so damn beautiful

Μέσα σ' όλα αυτά, εγώ νιώθω πιο όμορφη από ποτέ
Ίσως φταίει που τα μαλλιά μου έχουν επιτέλους τη σωστή απόχρωση
Ίσως φταίει που όταν τεντώνω το λαιμό μου τα μαλλιά φτάνουν στη βάση της μέσης
Ίσως φταίει η ανάμνηση αυτής ακριβώς της κίνησης
που ίσως είναι η απόλυτη εικόνα της απόλαυσης

Ίσως φταίει που μπορώ να βγω το πρωί από το σπίτι φορώντας φόρμες
Ίσως έτσι θυμήθηκα πως δε χρειάζομαι κραγιόν και υφασμάτινο παντελόνι για να είμαι πανέμορφη
πως είμαι πανέμορφη χωρίς κραγιόν
με t-shirt από συναυλία των Madrugada

Οι Madrugada πάντα θα μου θυμίζουν εκείνον κι ας μην ήμασταν μαζί στη συναυλία
θα είναι πάντα το αγόρι που θα σκέφτομαι όταν θα ακούω το honey bee
Κι όταν σκέφτομαι εκείνον νιώθω πάντα όμορφη
γιατί εκείνος ίσως και να με έβρισκε τέλεια
Ίσως και όχι, μα έτσι με έκανε να νιώθω κι αυτό έχει σημασία

Ίσως καμία αντικειμενικότητα δεν έχει σημασία
παραμόνο το πως αυτή μας έκανε να νιώσουμε

Φυσικά η διαλεκτική μου φύση διαφωνεί κάθετα με αυτό που μόλις έγραψα μα
είμαι μόνο κατά το ήμισυ λογικός άνθρωπος
Κατά το άλλο ήμισυ -που πόσο αστείο θα ήταν αν το έγραφα "έτερον"-
είμαι συναισθηματικός άνθρωπος
Ίσως το έτερον ήμισύ σου να είναι ο άλλος εαυτός σου
αυτός που συχνά ξεχνάς να βγάλεις βόλτα.

η βία δεν είναι λύση

Να σας πω κάτι;
Για να μην πληγωνόμαστε, αυτή είναι η λύση:

Αλλά η βία δεν είναι λύση
κι αυτό είναι βία
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη*
την αλητεία
με τη μιζέρια
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
αυτό είναι τρέλα

Λίγο η δουλειά απ' το σπίτι
λίγο τα λόγια του παπά
Το λες και ασυνάρτητο το μυαλό μου εκτός ωραρίου εργασίας

*Απ' το 2007 που επέλεξα να συνυφάνω το τραγούδι αυτό με το μπλογκ
ούτε μια στιγμή δεν άλλαξα γνώμη

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα

absolute*

Ο τύπος είναι από τους πιο όμορφους ανθρώπους που έχω συναντήσει από κοντά.

Είναι τόσο όμορφος που θα μπορούσε, όχι απλά να βιοπορίζεται αλλά να είναι διάσημος και πλούσιος χάρη στο πόσο όμορφος είναι - δε χρειάζεται καν να χαμογελάσει. 

Αν θαυμάζω σε αυτόν δύο πράγματα, το ένα είναι πως δεν έχει επιλέξει να κάνει ακριβώς αυτό.

Θα ξεκινήσω με κάτι που σκέφτηκα ενώ στέγνωνα τα μαλλιά μου.

Στέγνωνα τα μαλλιά μου με το πιστολάκι που χρησιμοποιούσα στο φοιτητικό μου σπίτι και το οποίο μου φαινόταν πολύ δυνατό.

Διαπίστωνα πόσο δυνατό είναι κάθε φορά που έμενα σε κάποιον φίλο γιατί όλοι ξέρουμε πώς είναι τα πιστολάκια που βρίσκονται στα αντρικά διαμερίσματα (αν βρίσκονται πιστολάκια εκεί).

Σήμερα το πιστολάκι μου φάνηκε αδύναμο, γιατί το πιστολάκι της μαμάς είναι πιο δυνατό, σαν αυτά που έχουν στα κομμωτήρια.

Και σκέφτηκα πως η λέξη σύγκριση έχει μέσα της αναπόφευκτα τη λέξη κρίση και πως κρίση χωρίς σύγκριση δε γίνεται.

