I'm only happy when it rains

Μετά τα μέσα του καλοκαιριού η βροχή δε μυρίζει μόνο χώμα. 

Μυρίζει φθινόπωρο,καινούρια χρονιά και ζεστό καφέ. 

Πλαστικές κασετίνες,μπλε τετράδια κι ανεξίτηλους μαρκαδόρους.

Καλοριφέρ,κυλικείο και χοντροκομμένα λατρεμένα αστεία.

Βρεγμένα ποδήλατα,καμένα ξύλα και παγωμένες αίθουσες.

Και άλλα πράγματα που δε μυρίζουν ευτυχία. Γιατί είμαστε και μηχανικοί και κάθε δράση έχει αντίδραση. Κι εκεί που απολαμβάνεις ωραία και καλά μια απρόσμενη βροχούλα,προστατευμένη για πρώτη φορά εδώ και χρόνια από ομπρέλα -γιατί δε σ'αρέσουν οι ομπρέλες,προτιμάς να βρέχεσαι παρά να μην έχεις ελεύθερα χέρια,προτιμάς να βρέχεσαι παρά να κρατάς στα χέρια σου ένα πράγμα με φονικές ακτίνες που ξεπροβάλουν απ΄το ύφασμα κι απειλούν αθώους περαστικούς,προτιμάς να βρέχεσαι παρά να είσαι απ'αυτούς τους μαλάκες που νομίζουν πως στο πεζοδρόμιο υπάρχουν μόνο αυτοί και η ομπρέλα τους κι όποιον πάρει ο χάρος-κι εκεί που λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά κι είσαι τρομερά ευχαριστημένη απ'τον εαυτό σου και καθόλου απογοητευμένη απ'τον -αν είναι δυνατόν- χειμωνιάτικο καιρό, ξαφνικά το σύμπαν θυμάται πως έχει ξεχάσει την αντίδραση. Κι αρχίζει να βρέχει από το δρόμο αντί από τον ουρανό,η ομπρέλα προστατεύει μόνο τα κωλόπουλα που πετάνε από πάνω σου,τα πεζοδρόμια είναι πια υπόστεγα και τα υπόστεγα είναι πατώματα μπαλκονιού. Τα μπαλκόνια είναι άχρηστα και τα ταβάνια πατώματα. Κι εσύ είσαι ένα κορίτσι που περπατάει με τα χέρια -είδες που πρέπει να χουμε ελεύθερα χέρια?ποτέ δεν ξέρεις πόσο μπορεί να τα χρειαστείς. Και με τα χέρια δεν έμαθες ποτέ να περπατάς. Και συνεχίζεις με τα πόδια. Κι αυτό είναι ακόμα καλύτερο γιατί τώρα είσαι ένα κορίτσι που περπατάει στον ουρανό. In your face,universe.

Διαπιστώσεις του Σαββάτου

-το τάργκετ γκρουπ ενός κάμπινγκ το καταλαβαίνεις από το μέγεθος του μπιτς μπαρ. όσο περισσότερα τετραγωνικά,τόσο μικρότερες ηλικίες.
-ακόμα και οι αντιπαθητικοί άντρες,όταν χορεύουν σε μια συναυλία με το παιδί τους,είναι λιγότερο ενοχλητικοί για τα μάτια.
-ακόμα κι αν δεν έχω σκοπό να πάω σε μια συναυλία,αν ξεκινήσει πρέπει να'μαι τέρμα μπροστά. δε μου πάει η καρδιά να πάω πιο πίσω.
-αν θυμάσαι πόσα τσιγάρα έκανες σε μια συναυλία,δεν πέρασες καλά στη συναυλία.
-σ'όποιον ξέρει να κοιτάζει φαίνονται όλα μαγικά.

ωραίο είναι το γλέντι σας,κι ας μην πολυμιλάω.

Καμιά φορά αμφιβάλω και λέω ρε γαμώτο εγώ πού ξέρω πως θέλω αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά να κάνω? Σάματι έχω δει και κανέναν να την κάνει? Έχω μήπως την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται?

Αλλά μετά είμαι με μια συμφοιτήτρια και προσπαθούμε να βρούμε κάτι. Και ξέρουμε το αποτέλεσμα αλλά δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο θα καταλήξουμε εκεί. Και κάνουμε δοκιμές. Και τα νούμερα στο κομπιουτεράκι σβήνονται σιγά σιγά (φυσικά και υπερβάλω). Και μετά από το νιοστό έντερ που πατάω βλέπω το σωστό νούμερο στην οθόνη.

Καύλα.


τραγούδι που έχει σχέση με την τελευταία λέξη και με τίποτα άλλο:

http://www.youtube.com/watch?v=OyrHIWLK7tI

και τώρα πάω να ζεστάνω το σετσουάν που μου έκανα δώρο χτες.

We don't know if we'll know joy. 
But sometimes we just have to act as if we do.

In treatment

Wintertime Love

Κι όσο ευχάριστα κι ανοιξιάτικα κι αν φαίνονται όλα, όμως άνοιξη δεν είναι. Είναι καλοκαίρι, απ'αυτά με τη ζέστη, όμως όχι πολλή, και με τις λίγες βροχές και τα κοκτέιλ. Κι εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι

είχα ένα ψέμα για να ζω,κι εκτοξευμένος στο κενό

δεν μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα

Don't get me wrong, είμαι χαρούμενο παιδί. Αλλά κατά βάθος πάντα ήμουν απ'αυτά τα κορίτσια που δε σταμάτησαν ποτέ να ακούνε διάφανα κρίνα.

