Μαρμελάδα

​Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. 

Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν.

Κι εσείς νομίζετε θα κάνετε τον έρωτα να μείνει.

Εσπρεσιέρα

Γυρνώντας σπίτι πέρασα από το γωνιακό καφέ. Δοκίμασα διάφορες ποικιλίες τελευταία, κι εκεί έχει την καλύτερη. Ζήτησα να τον κόψουν για μηχανή εσπρέσο. Τον πήρα στην μικρή σακούλα του και περπάτησα πολύ ευχαριστημένη μέχρι το σπίτι. 

Θυμήθηκα που ήμουν φοιτήτρια στον Βόλο, και δούλευα εγώ σε καφέ. Ήταν 2009, είχε ανακαλυφθεί ήδη ο φρέντο εσπρέσο, αλλά δεν είχαμε ακόμα απαρνηθεί τον φραπέ. Περνούσαν από τα χέρια μου τόσα χαρμάνια, τόσοι ποιοτικοί κόκκοι, τόσα χρήματα. Κι εγώ στο σπίτι είχα όποιον γαλλικό είχε προσφορά ο Μασούτης, και τον έφτιαχνα με το πλαστικό φίλτρο που μπαίνει πάνω από την κούπα. Τότε το πλαστικό φίλτρο δεν ήταν η τελευταία μόδα των μπαρίστα, ήταν ο φθηνότερος τρόπος να φτιάξεις γαλλικό (το είχα πάρει 3 ευρώ από τον Ραμπόπουλο στην Κοραή – από ‘κει είχα πάρει κι ένα μικρό πιατάκι που το προόριζαν για φυστίκια, και το είχα κάνει σαπουνοθήκη). Εννοώ, πως ποτέ δε φαντάστηκα πως θα είχα εσπρεσιέρα, και πως μάλιστα δε θα της έβαζα μέσα τον φθηνότερο καφέ. 

Γι αυτό θυμήθηκα τον πλούσιο συμφοιτητή. Κάποιος συγγενής του κάπως σχετιζόταν με μια μεγάλη βιομηχανία τροφίμων, κι έτσι το ψυγείο του ήταν πάντα γεμάτο λιχουδιές. Δεν το είχα δει, μου το είχαν πει. Δεν ήταν τσιγκούνης και απόμακρος, μετά χαράς μοιραζόταν τον σοκολατένιο θησαυρό, κι άκουσα μάλιστα πως κερνούσε κιόλας. Αυτό βέβαια δε σημαίνει κάτι αν με ρωτάς, όλοι κερνούσαμε. Δεν κερνούσαμε επειδή εμείς είχαμε, κερνούσαμε επειδή δεν είχε ο άλλος, κι ύστερα ερχόταν η σειρά μας να κεραστούμε. 

Ένας φίλος μου έκανε παρέα με τον πλούσιο, και βγήκαμε κάποτε οι τρεις μας. Εκεί ανέφερε την εσπρεσιέρα που αγόρασε πρόσφατα. Πήρα μια μάλλον έκπληκτη έκφραση κι έσπευσε να διευκρινίσει πως «δεν ήταν ακριβή, 90 ευρώ έκανε». Το εκτίμησα, γιατί έδειχνε μία ενοχή για τα χρήματα που είχε χωρίς να τα κερδίσει, και μια επιθυμία να είναι με τη μεριά μας. 

Δεν ήταν όμως. Εμείς με 90 ευρώ περνούσαμε δύο ή τρεις εβδομάδες. Όχι απαραίτητα επειδή οι γονείς μας δεν μπορούσαν να μας δώσουν περισσότερα, αλλά δεν μας περνούσε από το μυαλό να ξοδέψουμε παραπάνω. Τρώγαμε στη λέσχη, ο καφές ήταν ακόμα φθηνός και η μόνη πολυτέλεια που μας επιτρέπαμε ήταν το αλκοόλ. Κάποιοι δουλεύαμε και πίναμε τα ποτά μας με τα πουρμπουάρ. Όποιος έκλεινε πρώτος το μαγαζί, πήγαινε σε όποιον δεν έκλεισε ακόμα, κι όλοι μαζί κατέληγαν στο ξενυχτάδικο που δούλευα εγώ. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη που δούλευα στο στέκι μας, που έρχονταν οι φίλοι μου, που όταν χάζευα ο Βασίλης μου πετούσε φυστίκια για να πάω τις παραγγελίες. 

