If you believe in eternity, then... life is irrelevant. Same way that a bug is irrelevant in comparison to the universe.

Τηγανίζεις πατάτες,είναι έτοιμες,τις βάζεις σε ένα πιάτο,ρίχνεις αλάτι και τις ανακατεύεις με τα χέρια. Και μετά γλείφεις ένα-ένα τα αλατισμένα δάχτυλα του χεριού σου.

Αυτό το πράγμα αν δεν μπορούσα να το κάνω,πάρα πολύ θα μου έλειπε.

Ο αριθμός των φορών που ακούω αυτό το τραγούδι  κάθε μέρα τείνει στο άπειρο.

Καλά καταλάβατε,έχω γίνει πολύ συνεπής φοιτήτρια.

Έκανα κι εργασία σήμερα.Και κάτι έχω κάνει λάθος και θα πάω όλες τις σελίδες με τις ατελείωτες πράξεις στον καθηγητή να τον ρωτήσω τι απ'όλα είναι λάθος. Γιατί εγώ του ζήτησα 5 μέρες παράταση και δεσμεύτηκα για όλους ότι θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με την εργασία από σήμερα. Εγώ άρχισα πάντως.

Είναι ωραία πράγμα το brainstorming. Και οι σελίδες με πράξεις διαγωνίως και καθέτως κι αυτές είναι ωραία πράγμα. Οι τακτοποιημένες σελίδες με πράξεις οριζοντίως και στοιχισμένες κι αυτές ωραίο πράγμα είναι,αλλά δεν κρατάνε πολύ,γιατί μετά εμφανίζονται πράξεις και νούμερα παντού. Α ναι,και γράμματα. Είναι αυτό που λέμε "εγώ ήμουν καλός στα μαθηματικά πριν μπλέξουν και το αλφάβητο".

Και τέλος πάντων μετά απ'όλα τα νούμερα και τα γράμματα και τους γραμμικούς συνδυασμούς αυτών,η αγαπημένη μου ασχολία είναι να ακούω αυτό το τραγούδι. Τελεία.

What If...

Είναι ένα είδος κλοπής που συμβατικά δε θεωρείται κλοπή. Όμως δημιουργεί συγχύσεις διότι αν εγώ διαπράξω αυτό το είδος κλοπής τότε δε θα θεωρήσω πως είμαι μια κλέφτρα. Αν το πάθω όμως θα αρχίσω τα βρισίδια,ειδικά αν το ανακαλύψω ώρα που δε συνίσταται για αντικατάσταση του αντικειμένου που κλάπηκε. Τέτοιες ακατάλληλες ώρες είναι συνήθως οι μεταμεσονύκτιες ή οι ώρες που έχει κλείσει το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Η χειρότερη όμως περίπτωση είναι η παρακάτω:

Να 'χεις μαγειρέψει/παραγγείλει φαΐ αφού έχεις περάσει μια κουραστική μέρα και για να τα βγάλεις πέρα αυτή τη μέρα σκεφτόσουν "δεν πειράζει,θα πάω σπίτι θα φάω και θα δω ταινία και μετά θα κάνω καφέ και θα δω κι άλλη ταινία κι όλα θα είναι όμορφα". Στην περίπτωσή μου όπου ταινία βάλε "σειρά" trashy girly σειρά,αμερικάνικη σαπουνόπερα με νυστέρια -έι,ποτέ δεν είπα πως δεν έχω ελαττώματα. Αχ ναι,αυτό ήταν το όνειρο.Το όνειρο ήταν να δώσεις δύο μαθήματα σε μια μέρα και να μην πειράζει γιατί θα πας σπίτι,θα παραγγείλεις καυτερά νουντλς και θα δεις γκρέυς ανάτομυ και μετά θα πιεις καφέ και στο ενδιάμεσο-

Και στο ενδιάμεσο θα καταλάβεις πως έχεις πέσει θύμα της συμβατικά μη-κλοπής. Και θα αναγκαστείς μέσα στην  νύστα και στη βαρεμάρα να βγάλεις τις πυτζάμες και να βάλεις ρούχα και παπούτσια και να πας στο σούπερ μάρκετ. Γιατί παρ'όλες τις τσάντες σου και τις ζακέτες και τα μπουφάν σου...μέσα στο σπίτι δεν υπάρχει ούτε ένας γαμημένος αναπτήρας.