Τίποτα δεν είναι καλό από μόνο του, παρα μόνο σε σύγκριση με κάτι χειρότερο.

Αλλιώς θα μιλούσαμε για το απόλυτο καλό και στο μέρος του λόγου που λέγεται "επίθετο", απόλυτο δεν υπάρχει.

Θέλω να πω πως ο τύπος δεν ήταν κακός.

Δεν ήταν απόλυτα κακός.

Είχε μάλιστα πολλές καλές συμπεριφορές.

Οι καλές του συμπεριφορές χαρακτηρίζονταν ως τέτοιες κατόπιν σύγκρισης με άλλες πρόσφατες συμπεριφορές ανθρώπων. 

Καλών ανθρώπων. 

Με κακές συμπεριφορές.

Οι κακές συμπεριφορές είναι που έφεραν την οριστική ρήξη αλλά αυτό είναι κάτι αρκετά ξεκάθαρο ώστε να μη χρήζει ανάλυσης: δε σου φέρονται καλά, δεν τους έχεις στη ζωή σου, τελεία.

Αυτό που χρήζει ανάλυσης είναι, όπως πάντα, το γκρι.

Το όχι κακό, ούτε καλό· το μέτριο.

Δεν είναι κακό αν το συγκρίνεις με το καλό.

Είναι κακό αν το συγκρίνεις με το τέλειο.

Το απόλυτο.

Όταν λοιπόν υπάρχει σαν μέτρο σύγκρισης το απόλυτο, ας μην γελιόμαστε.

Το παιχνίδι είναι στημένο.

Από σένα.

Δε θα σε κερδίσεις ποτέ.

* δε σε προβληματίζει το πόσο μοιάζει η λέξη αυτή με το obsolete;

Η γλώσσα η ίδια σου υπαγορεύει να το αφήσεις πίσω

όλη μου η στεναχώρια

Έπεσαν πολλά μαζί.
Τίποτα τραγικό, αλλά πολλά μικρά μαζί.
Έκοψα τα χάπια·
μου ήρθε περίοδος·
εσύ φέρεσαι παράξενα.

Κι εγώ κλαίω πάλι με λυγμούς.
Νιώθω μόνη·
σκέφτομαι πως δε θέλω να πάω πάλι στη δουλειά
πως δε θέλω να μένω πια σ' αυτό το σπίτι
πως ίσως έτσι να είναι η πραγματική μου ψυχοσύνθεση χωρίς τα χάπια
πως ποτέ δε θα 'μαι στ' αλήθεια ευτυχισμένη και ξέγνοιαστη
πως δεν ήταν οι συγκυρίες το πρόβλημα, είναι η χημεία του εγκεφάλου μου, δεν ξέρω.
Πως, οκ δε χρειάζεται να βάζουμε ταμπέλες,
αλλά ίσως και να είμαι καταθλιπτική.

Και κλαίω πάλι με λυγμούς
και κοιτάω τα κάγκελα του μπαλκονιού
με τον τρόπο που τα κοιτούσα το 2007
και το 2016
και το 2018
και ποιος ξέρει πότε ξανά.

Είμαι υπερβολική πάλι, φυσικά.
Αυτό σίγουρα είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου αναλλοίωτο στον χρόνο.

Κι ίσως έτσι υπερβολικά γρήγορα το ξεπεράσω κι αυτό.
Όπως όλα. 

Κι όπως τίποτα.

very very extraordinary

Χτες έλεγα πάλι στη φίλη μου για σένα,

κάτι στη συμπεριφορά σου που μου άρεσε πολύ.

Και η φίλη με ρώτησε γιατί εκπλήσσομαι κάθε φορά.

Και δεν έχω απάντηση.

Είναι σα να περιμένω συνέχεια κάτι δυσάρεστο

και να πέφτω απ' τα σύννεφα που συνέβη κάτι ευχάριστο.

Πολύ θα ήθελα να το συνηθίσω αλλά είναι τρομακτικό.

Αλλά σήμερα πάλι με εξέπληξες.

Έκανα σαν κακομαθημένο παιδάκι και θα μπορούσες να το επισημάνεις

αλλά ήσουν τόσο ψύχραιμος και σωστός και έκλαψα λίγο αλλά δε σ' άφησα να το καταλάβεις.