Ήμουν αλήθεια ευτυχισμένη και δε φαντάστηκα ποτέ να έχω εσπρεσιέρα. Τα αυτονόητά τους δε μας επιτρέψαμε ούτε να τα φανταστούμε. 

Μαμά

Αν μπορούσα θα έπαιρνα τον πόνο σου μακριά
Θα ήθελα να μην έκλαιγες ποτέ ξανά, μαμά
Διάβασες τη διάγνωση, με πήρες αγκαλιά
Με έσφιξες, μου έδωσες φιλιά στα μαλλιά

Μαμά, σ’ ευχαριστώ, μαμά σ’ αγαπώ,
Μαμά αν δε σε είχα θα σε ανακάλυπτα
Με τα χέρια σου τον πόνο μου θ’ απάλυνα
Μαμά, σ’ ευχαριστώ που έχω έστω έναν γονιό

Αν μπορούσα θα έπαιρνα τη θλίψη σου μακριά
Νιώθω τυχερή που δε γνωρίζω αν πονάς
Ελπίζω να ισχύει, να μην το κάνεις στα κρυφά
Μαμά, είναι λες η ρίμα αδύνατη στο “-ά”;

Θα σου άρεσε όμως κι αυτό αν το έβλεπες
Ό,τι κι αν έγραφα αριστούργημα το έλεγες

Καλό κορίτσι λένε

Η κυρία με τα κόκκινα μαλλιά
Μου γέλασε ανοίγοντας την πόρτα
(Πες καλημέρα, τι κάνετε, ρώτα)
Η κυρία χαμογελούσε μαλακά

Την καλημέρισα κοιτώντας χαμηλά
«Καλό κορίτσι, καλά λόγια λένε.
Ακούω πολλά, καλό κορίτσι λένε»
Την ευχαρίστησα με μάτια λαμπερά

Κατέβηκα τη σκάλα, ενθουσιασμένα
Θα κάνω τη μαμά περήφανη για μένα
Είναι πολύ σημαντικά των άγνωστων τα λόγια

Χάζευα τα φύλλα πάνω στα πεζοδρόμια
Όλα κιτρίνισαν, εκτός μόνο από ένα
Κρίμα· δε θ’ άκουγε παρόμοια κομπλιμέντα

Ντόμινο

Δε θα σου είμαι αρκετή.
Δε θα μου είναι αρκετός.
Δε θα του είναι αρκετή.

Θα είμαστε ένα ντόμινο που δε θα έπεφτε,
αν λίγο στηριζόμασταν ο ένας στον άλλον,
αλλά όχι.

Εμείς δεν ξέρουμε να στηριζόμαστε,
Ξέρουμε μόνο να πέφτουμε και να ρίχνουμε.
Να πέφτουμε και να ρίχνουμε.
Κι έτσι να αποφασίζουμε ποιος κέρδισε,
και μόνο αυτό να έχει σημασία.

Σημασια έχει που κάποιος έπεσε τελευταίος.
Σίγουρα αυτός ήταν σπουδαιότερος.

Και δεν παίρνουμε γραμμή
πως μόνος και κερδισμένος
δεν υπάρχει.

Χαζό πουλί

Κράτα τους δρόμους άδειους για την επιστροφή μου. 

Θα γυρίσω, ναι. 

Όχι σύντομα, όχι. 

Ε να τους κρατήσεις γιατί ξέρεις ότι φοβάμαι να οδηγάω. 

Είναι στενές οι λωρίδες, είναι πάντα στενές οι λωρίδες, 

– τόσο στενές, σαν το μυαλό του παππού –

και τα δίπλα αυτοκίνητα δε σε προσέχουνε αρκετά. 

Απίστευτο που δε φοβούνται οι άνθρωποι να οδηγάνε 

ένα μηχάνημα που ζυγίζει έναν τόνο 

και μπορεί να σκοτώσει. 

Είναι πανεύκολο να σκοτώσεις, είναι θέμα ενός δευτερολέπτου απροσεξίας. 

Θυμάμαι μια φορά είχα βγει κατα λάθος στον περιφερειακό 

– δεν ήθελα να πάω από τον περιφερειακό. 

Τέλος πάντων, τι να έκανα, συνέχισα να οδηγάω. 

Κι ήμουν στην αριστερά λωρίδα γιατί εκεί με έβγαλε ο δρόμος, 

και ήθελα τουλάχιστον να βάλω ραδιόφωνο, 

να ακούσω λίγη μουσική 

να σταματήσω να τρέμω. 

Για ένα δευτερόλεπτο πήρα τα μάτια μου από τον δρόμο 

και όταν τα σήκωσα ήμουν σύριζα με το τσιμεντένιο διαχωριστικό 

και αγχώθηκα ακόμα χειρότερα από πριν. 

Και ύστερα ξέρεις τι έγινε; 

Ύστερα ένιωσα απίστευτα τυχερή που δεν τράκαρα, και χαμογέλασα. 

Θυμήθηκα την ατάκα του παππού: 

το χαζό πουλί το φυλάει ο Θεός. 

Κι έτσι όλα βγάζουν νόημα, βλέπεις. 

Είμαστε χαζές, και βλάσφημες και γενικώς ανεπαρκείς, 

και ξέρουμε όλες μας πως είναι ανείπωτα περήφανος για εμάς 

αλλά δεν θα το πει ποτέ, 

θα εστιάζει μόνο στο ότι δεν ανάβουμε ποτέ ένα κεράκι 

και λογικό να μας συμβαίνουν όλα τα φρικτά που μας συμβαίνουν, 

αλλά και πάλι ο θεός θα είναι εκεί κορίτσια, 

το χαζό πουλί το φυλάει ο Θεός. 

Κι εμείς παραμένουμε τόσο βαθιά αχάριστες,

τόσο βουτηγμένες στην άγνοια για το θεϊκό του πλάνο,

τόσο στο μουνί μας τον γράφουμε,

δεν καταλαβαίνεις με πόσο σημαντικότερες οντότητες έχουμε ν’ ασχοληθούμε. 

Κράτα τους δρόμους άδειους εσύ τέλος πάντων, γιατί θα γυρίσω και φοβάμαι.

Είμαι χαζό πουλί.

Το κορίτσι της φωτογραφίας

Όταν μεγαλώσω θα γίνω ευτυχισμένη
Θα μοιάσω στο κορίτσι της φωτογραφίας
Ξεγνοιασιά θα έχω σαν άλλης καμίας
Η χαρά θα έρχεται και εδώ θα μένει

Θα μοιάσω στο κορίτσι της φωτογραφίας
Τρέχει στα λιβάδια μες στο φως λουσμένη
Η χαρά θα έρχεται και εδώ θα μένει
Ξυπνώντας υπολείμματα χαμένης εφηβείας

Τρέχει στα λιβάδια μες στο φως λουσμένη
Ποτέ της δεν κατάλαβε τι σήμαινε “αβαρία”
Ξυπνώντας υπολείμματα χαμένης εφηβείας
Έτσι θα κατάφερνε μικρή να παραμένει

Ποτέ της δεν κατάλαβε τι σήμαινε “αβαρία”
Όμως το γνώριζε καλά, η δίψα πόσα φέρνει
Έτσι θα κατάφερνε μικρή να παραμένει
Αχόρταγα όπως θα ‘πινε την κάθε ατασταλία

Χέρια στον λαιμό μου

Τα χέρια σου στον λαιμό μου με τρόμαξαν.
Με γύρισαν πίσω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου
και δεν μπορούσα να φύγω.

Εγώ έκλαιγα κι εκείνος γελούσε.
Ήταν αστείο το τραύμα μου.
Ήμουν υπερβολικά ευαίσθητο κοριτσάκι,
ακριβώς σαν αυτά που του αρέσει να πονάει

Όταν γύρισα, είπα πόσο ωραία πέρασα.
Είχε μπερδευτεί το κεφάλι μου.
Τα χέρια στον λαιμό μου με μπερδεύουν.

Γιατί σε καυλώνει να με μισείς;
Γιατί με καυλώνει να με μισείς;
Γιατί έχεις τα χέρια σου στον λαιμό μου;
Γιατί μου κόβεις την ανάσα;
Γιατί μ’ αρέσει αυτό;

Εγώ ήθελα να νοιαζόμασταν λίγο.
Ήθελα να νιώσω πως είμαστε άνθρωποι.
Κι εσύ με άφησες να σου φιλήσω τα μαλλιά.
Και δε φορούσες άρωμα, και δεν το χρειαζόσουν.

Και ένιωσα πως είμαστε άνθρωποι
και πως το να μην αγαπιέσαι
δε σημαίνει να αδιαφορείς
το να μην αγαπιέσαι είναι το βήμα
πριν να αγαπηθείς

Ένιωσα για λίγο πως δε μισώ το σώμα μου
Πως δεν το μισείς κι εσύ
Σ’αρέσει το σώμα μου, το νιώθω
το βλέπω στα μάτια και στο σώμα σου

Δε με μισείς.

Τότε γιατί τα χέρια σου είναι στον λαιμό μου;

Ποια θυσία

Ξέρεις ποια είναι η βασική διαφορά που έχει το γράμμα από το μέιλ και τα διάφορα μηνύματα σε εφαρμογές; Το αντίγραφο. Στέλνεις μηνύματα στο μέσσεντζερ και στο βάιμπερ και σε μέιλ, και μπορείς ανά πάσα στιγμή να τα ξαναδιαβάσεις και να βγάλεις κάποιο καινούριο συμπέρασμα. 

Το γράμμα ήταν πολύ σοβαρή απόφαση. Το γράμμα σου δημιουργούσε μόνο μία εντύπωση, η οποία έμενε απαράλλαχτη στον χρόνο. Ακόμα σημαντικότερο είναι πως το γράμμα το έστελνες και ύστερα έπαυες να το έχεις. Ύστερα το είχε μόνο άλλος. 

Τώρα δεν προσφέρουμε αυτό που γράψαμε. Δεν το αποχωριζόμαστε διαπαντός. Απλώς το μοιραζόμαστε, απλώς αφήνουμε και κάποιον άλλον να το κοιτάζει. Και, δε λέω, είναι κι αυτό όμορφο, κι ίσως πιο ισότιμο. Δεν είναι όμως καθόλου δραματικό. 

Κι εμείς, τα παιδιά που μεγαλώσαμε με δράματα, δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε την τόση ισορροπία. Γι αυτό όταν ερωτευόμαστε, στέλνουμε γράμματα και γράφουμε κασέτες. Ώστε κάπου να χώρεσουμε μια ελάχιστη θυσία.

Τι είναι ποίηση;

Αυτό είναι. 

Είναι οι ιριδίζουσες λακκούβες με βρωμόνερο.

Τα ουράνια τόξα μέσα στις λάσπες. 

Είναι τα τραγούδια του Δεληβοριά.

Η χαρούμενη μουσική και οι πένθιμοι στίχοι.

Η μουσική δυνατά, αλλά μπαλάντα. 

Η μουσική χαμηλά, αλλά μπιτάκι. 

Είναι τα καινούρια ρούχα, αλλά με τρύπα. 

Είναι ο αγαπημένος σου καφές, αλλά με ζάχαρη.

Είναι το αγαπημένο σου γλυκό, αλλά χωρίς ζάχαρη.

Είναι ο γκόμενος που θα ταιριάζατε, αλλά είχε κατάθλιψη.

Είναι ο γκόμενος που θα ταιριάζατε, αλλά είχες κατάθλιψη. 

Είναι η Αλάνις Μορισέτ και όλο το irony.

Είναι ο οδοντίατρος, αλλά παντρεμένος. 

Είναι ο αγαπημένος σου τραγουδιστής, αλλά βιαστής. 

Είναι η πιο βαρετή ταινία με τα πιο ζωντανά χρώματα. 

Η πιο κρύα νύχτα με την πιο ζεστή αγκαλιά – κλισέ αηδίες. 

Είναι οι κλισέ αηδίες που δεν σε αηδιάζουν.

Είναι οι αηδιαστικές λεπτομέριες που δεν είναι κλισέ. 

Είναι αυτό που ήταν πάντα, και αυτό θα είναι πάντα.

Είναι το τραύμα, ήταν πάντα το τραύμα, είσαι το τραύμα.

Είναι ευτυχώς και το παιδί τραύμα. 

Η ευγνωμοσύνη που κάποιος καταλαβαίνει. 

Το παιδί τραύμα καταλαβαίνει. 

Ο γκόμενος με την κατάθλιψη καταλάβαινε. 

Είναι η έκπληξη, που νόμιζες πως είσαι ιδιαίτερη μα είμαστε όλοι ίδιοι. 

Είναι η ανακούφιση, που είμαστε όλοι ίδιοι. 

Είναι ανακούφιση. 

Σπασμένο

Είμαι το φλυτζάνι που πίνεις τον καφέ σου.

Δε με προσέχεις, με ρίχνεις, με σπας.

Κάθε μου κομμάτι συντηρεί τις ενοχές σου.

Μη σε νοιάζει για μένα,

εγώ θα γίνω ολόκληρη ξανά.

Θα γυρίσω εκεί που πάνε

τα κομμάτια όταν σπάνε

και θα γίνω πάλι

ολόκληρο φλυτζάνι.

Εσένα σκέφτομαι,

που θα σου μείνει στο χέρι το χερούλι

και θα καταλάβεις πως μόνο αυτό κρατούσες.

Πατρίδες

Στο Φάληρο κοιμούνται τα γατιά
Στ' αμάξια τα ζεστά που μόλις φτάσαν
Μα κάποιοι που τον ύπνο τους τον χάσαν
Τα σπίτια τους μαζεύουν σε κουτιά

Στα Κύματα κοιμούνται τα σκυλιά
Στο πάρκο που νωρίτερα δακρύσαν
Κορίτσια που όλα κάτι τους θυμίσαν
Κάτι που αφήσαν να κυλήσει στα σκαλιά

Στον Άναυρο βραχεία νοσηλεία
Στα Κάστρα μια σχεδόν αυτοκτονία
Μα όλα γίναν καινούρια στα Παλιά

Και πέταγαν ακόμα τα πουλιά
Και είχαν τα πλακόστρωτα μιλιά
Και γέννησαν ακόμα μια πατρίδα

Έξι μοίρες το λεπτό

Θα πάμε για καφέ στον πύργο του ΟΤΕ
Θα πρέπει να μου πεις αν τώρα ή ποτέ
Θα ζαλίζομαι όπως πάντα εν κίνηση
Μα εσύ θα ‘χεις και πάλι προνοήσει
Θα κεράσεις δραμαμίνη
Θα κεράσω τον καφέ

Έξι μοίρες το λεπτό θα μας γυρίζει
Μα εκεί πάνω γιασεμί δε θα μυρίζει
Θα βρωμάει εγκατάλειψη και ΔΕΘ
Με θέα μια κατάληψη και ΜΕΘ

Μου λες να φύγουμε από κει
Εμείς δεν είμαστε αστοί
Στο Βελλίδειο έχουμε δει
Patti Smith και τους HIM

Θα περπατάμε στη Στρατού
που στον Στρατό δεν ανήκει
Είναι δικιά μας κι αυτή
κι όλη η Θεσσαλονίκη

Θα μ’ αφήσεις λίγο κάτω απ’ το Lycée
Θα ρωτήσεις αν σε σκέφτομαι ποτέ
Θα γελάσω και θα πω
“Έξι μοίρες το λεπτό”.