I rest my case.

Αυτό

είναι ένα από τα τραγούδια που με ανατριχιάζουν.

my point exactly

"I haven't observed religious holidays since I was old enough to know better"

Grey's Anatomy

Δεν έχω πει ποτέ τίποτα για τις απόψεις μου περί Θρησκείας οπότε here it is,η Dr Yang το είπε,εγώ συμφωνώ απόλυτα.

Απλώς θυμήθηκα τον κύριο λόγο κατάθλιψης και κλάματος στο γυμνάσιο.Ορίστε:

my thoughts exactly

"Remember when you were a kid and your biggest worry was, like, if you'd get a bike for your birthday or if you'd get to eat cookies for breakfast. Being an adult? Totally overrated. I mean seriously, don't be fooled by all the hot shoes and the great sex and the no parents anywhere telling you what to do. Adulthood is responsibility. Responsibility, it really does suck. Really, really sucks. Adults have to be places and do things and earn a living and pay the rent."

and yet...

"And still adulthood has it perks. I mean the shoes, the sex, the no parents anywhere telling you what to do. That's, pretty damn good."

Grey's Anatomy of course

My people

Εμένα οι φίλοι μου δεν είναι μαύρα πουλιά. Είναι πολύχρωμα. Ή τέλος πάντων μονόχρωμα αλλά κάτι έντονο όπως φούξια ή τιρκουάζ.Φαντάσου παπαγάλους,φλαμίνγκο,τέτοια πράγματα.


Ούτε σύρματα τεντωμένα είναι. Είναι κλωστές σε βραχιολάκια και κορδέλες αντί για κορδώνια στα παπούτσια. Πολύχρωμα πράγματα επίσης. Κι όχι συρμάτινα* σατέν,μεταξωτά ίσως και μακό,ποιος νοιάζεται γι ακριβά πράγματα?


Εμένα οι φίλοι μου με παίρνουν τηλέφωνο από μια άλλη πόλη και μου λένε "να ρθουμε διήμερο?Από σήμερα?". Οι φίλοι μου όταν πηγαίνουν για μπάνιο παίρνουν μαζί τους πράγματα για να φάνε τα οποία χρειάζονται ψυγείο,χωρίς να παίρνουν και ψυγειάκι μαζί τους. Οι φίλοι μου παίρνουν μαζί τους τα χτεσινά μακαρόνια σε ένα τάπερ και τα τρώνε μέσα στη θάλασσα. Και οι άλλοι κοιτάνε κι οι φίλοι μου δεν ντρέπονται,οι φίλοι μου ίσως να λυπούνται τους άλλους που κοροιδεύουν τους ανθρώπους που είναι σε ένα μπιτς μπαρ και τρώνε από τάπερ. Γιατί είναι πολύ political correct για να το κάνουν.


Μετά το μπάνιο οι φίλοι μου κάνουν πικνικ σε αποβάθρες του λιμανιού με παρεό για τραπεζομάντηλο. Και τρώνε γκούντα που έλιωσε στον ήλιο και φτιάχνουν επιτόπου χωριάτικη σαλάτα. Και γελάνε με τους νεόπλουτους που φεύγουν με τα σκάφη με μουσική υπόκρουση Τιτανικού ορ γουατέβερ.


Έτσι ήταν λοιπόν η χτεσινή μέρα. And I would do it over and over again.

PS χτες όταν έπαιζε αυτό το τραγούδι ξέρεις τι σκεφτόμουν και λίγο δάκρυσα? Σκεφτόμουν ότι είμαι πολύ τυχερή που είμαι one of your people.