Βρήκα εποχή ν'αποφασίσω πως είμαι παιδί του χειμώνα.

Μα αφού κανείς μας δε διαλέξει πότε και πού θα γεννηθεί. Κι εγώ ο πρώτος ουρανός που αντίκρισα ήταν χιονισμένος.

please excuse my french

η καινούρια μου ανακάλυψη,άι λοβ χερ!

la primavera

Άλλοι χαλαρώνουν με ένα κρύο ντους,άλλοι με ένα ζεστό μπάνιο κι άλλοι με κάποια συγκεκριμένη μουσική. Εγώ χαλαρώνω με το σκοτάδι.

Τέτοια εποχή (άνοιξη), με τέτοια θερμοκρασία (28C) δεν υπάρχει τίποτα που να με χαλαρώνει περισσότερο από το κρύο τσάι και τα κλειστά παντζούρια.

Αν ήταν χειμώνας μάλλον θα ήθελα ήλιο και ζεστή σοκολάτα. Αλλά δεν είναι χειμώνας. Είναι άνοιξη. Κι αγαπώ το σκοτάδι,την υγρασία και τον κρύο αέρα.

Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής,αγαπώ και την άνοιξη του Βιβάλντι.

Αλλά ποιον κοροϊδεύω? Άνοιξη είναι, όλα τ' αγαπάω. Εκτός,προφανώς, απ' τον ήλιο,την ξηρασία και τον ζεστό αέρα.

Και το game of thrones με αρέσει.
Και τα χάρρυ πόττερ με αρέσαν.
Κι αυτή η κοπελίτσα έπαιζε και στα δύο (την Όσσα και την Τονκς,αντίστοιχα) και έχει κι αυτό το υπέροχο συγκροτηματάκι και παραθέτω σαν δείγμα αυτό το υπέροχο τραγουδάκι!

Enjoy the fabulous Natalia Tena.

Σήμερα είχα ένα μάθημα που μ'αρέσει πολύ με έναν καθηγητή πολύ αμφιλεγόμενο. Κάνει πολύ καλό και...έξυπνο μάθημα αλλά έχει κάτι που δε μ'αφήνει να τον συμπαθήσω απολύτως. Κάνει ωραία αστεία κι είναι πολύ κουλ αλλά με κάποιο τρόπο αυτό είναι ενοχλητικό. Κι ένας φίλος βρήκε την τέλεια περιγραφή: "καλό παιδί αλλά λαϊκιστής". Ω ναι,that's it. Τέλος πάντων,ήταν ωραίο μάθημα,αυτό ήθελα να πω.

Αλλά...

Αλλά σ'αυτό το μάθημα νιώθω πως το περιβάλλον είναι εχθρικό. Νιώθω σαν να βρίσκομαι ανάμεσα σε αγνώστους. Είμαστε λίγα άτομα κι είναι όλοι τόσο...αδιάφοροι. Μόνο έναν φίλο έχω κι αυτός έχει άλλη μια φίλη που δεν είναι και πολύ φαν μου. Κι έτσι αυτοί κάνουν παρέα οι δυο τους κι εγώ με κανέναν. Εντάξει δεν είναι τόσο χάλια όσο ακούγεται,βασικά δεν είναι καθόλου χάλια. Αισθάνομαι σαν το παιδί που πάει εκεί μόνο για να απαντάει ερωτήσεις και για να μην πιει καφέ με κανέναν. Professional.

Σήμερα ήταν μια συννεφιασμένη ζεστή μέρα αλλά καθόλου αποπνικτική. Η συννεφιά ήταν σκέτη ανακούφιση. Ήταν σαν να είχε ανεβάσει πολύ θερμοκρασία το διαμέρισμα και κάποιος να άνοιξε το παράθυρο. Και στη σχολή δεν έχουν κουρέψει τα χόρτα -το οποίο αν με ρωτούσες άλλη μέρα,δεν είναι και πολύ ωραίο,κυρίως επειδή υποδεικνύει πως μέχρι και τα λεφτά για το κούρεμα του γκαζόν κατάφεραν να φάνε- κι ένιωθες λες και κάποιος έχει ρίξει ένα αμφιθέατρο στη μέση ενός χωριού.

Στο διάλειμμα βγήκα έξω απ'την άλλη πόρτα,απ'την πόρτα που δε βγαίνει κανείς. Και κάθισα σε ένα κυβικό κομμάτι τσιμέντο,άναψα ένα τσιγάρο και κοίταζα τους φοιτητές που περνούσαν. Και σκεφτόμουν πως όλοι είναι κάποιου κάποιοι. Εγώ δεν ήμουν κανενός κανένας. Όχι δεν έπαθα υπαρξιακή κρίση,ούτε το λέω με θλίψη. Άδειασε το μυαλό μου.

Κι όλα ήταν ανακουφιστικά,απλά και άδεια. Κι αυτή η πρόταση συνοψίζει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του να είναι κανείς μόνος.

μου είχες πει πως θα'ρθει κάποια μέρα...

που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι.

-You're tougher now.
-Is this good or bad?
-Probably neither,just necessary.

Από το The Good Wife