Θα υποφέρεις

Θα υποφέρω.
Θα περπατάω μόνη μου στο πάρκο τη νύχτα.
Θα υποκρίνομαι πως δεν έχω κανέναν στον κόσμο
και θα κουβαλάω αυτό το αδιέξοδο βλέμμα.
Θα καπνίζω
και κάθε λίγο θα δακρύζω.

Θα γίνω από αυτούς που υποφέρουν για την τέχνη.
Το κορίτσι που εννοούν όταν λένε
"βρες ένα κορίτσι που να γράφει".
Θα στέλνω γράμματα με κραγιόν
Θα υπογραμμίζω με μολύβι ματιών
Θα κλαίω όταν φεύγεις
και θα αδιαφορώ όταν έρχεσαι.

Θα γίνω ο εαυτός μου μια μέρα, θα δεις.

Θα υποφέρω.

Η Ρίτα

Η Ρίτα έπινε το κακάο της στο ημιυπόγειο μπαράκι της Αλεξάνδρου Σβώλου. Το μπαράκι είχε ονομαστεί από συγγραφέα και ο δρόμος από σοσιαλδημοκράτη. Παλιότερα λεγόταν πρίγκιπος Νικολάου, που μπορεί να ήταν λιγότερο δημοκρατικό μα σίγουρα ήταν περισσότερο εύηχο. Το όνομα της Ρίτας πάντως δεν προερχόταν ούτε από βασιλική ούτε από εργατική οικογένεια, αλλά από οικογένεια βασικά ροκ. Οι γονείς της αγαπούσαν τα Ξύλινα Σπαθιά και τις δισύλλαβες λέξεις που ξεκινούσαν από ρο. Καθώς δε μισούσαν το παίδι τους — τουλάχιστον όχι περισσότερο από τους υπόλοιπους γονείς, όχι περισσότερο από τον φυσιολογικό βαθμό αποστροφής προς ένα πλάσμα που θα σου στερήσει για πάντα την προτεραιότητα — και έχοντας αποκλίσει τα ονόματα Ρόζα και Ρωξάνη, το Ρίτα έμοιαζε με επιλογή σοφή και πονόψυχη. 

Η Ρίτα αγαπούσε το όνομά της, τα Ξύλινα Σπαθιά και το κόκκινο χρώμα, και ήξερε καλά πως κόκκινο δεν ήταν το χρώμα του έρωτα. Ήξερε πως ο έρωτας κλιμακωνόταν από ροζ, σε ματζέντα, σε μωβ — ανάλογα με τη μελανιά. Ήξερε πως η αγάπη ήταν λευκή σαν σατέν σεντόνι και πως σίγουρα κόκκινη ήταν η ματαιότητα. Η Ρίτα ήξερε κάτι και από ματαιότητα, καθώς είχε αποτύχει και σαν μηχανικός και σαν αυτόχειρας. Κάποιος που θα την κοιτούσε μέσα από έναν πιο αισιόδοξο φακό, ίσως έναν φακό iPhone 15 Pro, μπορεί να έλεγε πως είχε επιζήσει και το πανεπιστήμιο και την κατάθλιψη. Τα τζάμια όμως που χωρίζουν τα ημιυπόγεια μπαράκια από τα βρώμικα πεζοδρόμια,  δε διαθέτουν τέτοιους φακούς.

Say my name

Πρόσφατα απέκτησα τραγούδι με το όνομά μου. 

Πιο πριν δεν είχα. 

Το τραγούδι είναι σε γλώσσα που δεν καταλαβαίνω 

κι έτσι είναι το μόνο που ξεχωρίζω. 