Ο ανεμιστήρας κάνει φοβερή δουλειά τα μεσημέρια. Σοβαρά,νιώθω σαν να'μαι σε τροπικό νησί. Και η βιβλιοθήκη (στην οποία,να σημειωθεί και να το θυμάστε όλοι παρακαλώ,έχω ραντεβού στις 5μιση) έχει κλιματιστικό.

Παρεμπιπτόντως το γατί τον γυροφέρνει πολύ τον ανεμιστήρα και λίγο φοβάμαι για την σωματική του ακεραιότητα αλλά μετά θυμάμαι πως κι εμάς όταν ήμασταν μικρά μας έλεγαν "θα κόψεις τα δαχτυλάααα σου" κι αυτά ποτέ δε συνέβαινε γιατί,για το Θεό,κανενός τα δάχτυλα δε χωράνε εκεί μέσα! Τέλος πάντων, το γατί είναι υπάκουο και φοβιτσιάρικο κι έτσι δεν ανησυχώ πολύ,υψώνω τη φωνή και κρύβεται κάτω απ'τον καναπέ.

Τι άλλο αξιοσημείωτο έγινε σήμερα? Α,ναι, έβαψα τα νύχια μου. Ένα περίεργο πράσινο χρώμα. Είναι η μόνη μου όζα (ναι,λέω το βερνίκι "όζα") αρκετά γελοία και καλοκαιρινή ώστε στ'αλήθεια να τη χρησιμοποιήσω. Στην πραγματικότητα το κάνω για να σταματήσω να τρώω τα καημένα τα νύχια μου που είναι αξιοζήλευτα όταν τ'αφήνω να μακρύνουν. Αλλά αυτό έχει να γίνει απ τη Β' λυκείου. Μέχρι ένα σημείο η όζα έπιανε,αλλά ύστερα άρχισα να την τρώω κι αυτή και να τη φτύνω μετά,σιγά το δύσκολο. Τέλος πάντων,σήμερα ελπίζω να πιάσει γιατί τα έβαψα με πολύ αγάπη. Κάνουν αντίθεση με το ρολόι μου και μ'αρέσουν.

Α,αυτό δεν το ανέλυσα. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος τελευταία. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που φοράνε ρολόι! Αυτό είχε να συμβεί απ'την Α'γυμνασίου. Ας αναπολήσω τα ρολόγια μου λοιπόν. Στην Πέμπτη δημοτικού ήταν ένα ροζ μεταλικό με δερμάτινο φούξια λουράκι με κίτρινο κούμπωμα. Το λουράκι κόπηκα,το θρήνησα όπως του άρμοζε και πήρα καινούριο κουφετί λουράκι από ένα υλικό που μοιάζει με καουτσούκ αλλά όχι το καουτσούκ της πιπίλας (εγώ αναφέρομαι σ'αυτό σαν "το υλικό του δονητή" αλλά μου 'χουν πει πως δεν είναι πρέπον οπότε ένιγουευ,ας πούμε καουτσούκ. Ένα εύπλαστο πολυμερές τέλος πάντων,είμαι και μηχανολόγος,don't forget). Ύστερα κόπηκε κι αυτό το λουράκι κι ήμουν κανα χρόνο χωρίς ρολόι μέχρι που ήρθε η Α γυμνασίου και η πιο βαρετή ώρα του κόσμου,τα αγγλικά. Εκεί χρειάστηκα ρολόι το οποίο μάλιστα αντάλλασσα με την Μ. (βλέπε born in the usa στο sidebar) κάθε 5 λεπτά για να περνάει πιο γρήγορα η ώρα. Ύστερα το έκοψα κι αυτό και της το χάρισα γιατί θα άλλαζε σχολείο και μετά θα άλλαζε και χώρα κι είπα να κάνω κάτι γούτσου γούτσου να με θυμάται :P

Αυτά. Είμαι ένας άνθρωπος που φοράει ρολόι,έχει βαμμένα νύχια και διαβάζει στη βιβλιοθήκη. Α και επειδή λέμε τι είδους άνθρωπος είμαι τσιμπήστε και άκρως περιγραφική εικονίτσα: