would you?

— Είσαι τρελός που ταλαιπωρήθηκες τόσο μόνο για να με δεις!
— Το λες και το ξαναλές...γιατί;
— Γιατί δε θα το έκαναν πολλοί.
— Θα το έκανες όμως εσύ.

Και χαμογέλασα.
Και χαμογέλασε.

Η Θεσσαλονίκη μου θ' ανάβει για μας

Θα έγραφα πολλά και θα ανέβαζα το αδιάκοπα του Δεληβοριά.

Αλλά δε θέλω.
Θέλω να κοιτάω τις φωτογραφίες που τράβηξα και που δεν περιέχουν εμάς.
Γιατί είμαστε λίγο εναλλακτικά παιδιά.

Θέλω να διαβάζω σε αυτό το καφέ στο πιο όμορφο αδιέξοδο της πόλης.

Και να σκέφτομαι πόσο όμορφος είσαι,
πόσο σπάνια τρυφερή αγκαλιά έχεις,
και πόσο σπάνια πανέμορφο χαμόγελο

Κι ένα σωρό που δε θέλω να γράψω.
Θέλω μόνο να σκέφτομαι.

lady in waiting

Πολύ σύντομα θα θέλω να γράψω.
Τι θα 'ναι όμως;
Και τι ύφος θα 'χει;
Και πώς θα μυρίζει;
Όλα αυτά θα τα 'χουμε μάθει μάλλον
μέχρι την Πέμπτη το αργότερο.

* soundtrack

I need to feel you
I mean to reel you

No excuses

— Μη μου πεις να μην έρθω για σένα· μου τελειώσαν οι αφορμές.
— Έλα για μένα.

somersault

Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο.

Το στομάχι μου είναι κόμπος.

Περπατάω απελπιστικά αργά κι είναι το γρηγορότερο που μπορώ.

Νιώθω το δεξί μου χέρι να τρέμει.

Κοιτάω μόνο κάτω και παίρνω μόνο βαθιές ανάσες.

Ξαπλώνω στο κρεβάτι, κοιτάω το ταβάνι, αλλά δεν το κοιτάω στ' αλήθεια.

Σκέφτομαι πως δε χρειάζομαι χάπια, 

θα μου περάσει.

Θα μου περάσει.

Μου πέρασε.

Αλλά πέρασαν ώρες και κλαίω ακόμα.

Και θα μου πεις δεν είναι τίποτα, 

έχεις αφορμή να μην είσαι καλά 

και θα σου πω ναι λογικό.

Αλλά κι εγώ και κάθε εγώ, ξέρουμε πολύ καλά

πότε κλαίμε γιατί κάτι μας φταίει, 

πότε κλαίμε χωρίς να μας φταίει τίποτα

και πότε κλαίμε επειδή όλα φταίνε -κι εμείς περισσότερο απ' όλους.

Και τα μόνα που σκέφτομαι είναι

να ακούω αυτό στο ριπήτ

να κάνω εκείνο το τατουάζ και

"όχι πάλι ρε γαμώτο".

Under the great suburban sky

Θέλω να πιστεύω πως απ' όλες τις σκατοκαταστάσεις κάτι κερδίζουμε.
Εμένα ο τελευταίος τουλάχιστον μου έμαθε αυτή την κομματάρα.

Θα το ευχαριστηθώ λίγο παραπάνω όταν θα τους βλέπω λάιβ κι εκείνος όχι.

You can never be free
You can never be like me

Ελένη

Όταν ήμουνα μικρή, όπως όλα τα παιδιά έτσι κι εγώ,
δεν είχα ιδέα τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω.
Κανένα παιδί δεν ξέρει πώς στ' αλήθεια είναι να δουλεύεις
και να πρέπει να εξασφαλίσεις τα προς το ζην,
ούτε και ακριβώς τι σημαίνει να 'σαι γιατρός ή μηχανικός ή δάσκαλος ή ζωγράφος.

Δεν ήξερα και δε μ' απασχολούσε καθόλου η επαγγελματική αποκατάσταση.
Όπως όλα τα παιδιά με απασχολούσε να παίζω και να ζωγραφίζω,
όπως λιγότερα παιδιά με απασχολούσε η μουσική και η λογοτεχνία.

Τι θαύμαζα;
Θαύμαζα μία γυναίκα με κόκκινα μαλλιά και στριφτά τσιγάρα.
Θαύμαζα την Ελένη.

Και παρόλο που και πτυχίο πήρα και δουλειά βρήκα και ερωτευμένη είμαι,
όσο η Ελένη πλησιάζει στον θάνατο, πιο πολύ απ' όλα με χαροποιεί
το ότι έγινα μια κοκκινομάλλα που καπνίζει.