Υπάρχει κάτι συγκινητικό σε αυτό. 

Δακρύζω γιατί ξαφνικά παρατηρώ πως είχα ξεχάσει το όνομά μου. 

Θυμάμαι εκείνο το βιβλίο της Ούρσουλα Λε Γκεν. 

Προκειμένου να δαμάσει και να ελέγξει κανείς τα ζώα και τα στοιχεία της φύσης, έπρεπε να γνωρίζει τα αληθινά τους ονόματα, που είχαν χαθεί πριν χιλιάδες χρόνια. 

Όλοι τώρα χρησιμοποιούσαν άλλες λέξεις για να περιγράψουν τα πράγματα κι ήταν σαν όλοι να είχαν μπλεχτεί σε ένα κοινώς αποδεκτό ψέμα. 

Έτσι κι εγώ δε με γνωρίζω στ' αλήθεια

και είναι τόσο δελεαστικά αυτά τα ψέματα. 

Γι άλλη μια φορά το ραδιόφωνο αποδεικνύει την αξία του. 

Τώρα με φωνάζει με το όνομά μου. 

Κ νιώθω το χρέος να το θυμάμαι. 

Αυτό είναι το δικό μου μεγάλο χρέος. 

Κανένα σώσιμο κανενός πλανήτη. 

Καμία ανατροπή καμίας κατάστασης. 

Το δικό μου χρέος είναι να με γνωρίσω, 

να με αποδεχτώ, 

κι ίσως μέχρι και να με αγαπήσω. 

Έλα. 

Απόρριψέ με τώρα γι αυτό. 

Απόρριψέ με για την κενότητα και τον εγωισμό μου. 

Απόρριψέ με που τολμάω να ασχολούμαι με όσα απαξιώνεις. 

Πες κι εσύ ψέματα στον εαυτό σου 

πως θα σώσεις τον κόσμο χωρίς να σώσεις εσένα. 

Πες ψέματα πως αυτό δεν είναι εγωισμός. 

Κι απόρριψέ με. 

Απόρριψέ με πριν μου ξανασυστηθώ

και σε απορρίψω εγώ. 

Συστατικά

Το πρωινό θέλει υδατάνθρακα

Οι τσίχλες δυόσμο

κι η αγάπη χάδια

Τα βιβλία πρέπει να μην είναι βαριά

Οι ταινίες να μην είναι μεγάλες

και το σεξ να μην είναι αρκετό

Η κολόνια μου μού φτιάχνει τη διάθεση

Της μαμάς μου με ησυχάζει

κι η δική του με ξεδιψάει

Οι μαμάδες είναι τρυφερές

Οι μπαμπάδες αστείοι

κι οι τέλειοι σύντροφοι και τα δύο

Η άνοιξη είναι το πρωί

Το καλοκαίρι το μεσημέρι

και το φθινόπωρο η επιβράβευση

Καμιά φορά γράφω σαν πεζά

άλλες σαν ποιήματα

κι άλλες σαν να μη γίνεται αλλιώς

'Εφυγε και το παλιό μου κενό

Θέλω να γράφω ξανά εδώ.
Θέλω να γράφω ξανά.

Θέλω να γράφω.

Δεν είμαι σκοτεινή και απαισιόδοξη τώρα·

είμαι χαρούμενη

και φωτεινή

και ροζ

και θέλω να γράφω·

θέλω να γράφω εδώ.

Δεν φταίει μόνο η άνοιξη, 

δεν είναι τόσο εξωγενής η ευτυχία μου.

Προσπάθησα, ανακάτεψα τόσο πολύ το μέσα μου,

τόσο που ζαλίστηκα και θέλησα να το ξεράσω.

Και νιώθω ότι όντως απέβαλα πολύ από εμένα.

Απέβαλα πολύ από εμένα που δεν μου έκανε καλό,

πολύ από εμένα που με σάπιζε.

