...in spite of me

.....βρε λέτε;

Ποια θυσία

Έχει νόημα η οποιαδήποτε θυσία όταν δεν οδηγεί στην επίτευξη μιας κάποιας συναισθηματικής ικανοποίησης;

Απαντήστε μου σ' αυτή την ερώτηση σας παρακαλώ.

Βιώνω κάτι που σίγουρα δεν είναι ουσιώδης ευτυχία, σίγουρα όμως είναι ουσιαστική απελευθέρωση και προκύπτει από την παύση μιας συνεχούς θυσίας χωρίς νόημα.

Όχι δεν είμαι ευτυχισμένη.
Αυτή τη στιγμή όμως δεν είμαι και δυστυχισμένη.
Τείνω να ξανασκεφτώ τον στίχο που μου στείλε ένας καλός μου φίλος λίγο πριν χωρίσω τον πρώτο μου γκόμενο:

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
Κι αν ο κλοιός στενεύει....

Διαστατική ανάλυση

Καμιά φορά νιώθω διδιάστατη.
Νιώθω πως μια πρέσσα με οριζόντια κίνηση με ζούληξε σε έναν τοίχο με αποτέλεσμα την απώλεια του βάθους μου.
Έτσι, καμιά φορά, έχω μόνο ύψος και πλάτος.
Νιώθω πως αν κάποιος προσπαθήσει να με αγγίξει, το χέρι του θα διαπεράσει το απειροστό μου δέρμα , και προς μεγάλη του έκπληξη θα ακουμπήσει τον παγωμένο τοίχο πίσω μου.
Όταν όμως είσαι κοντά μου και μου γελάς,
ή όταν είσαι μακριά μου και μου γελάει η φωνή σου,
τότε η καρδούλα μου φουσκώνει περήφανη που την αγαπάς κι έτσι ανακτώ την τρίτη μου διάσταση.

Τις κακές μέρες όμως είναι σαν φουσκωτό που του άνοιξες τη βαλβίδα.
Τις κακές μέρες σκέφτομαι το φέρετρο μου, που θα ήταν διδιάστατο κι αυτό, σαν ζελατίνα από ντοσιέ και θα χωρούσε όλο το ύψος μου που πλέον θα ήταν μήκος.

Τις κακές μέρες σκέφτομαι πως δε θέλω να φουσκώσει ξανά η καρδιά μου•
τις κακές μέρες σκέφτομαι πως πεθαίνω.
Κι η σκέψη αυτή με κάνει να κλαίω με λυγμούς και να τραντάζομαι προς όλες τις κατευθύνσεις και τους άξονες.
Σαν μηδενικό διάνυσμα.

People are fragile things you should know by now*

Σήμερα ένιωσα κάτι που είχα πάρα πολύ καιρό να νιώσω.
Ένιωσα πως είμαι σκληρή, πως κάποιον πλήγωσα, πως τον έκανα να νιώσει άσχημα.
Θυμάμαι ότι το έχω ξανανιώσει αυτό στο παρελθόν,
κάποτε είχα γράψει πως έχω συνηθίσει τον ρόλο του "πληγωτή"· αλήθεια ήταν.

Δεν προκάλεσα κανένα μεγάλο κακό, μόνο μία σφαίρα διαπέρασε κάποιου τον εγωισμό
με τρόπο αρκετά βάναυσο πρέπει να παραδεχτώ.

Κι έβαλα τα κλάματα όταν συνειδητοποίησα πως
σήμερα ήταν η στιγμή που με έδεσε μαζί του.
Τα μόνα πράγματα που στ' αλήθεια έχουμε νιώσει ο ένας για τον άλλον
—ή καλύτερα με αφορμή ο ένας τον άλλον—
είναι απόρριψη και ενοχές.

Και μ' αυτή τη συνειδητοποίηση έκλαψα.

*be careful what you put them through

I forget myself, I want you to remind me

Σήμερα δεν είμαι για πολλές φιλοσοφίες.

Σήμερα είμαι μόνο για να πω

when I feel down, I want you above me

η βλάβη της γενικότητας

Σκέφτομαι πως όσο μεγαλώνω τόσο λειαίνω τις γωνίες που παλιά αποτελούσαν τις απόψεις, τις αξίες και τις αρχές μου.
Μικρή είχα ένα σωρό τεθλασμένες στο μυαλό μου· τώρα έχω καμπύλες.
Και σκέφτομαι πως κι η υπερβολή είναι μια καμπύλη και πως
κατ' αυτό τον τρόπο η υπερβολή στα μαθηματικά είναι καμπύλη,
ενώ στο μυαλό είναι ευθεία.
Οι σκέψεις με γωνίες και πολλές τεθλασμένες γραμμές,
αυτές οι σκέψεις είναι που γεννιούνται από τις υπερβολές.
Ενώ οι πιο χαλαρές και διαλλακτικές σκέψεις, αυτές γεννοούν καμπύλες,
καμπύλες όπως για παράδειγμα την υπερβολή.
Κι έτσι ούτε το μυαλό,αλλά ούτε κι η επιστήμη σε αφήνει να αποφύγεις
τις υπερβολές.
Κι έτσι είσαι καταδικασμένη να υπερβάλεις
—με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο—
να υποφέρεις
— με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο—
να θυμώνεις για τον τρόπο που νιώθεις
και να συνειδητοποιείς πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούνε τις γενικότητες
μόνο για να περιγράψουν κάτι πολύ συγκεκριμένο που νιώθουν
και που κατά πάσα πιθανότητα σε αφορά.
Μόνο τότε οι άνθρωποι καταφεύγουν στη γενικότητα,
για να είναι ειλικρινείς χωρίς να σε προσβάλλουν.
Κι έτσι με βρίσκω για δεύτερη φορά σήμερα να διαφωνώ με τα μαθηματικά
και τη φράση που συχνά χρησιμοποιείται στην μαθηματική επαγωγή,
αυτό το "χωρίς βλάβη της γενικότητας".
Αυτό βασικά σημαίνει πως αν αντικαταστήσεις κάτι γενικό
(πχ "έναν περιττό αριθμό") με κάτι πιο συγκεκριμένο ("μία δύναμη του 3")
αυτό δε θα αλλοιώσει το συμπέρασμά στο οποίο οδηγεί αυτό που βάλθηκες να αποδείξεις.
Το συγκεκριμένο δηλαδή, δε θα βλάψει το γενικό.
Χωρίς βλάβη της γενικότητας.
Από τις αγαπημένες μου μαθηματικές φράσεις, και πόσο διαφωνώ.