Μια κοκκινομάλλα που καπνίζει κι αγαπάει το διάβασμα.
Μια παρορμητική κοκκινομάλλα που καπνίζει, αγαπάει το διάβασμα και τους θυελλώδεις έρωτες.
Μια παρορμητική κοκκινομάλλα που καπνίζει και που η τελευταία της σκέψη πριν κάθε σοβαρή απόφαση είναι
πόσο το θέλεις;
και όχι
είναι σωστό;

Νιώθω μια ανακούφιση που, όσο περνούσε απ' το χέρι μου,
έγινα μια μικρογραφία της Ελένης.

Κι εύχομαι να καταφέρω να καπνίζω λιγότερο
και να διαβάζω περισσότερο.

Και ξέρω πως θα κλαίω κάθε φορά που θα συνειδητοποιώ
πως μια μικρογραφία σου δεν είναι αρκετή.
Θα κλαίω κάθε φορά που θα με κοιτάω στον καθρέφτη και θα αντικρίζω τα κόκκινα μαλλιά μου.
Κάθε φορά που θα διαβάζω ένα βιβλίο που θα σου άρεσε.
Και θα συνειδητοποιώ πως ο κόσμος είναι λίγο μικρότερος
λίγο χειρότερος
λίγο πιο ρηχός
χωρίς την αυθεντική Ελένη.

συνοπτικά

είμαι
συνέχεια
χαρούμενη

never give up, it's such a wonderful life

Έχω πει πολλές φορές πως κάτι δεν το περίμενα· το περίμενα όμως σχεδόν πάντα.
Ξέρω τι πρόκειται να γίνει σε συναισθηματικά θέματα.
Το ξέρω αν πρόκειται να χωρίσω και το ξέρω αν πρόκειται να φιληθώ με κάποιον για πρώτη φορά.
Τα νιώθεις αυτά τα πράγματα.

Αυτό όμως δεν το ήξερα.
Αυτό στ' αλήθεια δεν το περίμενα.
Και πόσο καλύτερα έτσι θε μου!
Πάντα έλεγα πως μου αρέσουν οι εκπλήξεις
αλλά είχα στο μυαλό μου γενέθλια και λουλούδια και τέτοια.

Μου είχες πει πολλές φορές "δεν μπορώ να μη σ' ακουμπάω"
κι αυτό χτυπάει καμπανάκια στο μυαλό μου
γιατί το 'χω νιώσει μόνο γι ανθρώπους που γούσταρα τρελά.
Αλλά εσύ είχες αυτή την τρυφερότητα σα να μ' αγαπάς βαθιά
και να με χαϊδεύεις και να μ' αγκαλιάζεις αγνά και άδολα.
Και το πιστεύω πως έτσι ήταν.

Και ξαφνικά ένα Σάββατο ρίχνω μια έμμεση χυλόπιτα κι έρχομαι να σε βρω.
Και περνάω υπέροχα και εσύ με ακουμπάς πάλι με κάθε αφορμή.
Και σκέφτομαι την ατάκα φίλου σε σχέση με τις φιλίες που γίνονται σχέσεις
"με τους φίλους θα περνάς καλά γιατί με τους φίλους περνάς καλά".

Κι ύστερα φιλιόμασταν στις τουαλέτες από το σχολικό μου στέκι.
Σε διέκοψα:

— Πειράζει;
— Τι με ρωτάς ρε συ, τι να πειράζει;
— Είμαστε φίλοι.
— Πρώτα φίλοι πρέπει να 'μαστε.

Πρώτη ολόσωστη ατάκα και τις υπόλοιπες δε θα τις πω.

Απλά δεν έχω ξανακοιμηθεί τόσο άνετα σε μονό κρεβάτι.
Κάποιες αγκαλιές κουμπώνουν τέλεια.

So she throws him at the wall and kisses burn like fire,

And suddenly he starts to believe

He takes her in his arms and he doesn't know why,

But he thinks that he begins to see.

27

Διάβασα πράγματα που είχα γράψει στα γενέθλιά μου τα δέκα προηγούμενα χρόνια.

Συμφωνώ ακόμα με πολλά από αυτά.

Πάλι φόρεσα μαύρα στα γενέθλιά μου, 

μόνο που για πρώτη φορά ήταν λαμέ.

Το φόρεμα ήταν δώρο καινούριας φίλης και το καταχάρηκα.

Χόρεψα πολύ,

ξενύχτησα πολύ

και ήπια λίγο.

Γελάσαμε πολύ,

βγάλαμε μόνο μια φωτογραφία.

Μου αρέσει η αναμνηστική ιδιότητα των φωτογραφιών·

θέλω να τις βγάζω για να τις βλέπω μετά και να θυμάμαι,

όχι για να τις δείχνω.

Είναι εξαιρετικά πολύπλοκη περίοδος.

Κάποια πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά

και κάποια άλλα πολύ άσχημα.

Και δεν μπορώ να πω πως είμαι αμιγώς χαρούμενη

γιατί τα μισά πάνε καλά

ούτε και αμιγώς στεναχωρημένη

γιατί τα άλλα μισά πάνε χάλια.

Μάλλον γίνομαι ξανά ο εαυτός μου,

ο εαυτός που είμαι όταν δεν είμαι κάτω από κάποιου τη επιρροή.

Ακούω τη μουσική που ακούω μόνο μόνη μου.

Διαβάζω πολύ και πολλά.

Διαβάζω και φιλοσοφία και λογοτεχνία και εφημερίδα.

Φοράω τη γνωστή κολόνια κι έχω πλέον αποδεχτεί

και ανακοινώσει πως δεν πρόκειται να αλλάξω άρωμα.

Η θεία προσφέρθηκε να μου πάρει μία καινούρια για δώρο γενεθλίων.

Της είπα αυτή φοράω, αν θες να μου πάρεις κολόνια θα μου πάρεις αυτή.

Ύστερα από τόσα χρόνια, το δέρμα μου πλέον μυρίζει white musk.

Έχω καλή καθημερινότητα λοιπόν,

είμαι ανεξάρτητη κι ελεύθερη

κι έχω — όπως πάντα άλλωστε — καλούς φίλους.

Μου λείπει η συντροφικότητα και οι αγκαλιές

και το να βρίσκεται και κάποιος άλλος σιωπηλά στο δωμάτιο

όσο εγώ θα διαβάζω.

Να ξυπνάω χωμένη σε μια τρυφερή αγκαλιά

και να λέω καλημέρα με φιλί χωρίς να πλύνω τα δόντια μου.

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό.

Το περισσότερο σημαντικό είναι η Ελένη.

Η Ελένη που τη γνώρισα όταν ήμουν 7 χρονών κι εκείνη σπούδαζε ψυχολογία.

Η Ελένη που ήταν η πρώτη κοκκινομάλλα που είδα ποτέ

και που είναι ο λόγος που όταν θα μεγάλωνα, ήθελα να γίνω κοκκινομάλλα.

Η Ελένη που της έλεγα —ή μάλλον που όλοι μας της λέγαμε—

ό,τι μας απασχολούσε και πάντα ήξερε τι να πει για να ηρεμήσουμε

και να τα δούμε αλλιώς τα πράγματα.

Η Ελένη που πέρυσι διαγνώστηκε με καρκίνο πολύ επιθετικότερο απ' όσο μας αποκάλυπτε

και που τώρα έχει κάνει μετάσταση στον εγκέφαλο

και που δεν ξέρω αν την έχω ήδη δει για τελευταία φορά.

Η Ελένη, που τη βλέπω στον ύπνο μου και ξυπνάω ιδρωμένη.

Το σημαντικότερο είναι η Ελένη.

Είμαι σίγουρη πως τα 27 δεν είναι η σωστή ηλικία

για ν' αρχίσουν να πεθαίνουν οι φίλοι σου.

hey, ok.

Οι τελευταίες μέρες είναι βουτηγμένες στη νοσταλγία.
Κι είναι περίεργο να το αισθάνεσαι αυτό για πράγματα πρωτόγνωρα.
Είναι που ξέρεις πως κάποτε θα σου λείπουν
και θα σου δημιουργούν αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση
πως τότε ήσουν λίγο χαρούμενος
—και λίγο δεν ήσουν—
αλλά είχες καλούς φίλους
που τραγουδούσαν ωραία τραγούδια
και που σε έκαναν να θες κι εσύ να τραγουδάς
—και παραδόξως να μην τα πηγαίνεις και άσχημα.

Που σε έκαναν να περνάς όμορφα τις άσχημες μέρες
—τις πάρα πολύ άσχημες μέρες—
και που τις νύχτες σε άφηναν να κλαις και να λιώνεις τη μάσκαρα
και να σου σκουπίζουν τα μάτια με χαρτί κουζίνας.
Να τους λες "τον αγαπώ"
και να σου λένε "το ξέρω κοριτσάκι μου"
κι ύστερα να κοιμάσαι δίπλα στους αγαπημένους σου άνθρώπους
και να μην πειράζει τόσο πολύ.

Κι ύστερα να ξυπνάς και να είναι κι αυτός εκεί.
Και να σε κάνει να γελάς και να σ' αγκαλιάζει σφιχτά
και να νιώθεις τόσο τυχερή που τον έχεις κάπως
και τόσο άτυχη που δεν τον έχεις κάπως αλλιώς.

Κι ύστερα να μπαίνεις στο αμάξι με την κολλητή και να φεύγεις
και να βάζεις τα κλάματα στη διαδρομή
και να σου κρατάει το χέρι όταν δεν αλλάζει ταχύτητες.

Ύστερα να φτάνεις σπίτι, να αγαπάς τη μαμά σου, να σου 'χει λείψει
αλλά να μη θες να σε δει ξανά να κλαις
γιατί σ' έχει δει τόσο πολύ κλαμένη που είναι κρίμα.
Να την αγκαλιάζεις σφιχτά και να της λες πως την αγαπάς
και να περιμένεις να φύγει απ' το σπίτι
για να βάλεις αυτό το τραγούδι πάλι
και να κλαις μέχρι να μην μπορείς άλλο.

Hey.
Ok.