Νιώθω κάπως σαν καθαρισμένο φρούτο.

Φταίει όμως και η άνοιξη.

Σίγουρα δεν είναι αλήθεια μα

δε θυμάμαι τίποτα κακό να συμβαίνει την άνοιξη.

Τίποτα κακό δε συμβαίνει με 20 βαθμούς Κελσίου

και καθαρή ατμόσφαιρα.

Με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα

όλοι οι δρόμοι είναι πανέμορφοι 

- ακόμα και της Θεσσαλονίκης, 

ακόμα και όλο το γκρι της Θεσσαλονίκης,

ακόμα και τα πεζοδρόμια χωρίς δέντρα είναι πανέμορφα

με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με νιώθω ανέμελη.

Δεν ήμουν ανέμελη στο σχολείο.

Δεν ήμουν ανέμελη στο πανεπιστήμιο.

Είχα άγχος, είχα κατάθλιψη, με πίεζα τόσο πολύ.

Και δεν είχα ιδέα, μέχρι κι εγώ είχα πιστέψει πως είμαι όπως δείχνω.

Τι απίστευτη απάτη θεέ μου.

Τώρα όμως είμαι ανέμελη.

Τώρα είμαι φωτεινή

Τώρα είμαι ροζ.

Ακριβώς σαν την άνοιξη.

Ακριβώς σαν το μπλογκ.

Ακριβώς όπως πρέπει.

To bolero θα είναι πάντα το σωστό τραγούδι.

Ο Αόρατος Άνθρωπος θα είναι πάντα το σωστό άλμπουμ.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα είναι πάντα ο σωστός καλλιτέχνης.

welcome

...to the dark side.

Έχουμε αλκοόλ.

όλα από χέρι καμένα*

Η λέξη "οριστικό" δε σας ακούγεται πολύ σοβαρή;
Νομίζω είναι εξαιτίας της γραμματικής.
Νομίζω πως όλα γίνονται πολύ σοβαρά όταν μετατρέπονται από αόριστα
σε οριστικά.

Γίνονται όλα πολύ σοβαρά και επώδυνα
όταν το κάποιος γίνεται εκείνος.

Το να θέλεις, να ελπίζεις, να προσδοκάς
να γνωρίσεις κάποιον
που να μη χρειαστεί ποτέ να ξεπεράσεις
είναι ρομαντικό, αισιόδοξο, ευχάριστο θα έλεγε κανείς.

Το να εύχεσαι ξαφνικά να μη χρειαστεί αυτόν εδώ
να τον ξεπεράσεις
δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω.
Είναι σκέτος τρόμος.

Και ξέρετε ο Δεληβοριάς δε βοηθάει.

Είμαι πιο όμορφη απ' ό,τι ήμουν
και τα μαλλιά μου αλλάξανε χρώμα
το σώμα μου άρωμα και λένε ακόμα
πως έφυγε και το παλιό μου κενό

Κι ίσως
με την ομορφιά μου μόνο
να φτιάξω νέο χρόνο
μ' όλες τις μέρες που δεν ήσουν εκεί

Και σίγουρα
απολύτως σίγουρα όμως
η ζωή που μου απομένει θα 'χει ακόμα ένα χωρίς.

Και θέλω να είσαι εγωιστής.
Να μην τολμήσεις να με προστατεύσεις
για να μη σου σπάσω το όμορφο κεφάλι σου.


ΥΓ Ξέρετε γιατί γράφω, παιδιά; Γιατί αν δεν έγραφα θα έκλαιγα πλένοντας πιάτα.
ΥΓ 2 Αυτός ο αόρατος άνθρωπος πόσα χρόνια ακόμα θα μας διαλύει, αναρωτιέμαι.
*ΥΓ 3 ο τίτλος γιατί δε θα πάω στον Βασίλη σήμερα και στεναχωριέμαι αλλά δεν μπορώ να πάω στον Βασίλη και να είμαι καθιστή. Και τα σπίρτα μας βρεγμένα.