Με βλάβη της γενικότητας, κύριε Ευκλείδη μου.
Με κλασική περίπτωση βλάβης της γενικότητας.

Αφίξεις

Μου αρέσουν πολύ τα αεροδρόμια.
Μικρή σκεφτόμουν να γίνω αεροσυνοδός.
Ύστερα έγινα σερβιτόρα εδάφους και είπα ότι αρκεί.
Πιο ύστερα έγινα μηχανικός, και πλέον παρατηρώ τους ανελκυστήρες των αεροδρομίων μέσα στα γυάλινα φρεάτιά τους και τους βρίσκω συναρπαστικούς.

Πρώτη φορά όμως περιμένω στις αφίξεις.
Εγώ πάντα έφευγα.
Στις αφίξεις πρώτη φορά περιμένω.
Ο χρόνος για πρώτη φορά περνάει τόσο αργά.

great expectations

Όταν νομίζεις πως μπροστά σου υπάρχει ένα σκαλοπάτι,
αλλά δεν υπάρχει,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Κι όταν νομίζεις πως το ασανσέρ έφτασε,
αλλά έχει έναν όροφο ακόμα,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Έτσι λειτουργούν οι προσδοκίες·
όταν δεν υπάρχει κάτι εκεί που το περίμενες,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Welcome to the dark side

Όταν είμαι ο κακός μου εαυτός, όπως χτες βράδυ για παράδειγμα, σκέφτομαι πως τα δικά μου χέρια είναι πάντα τα λάθος χέρια, και για τα κορμιά και για τα μαχαίρια.
Κυρίως για τα κορμιά όμως.

my heart is in Havana

Μια μέρα ο κόσμος μου είχε γυρίσει ανάποδα.
Ο φρεσκοφτιαγμένος και επιτέλους χαρούμενος κόσμος μου σκοτείνιασε πολύ απότομα
κι έβρεχε πάλι άσχημα συναισθήματα.
Εκείνη τη μέρα όλα είχανε πάει στραβά.

Σαν παιδιά κι εμείς, λοιπόν, μια μέρα, για λίγες ώρες, χωρίσαμε.
Ούτε που θέλω να θυμάμαι πώς ένιωθα, μα δε με τρομάζει η ανάμνηση,
δε νιώθω πως με απειλεί.
Όπως όλα τα τραύματα - μικρά ή μεγάλα - έρχεται μια στιγμή
που μπορείς να μιλήσεις γι αυτό.

Εκείνη τη μέρα όλα πήγαν στραβά.
Ξύπνησα στραβά, δεν είχα όρεξη, θύμωνα μόνη μου κι έκλαιγα μόνη μου.
Κι ήξερα πως θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά, το ένιωθα.

Και χωρίσαμε.
Και μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα να βρω τις φίλες μου.
Και είχαν καθίσει σε μαγαζί που απαγορευόταν το κάπνισμα -πήγαν ΟΛΑ στραβά!

Ύστερα πήγα σε πιο ταιριαστό μαγαζί, με πιο ταιριαστή φίλη.
Και ήπια.

Και βγήκες κι εσύ μ' έναν φίλο σου.
Και ήπιες.

Κι ύστερα κοιμηθήκαμε μαζί.
Και την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ.
Κι αποφασίσαμε πως θα το λύσουμε.

Και την παρα-άλλη μέρα πήγαμε για μπόουλινγκ.
Το κόνσεπτ ήταν πως θα ηρεμήσουμε,
θα κάνουμε σα να μην έγινε τίποτα,
απλά θα παίξουμε μπόουλινγκ.

Κι ήταν σαν μην έγινε τίποτα,
απλά παίζαμε μπόουλινγκ.
Θυμάμαι πως έκανα σαν παιδάκι,
ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν εκεί μαζί σου
κι έπαιζα ένα παιχνίδι.

Κάποια στιγμή μπήκε αυτό το τραγούδι που δεν το ήξερα,
και χόρευα μπροστά στον διάδρομο του μπόουλινγκ
κι εσύ γελούσες.
Κι ένιωσα πως χαίρεσαι που είμαι το κορίτσι σου,
ένιωσα πως είσαι περήφανος που το δικό σου κορίτσι χορεύει.
Ένιωσα πως με επέλεξες πάλι.

Κι έτσι αυτό το τραγούδι πάντα θα το αγαπώ
και πάντα θα με ηρεμεί.

Αβάνα ου-να-να.

Παραμένουσες θλιπτικές τάσεις

Ο Λειβαδίτης είχε γράψει

Άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα

εγώ κοιτώντας το ημερολόγιο από πιο μακριά
σκέφτομαι

Άνθρωποι χειμωνιάτικα θλιμμένοι κάθε άνοιξη