η τιμή της αμόλυβδης είναι ένα και σαράντα οκτώ.

Έφτασα και κατευθύνθηκα προς το έβερεστ.

— Νεράκι;

— Και νεράκι.

— Και τι καφέ;

— Καπουτσίνο.

Η κοπέλα ζήτησε τέσσερα και σαράντα, εγώ άκουσα δεκατέσσερα και σαράντα και έπαθα ένα μικρό εγκεφαλικό αλλά γρήγορα αποκαταστάθηκε η αλήθεια.

Με είχε φάει το άγχος όλη μέρα —και όλες τις προηγούμενες μέρες— κι έτσι αποφάσισα να πιω σήμερα. 

Ρακή το μεσημέρι. 

Μπύρα πριν πάρω το λεωφορείο. 

Και τώρα καφέ.

Χτες είδα ξανά το love actually και τώρα λέω στον εαυτό μου

Enough.

Enough now.

Το τραγουδάκι μη με ρωτάτε από πού μας προέκυψε. Ξέρω κι εγώ;

Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

Το δωμάτιό μου μυρίζει κολόνια και προϊόντα για τα μαλλιά.
Μου αρέσει η μυρωδιά των προϊόντων για τα μαλλιά.
Μου αρέσει με τον ίδιο τρόπο που μου αρέσει και ο ήχος
που κάνουν τα καλλυντικά όταν τα ψαχουλεύεις.

Η διαφορά με παλιότερα που ήμουν πιο μικρή
και που δεν είχα βγάλει ακόμα την πρώτη μου άσπρη τρίχα,
είναι πως τώρα μου αρέσει και να τα χρησιμοποιώ αυτά τα πράγματα.
Δεν αγαπώ τη διαδικασία του μακιγιάζ κι έχω ένα σωρό άγνωστες λέξεις
—κοντούρινγκ ας πουμε—
αλλά μ' αρέσει να φοράω κραγιόν και μάσκαρα·
αυτά μόνο. Είναι αρκετά.

Και ακολουθώ πλέον τις συμβουλές της κομμώτριας
και βάζω μάσκα ή κοντίσιονερ στα μαλλιά μου, εναλλάξ.
και πάντα λαδάκι μετά το λούσιμο.
Γιατί μπορεί να έχει πλάκα να βγαίνεις απ' το μπάνιο και να 'σαι έτοιμη
αλλά πιο πολύ διασκεδάζω πλέον όταν βλέπω τα μαλλιά μου
να λάμπουν κι όταν τα αγγίζω να είναι απαλά.

Μεγάλωσα, θα μου πεις.
Χαίρω πολύ, θα σου πω.
Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

ΥΓ Σκέφτομαι πως τα μαλλιά των ανθρώπων ή πέφτουν ή ασπρίζουν.
     Σχεδόν όπως οι έρωτες.

το μέλλον απ' το παρελθόν

Αυτό είναι ένα τραγούδι που έχω ακούσει πολλές φορές
και που δεν έχω νιώσει καμία.
Δεν υπερβάλω.
Δεν εννοώ πως δεν έχω ζήσει καμία ωραία ιστορία
άξια να τραγουδιστεί.
Αλλά αυτό το τραγούδι πέρα από τον έρωτα
και την τρυφερότητα
και τη μουσική,
τη φασαρία,
και τα αρώματα
έχει και κάτι άλλο.

Το βασικότερο συναίσθημα που μου δημιουργεί αυτό το τραγούδι
είναι αυτό του αναπόφευκτου.
Ότι αυτοί οι δύο δεν υπήρχε πιθανότητα να μην φιληθούν.
Ήταν αναπόφευκτο.
Αυτό ήθελα να πω σήμερα.

σημείο φυγής

Περπατούσα προς το σημείο όπου είχα ραντεβού με τη φίλη μου.
Έβλεπα το σημείο, ήξερα όμως πως θα αργούσα 3 λεπτά με μια πρόχειρη εκτίμηση.
Το σημείο φαινόταν κοντά, δεν υπήρχε τίποτα ανάμεσα σ' εμένα και το σημείο·
κι όμως θ' αργούσα 3 λεπτά.

Τότε σκέφτηκα πως αν βλέπεις τον προορισμό
αυτό δε σημαίνει πως θα τον φτάσεις και γρήγορα
και πως αντίστοιχα, αν δεν τον βλέπεις δε σημαίνει πως είναι μακριά.

Είμαι σίγουρη πως δεν ξεστομίζω καμιά πρωτάκουστη σοφία αυτή τη στιγμή
πως σίγουρα κάποιος το 'χει ξανασκεφτεί
ξαναπεί
ξαναγράψει
και πως κι εγώ ίσως κάποτε κάπου το διάβασα.