Έκλαψα λίγο για την αλληλεπίδραση που έχουμε.

Γιατί είσαι τζέντλεμαν και τρυφερός -και ενίοτε όχι- και με κακομαθαίνεις

αλλά έχεις κι εσύ άποψη και δε φοβάσαι να διαφωνήσεις έντονα.

Κι αυτή είναι μια σπάνια περίπτωση ισορροπίας.

Και παρόλo που τa λέω όλα αυτά, τρέμω να αφήσω τον εαυτό μου

κι έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως κάτι δεν πάει καλά

και περιμένω να χαλάσει

και δεν ξέρω αν είναι ένστικτο και θα αποδειχτεί σωστό αργά ή γρήγορα

ή αν είναι απλά συνήθεια.

Γιατί πήγα και Μάλαμα χτες και 

Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει

πως πίνει απ' το πηγάδι το σκοτεινό

που ότι τον κατατρώει ανάγκη το 'χει κάνει

ή στην αυλή το κρύβει να ξεχαστεί

Θα δείξει.

Αυτή τη στιγμή είμαι χαρούμενη.

Για την επόμενη, βλέπουμε.

Welcome to the candy shop

Του αρέσει, λέει, η μέση μου
και η πλάτη μου
και το άρωμά μου
και -
και -
και -

Μου αρέσουν τα μάτια του
και τα χείλη του
και τα χέρια του
και -
και -
και -

Και με μύριζε
και με χάιδευε
και με δάγκωνε
και πιστεύω έχει άλλους χίλιους τρόπους
να με κάνει να ανατριχιάζω.

Have you tried turning me off and on again?

Έχω καινούριο στόχο.

Να σε κάνω να γελάς.

Γελάς πολύ ωραία.

Το ακούσαμε κι αυτό και φυσικά του ψάχνουμε κουσούρια του ανθρώπου.

Που φυσικά μπορεί και να τα έχει.

Αλλά δεν πειράζει.

Θέλει, λέει, να με κάνει να γελάω.

Please do, darling.

Please do.

possible yet improbable

Δεν είναι πως δε θέλω να γνωρίσω κάποιον που να μου είναι αρκετός.
Και να θέλω μόνο αυτόν και να είμαι χαρούμενη.
Να τον βρίσκω όμορφο και ενδιαφέροντα και να με κάνει να γελάω.
Φυσικά και θέλω.

Απλώς η υπόθεση αυτή μου θυμίζει λίγο την τύχη των ανθρώπων στον καπιταλισμό,
όπως την περιέγραψε ο Ντάριο Φο:
άπειρες δυνατότητες και ελάχιστες πιθανότητες.

Πολλές πιθανότητες από την άλλη έχει ο μπάρμαν από το στέκι μου.
Ναι, να με κάνει χαρούμενη. Βραχυπρόθεσμα.

so, let me get right to the point

Είμαι σε αυτή τη συναισθηματική ζώνη.
Αυτή που φέρνεις κάποιον στον μυαλό σου και θέλεις να γράφεις χωρίς ακόμα καλά καλά να τον γνωρίζεις.
Πάντα αισθάνομαι περισσότερα απ' ό,τι θα 'πρεπε
νωρίτερα απ' ό,τι θα 'πρεπε.
Αλλά τώρα εδώ δε μιλάμε για δηλώσεις έρωτα
και αιώνιας αφοσίωσης.
Μιλάμε για μια φάτσα καρφωμένη στο μυαλό μου.
Είναι που
The minute you walked in the joint
I could see you were a man of distinction
και που προσπαθώ να φανταστώ τι ύφος να παίρνεις όταν -
Τι ύφος να παίρνεις οποτεδήποτε.
Oh, damn.

dark necessities

- Έχω δυσκολη ερώτηση, σκέψου καλά. Πες μου 3 χαρακτηριστικά του καλού σεξ.

- Πανεύκολη ερώτηση και θα πω μόνο ένα.

- Μπα! Ακούω με προσοχή.

- Θράσος.

will do

Το μόνο αποδεκτό "θα" είναι το "θα δούμε".

Καμία βεβαιότητα.