Σημασία όμως δεν έχει πότε διαβάζεις κάτι
αλλά πότε το καταλαβαίνεις.

morning rumble*

Σκεφτόμουν εκείνη την ταινία που μου είχε προτείνει η Λορέλ. Λεγόταν Man up και ήταν από τις πολύ ωραίες ρομαντικές κομεντί —ναι φυσικά βλέπω ρομαντικές κομεντί. Θυμάμαι μία σκηνή που ο άντρας ψάχνει τη γυναίκα και ρωτάει διάφορους αν την έχουνε δει και για να την περιγράψει λέει "she has very cool hair". Μόνο για σήμερα έχω τα μαλλιά της και μου φαίνονται στ' αλήθεια βέρυ κουλ. Μόνο για σήμερα, επειδή τα μαλλιά μου αντιστέκονται σθεναρά σε οποιονδήποτε κυματισμό, αλλά ο καλλιτέχνης κομμωτής φίλος μου το έκανε το θαύμα. Αλλά όπως είπα, θα κρατήσει μόνο για σήμερα.

Μου αρέσουν τα κυματιστά μαλλιά. Κάπου έχω ξαναπει τι μου εμπνέει κάθε τύπος μαλλιού. Τα ίσια μου φαίνονται αυστηρά και τα κυματιστά γαλήνια. Τέλος πάντων, πήρα τα βέρυ κουλ μαλλιά μου και τα εξίσου κουλ γυαλιά μου, φόρεσα και το παλτό μου (το οποίο προ ολίγου επιδιόρθωσα με συρραπτικό κι έτσι ένιωσα πιο μηχανικός από ποτέ) και βγήκα να πάω στον φούρνο. Ήθελα οπωσδήποτε κάτι να συνοδεύσω τον καφέ. Τον επόμενο καφέ γιατί τον πρώτο τον έριξα στο γραφείο, στο πάτωμα, στην καρέκλα και πάνω μου. Και πάνω στην καινούρια μου εσάρπα που εκείνη τη στιγμή περιεργαζόμουν για να δω αν ακόμα μαδάει παρόλο που την κατέψυξα για 24 ώρες. Μη με κοιτάτε σαν εξωγήινη, η Λέττα είπε πως τα πράγματα που μαδάνε σταματάνε να μαδάνε αν τα βάλεις στην κατάψυξη για 24 ώρες. Το έκανα. Να σας πω ότι έπιασε; Δε θα σας το πω. Και η εσάρπα μαδάει και τον καφέ έριξα ολ όβερ δε πλέις. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πήγαινα στο φούρνο για να πάρω πράγματα να συνοδεύσω τον επόμενο καφέ.

Πήρα. Περπατούσα πολύ πολύ χαρούμενη, πολύ πολύ ανάλαφρη και πολύ πολύ όμορφη (το ξέρω πως αυτά είναι για να τα κρίνουνοι άλλοι, αλλά έτσι ένιωθα και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε). Σκεφτόμουν πυρετωδώς "Είμαι 25! Είμαι 25! Είμαι 25!" λες και το να είσαι 25 είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι. Ύστερα πήρα και διπλό καπουτσίνο για να ξεπλύνω το φιάσκο του πρώτου καφέ. Συνέχισα να περπατάω ανάλαφρα και πανέμορφα και τώρα σκεφτόμουν "Είμαι 25 κι έχω διάβασμα. Είμαι 25 και έχω διάβασμα. Είμαι 25. Και έχω διάβασμα". Και είπα στον εαυτό μου πως εντάξει, σε καλοέπιασες, τράβα να διαβάσεις τώρα γιατί κούκλα μου αν είχες πτυχίο θα πήγαινες στη δουλειά, έτσι δεν είναι; Μα δεν έχεις άλλη δουλειά, έχεις μόνο να διαβάσεις. Μην είσαι τεμπέλα.

Ύστερα σκέφτηκα κάτι κάπως άσχετο με αφορμή τη χτεσινή μέρα: σκέφτηκα πως για μένα η ορκωμοσία είναι η μέρα που σταματάς να είσαι στο σωματείο επισιτισμού και είσαι πλέον στο συνδικάτο μετάλλου. Βέρυ κουλ συνδικάτο αν θες τη γνώμη μου (από άποψη ονόματος,μου ακούγεται όμορφο). Χωρίς να θέλω να μειώσω τον επισιτισμό. Σερβιτόρες ενωμενες κι αγάπη ολούθε.

ΥΓ μέχρι κι εγώ εκπλήσσομαι από την καλή μου διάθεση, φτύστε με.
*εδώ η αγαπημένη μου πρωινή λίστα. Όταν τελειώνει βάζω Smiths.

as pretty as a picture*

Κάποια πράγματα είναι σαν τις κορδέλες από τα κουτιά των ζαχαροπλαστείων.
Δεν τις κρατάς επειδή τις θέλεις απαραίτητα.
Τις κρατάς επειδή είναι πολύ όμορφες για τα σκουπίδια.

Δεν ξέρω πώς να αξιοποιήσω αυτή τη διαπίστωση.
 
*άπλα έψαχνα αφορμή να παραθέσω αυτό το τραγουδάκι, μου είχε λείψει.

devil may care

— Θα σου ζητούσα συγγνώμη που στο κάνω αυτό, αλλά διασκεδάζω.
— Είσαι ο διάολος. Απλά δεν πρέπει να βλεπόμαστε, αυτό είναι όλο.
— Αυτό είναι πανεύκολο.
— Κι όταν ξανάρθεις;
— Θα ξαναδιασκεδάσω με την εσωτερική σου πάλη.
— Είσαι ο διάολος.
— Το ξέρω.

our sharp blade eyes cut like knives (25)

Είμαι από τους ανθρώπους που λατρεύουν να έχουν γενέθλια.
Θα ήθελα να κρατάνε 3 μέρες, δε νιώθω πως μου αρκεί το 24ωρο.
Αλλά επειδή, τέλος πάντων, τόσο είπαμε να κρατάει μια μέρα,
στις 9 ξύπνησα και στις 10 ήμουν ήδη για πρωινό καφέ. Αχά.

Μ' αρέσει, που λέτε, να έχω γενέθλια.
Είμαι το κορίτσι που πίνει καταχαρούμενο διπλό καπουτσίνο με μέλι
—μέλι στον καπουτσίνο;! Μέλι παντού, θα απαντήσω— 
φοράει φουστάνι και τα καινούρια σκουλαρίκια·
λιποζάν με χρώμα, γιατί το κραγιόν είναι υπερβολή τόσο πρωί.
Και την κλασική κολόνια που φέτος —ίσως και σήμερα—
κλείνει δεκαετία πάνω στο δέρμα μου.

Κι είμαι το κορίτσι που μετά απολίγο θα κοιτάξει το κενό
θα νιώσει θλίψη·
θα φύγει από τον καφέ και η καρδιά της θα χτυπάει γρήγορα,
θα νιώθει ότι την κυνηγάνε,
θα θέλει να κάνει εμετό,
θα κρατιέται όμως.

Θα την χτυπάει ο ήλιος και θα βάλει τα γυαλιά της.
Όταν θα κοιτάει κάτω θα βλέπει τον καραμελένιο σκελετό τους
κι έτσι απλά θα χαρεί πάλι.
Γιατί είναι ωραία τα καραμελένια γυαλιά ηλίου,
πόσο μάλλον αν τα 'χεις αγοράσει 2 ευρώ από ένα παλιατζίδικο στη Ναυαρίνου.

Το κορίτσι χαίρεται που έχει γενέθλια.
Το κορίτσι ακούει στο ριπήτ το kids of December
κι ανανεώνει ανελλιπώς το λιποζάν του
μέχρι να έρθει η ώρα για το κραγιόν.

για σένα και γι απόψε

— Να ξέρεις, ετοιμάζομαι να σε φλερτάρω.
— Δεν το αφήνεις μωρέ καλύτερα;
— Όχι. Κάτι παίζει με την πάρτη σου.
— Ρε συ, πανέμορφος είσαι αλλά δεν έχω όρεξη.
— Για τι έχεις όρεξη;
— Για κάτι με ουσία.
— Θες να ερωτευτούμε απόψε;

πληθυντικός

Αγαπώ τον πληθυντικό αριθμό.
Όχι με τη ρομαντική έννοια του "εμείς".
Αγαπώ να τον χρησιμοποιώ.
Λέω "σας παρακαλώ" και "αν σας είναι εύκολο"
στις πωλήτριες και στις σερβιτόρες
και στους πωλητές και στους σερβιτόρους
και σε όλους τους ανθρώπους που δε γνωρίζω.

Μου άρεσε και όταν μου απευθύνονταν στον πληθυντικό
οι άνθρωποι που τους σέρβιρα.
Δε μου άρεσε πάντα·
στην αρχή ζητούσα να μου μιλάνε στον ενικό
κάνοντας το γνωστό ηλικιακό αστείο.
Το συνήθισα όμως σε βαθμό που το υιοθέτησα κιόλας.

Δε νιώθω πως ο πληθυντικός κρατάει τους ξένους πιο μακριά.
Δε νιώθω πως είναι ψυχρός κι απόμακρος.
Νιώθω πως είναι ένας τρόπος να δώσεις στους ανθρώπους
τη σημασία που ίσως έχουν.
Μπορεί να μην αξίζουν τον πληθυντικό σου.
Το να τους τον στερείς όμως είναι αγενές για τον εξής λόγο:
είναι σα να έχεις ήδη αποφασίσει πως δεν τον αξίζουν,
χωρίς καν να τους γνωρίσεις.

Όλοι οι άγνωστοι δικαιούνται να τους μιλάς στον πληθυντικό.
Όλοι οι άγνωστοι δικαιούνται να σκέφτεσαι γι αυτούς
πως μάλλον έχουν σημασία.