σφηνάκια (17)

-->

Το μαγαζάκι θυμίζει Αγγλία, είπες και θύμιζε.

2 σφηνάκια κίτρινη τεκίλα!

Η Αφροδίτη είναι άσπρη κι έχει μπλε μάτια –πράσινα λέει, αλλά είναι γαλάζια- και θέλει να βάψει τα μαλλιά της κορακί. Θα της πηγαίνουν.

Άλλα 2!

Εγώ , είμαι κι εγώ άσπρη ,όχι πολύ, και τα μάτια μου δεν ξέρω τι χρώμα είναι στριφογυρίζουν σε καστανό, πράσινο και καστανοπράσινο. Κι ήθελα να βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα, αλλά όχι ντοματί, μπορντώ σκούρο που να φαίνεται μόνο στον ήλιο πως είναι κόκκινο. Μου πάνε.

Άλλα 2!

Κουρεύτηκα κιόλας, βρήκα τη μόνη κομμώτρια που σου κόβει τα μαλλιά χωρίς να τα κονταίνει και τα μακραίνω, μ αρέσουν τα μακριά μαλλιά. Τώρα είναι ίσια, πάντα ίσια ήταν δηλαδή, και κάνουν λίγα κύματα έτσι όπως πέφτουν..

Άλλα 2!

Κύματα λέω και σκέφτομαι κύματα στη θάλασσα και nouvelle vague και die welle ,μηχανικά κύματα και ηλεκτρομαγνητικά κύματα.. με τα κύματα μεταφέρεται ορμή και ενέργεια, δε μεταφέρεται ύλη, το ήξερες? Μεταφέρεται ορμή..

Άλλα 2!

Μηχανικό κύμα είναι η διάδοση μιας διαταραχής σε ένα ελαστικό μέσο, σκέφτομαι και μου περνάει απ το μυαλό πως είμαστε 2 διαδοχικά σημεία ενός ελαστικού μέσου, ενός σκοινιού και κάποιος μας έβαλε να ταλαντωνόμαστε αλλά έχουμε διαφορά φάσης..μέχρι να ορίσω φορά δεν ξέρω ποιος προηγείται..

-Άλλα 2?

-όχι, άλλα 7!

Είναι αλλιώς να διαβάζεις ένα βιβλίο κι αλλιώς να διαβάζεις Σώτη Τριανταφύλλου. Είναι αλλιώς να επιβιώνεις κι αλλιώς να ρουφάς κάθε δευτερόλεπτο και να νιώθεις πως ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου.

Η Μ. Λέει πως είμαι μισή φοιτήτρια. Και η άλλη μισή είμαι φύτο, στο λέω! Πείτε με όπως θέλετε, εμένα μ αρέσει η Τρίτη λυκείου. Δεν είπα ότι την ανέχομαι κι ότι «θα περάσει». Είπα ότι μ αρέσει. Μ αρέσει που διαβάζω μόνο αυτά που μ αρέσουν και που σκοτώνομαι στο διάβασμα –ξέρεις υπάρχει επιβράβευση- και που ξέρω πως το φετινό καλοκαίρι θα ναι όλα τα λεφτά. Και με τη Μ. Κοιτιόμασταν στη σιωπή και συγκινηθήκαμε και κάναμε μια αγκαλιά τόοοοοση και «θυμάμαι που γελούσες να μείνω μου ζητούσες παιδί».

-Γιατί πήρατε 7 κι όχι 8 ή 6?

-(συνωμοτικό βλέμμα και) χαχαχαχα!!!

έχεις ακούσε το hernando's hideaway?μου φέρνει στο μυαλό καταφύγιο και συνωμοσίες..

Κι όλη μου η ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω!

Κι αν με ξαναρωτήσεις τι χρώμα είναι η ζωή μου θα σου πω «είναι εκείνο το χρώμα που έχει το εξώφυλλο του ‘’αύριο μια άλλη χώρα’’ και που δε θέλω να το πω με όνομα γιατί θα ακουστεί συνηθισμένο».

Drinking whiskey from the bottle, not thinking about tomorrow, singing sweet home Alabama…all winter long!

drinking whiskey from the bottle, not thinking about tomorrow =)

and we were trying different things, we were smoking funny things...

singing sweet home alabama all summer long!

all winter long?

"Κι έπειτα, την άλλη μέρα, έγιναν κι άλλα παράξενα κι ο κόσμος γύρισε ανάποδα
-γύρισε και στάθηκε με τα πόδια επάνω και τα χέρια κάτω.
Κι από τότε όλο έτσι περπατούσε."

Σώτη Τριανταφύλλου, από το "αύριο, μια άλλη χώρα"

το ωραιότερο ταξίδι που χω κάνει..

Σήμερα γράφω με στυλό, θέλω να νιώθω το χέρι μου να γλιστράει. Παρατηρώ πως τα περισσότερα κείμενα τα αρχίζω με τη λέξη «σήμερα» αλλά μετά τη διορθώνω γιατί σκέφτομαι πως επαναλαμβάνομαι.

Ακούω τη Ρίτα. «η Ρίτα αλλάζει τώρα πια δεν την τρομάζει, η νύχτα τα φώτα, όχι πια όχι όπως πρώτα». Τι καλά να με λέγανε Ρίτα. Ή τέλος πάντων να με λέγαν ένα όνομα με δύο συλλαβές και πιο ευγενικά φωνήεντα, όχι άλφα όπως το όνομά μου. Αλλά μ αρέσει το όνομά μου.

Το χω ξαναπεί, πως πηγαίνω παντού περπατώντας. Είναι κάποια μέρη που κάθε φορά που περνάω σκέφτομαι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Σκέφτομαι πχ «θα βόλευε να κόψω δρόμο απ τη λέσχη αλλά δε βιάζομαι κι εκεί πέρα είναι σκοτεινά και φοβάμαι». Κάθε φορά.

Σκεφτόμουν τις εξαρτήσεις. Δεν είμαι πρεζάκι μωρό μου φέτος. Καπνίζω αλλά δεν έχω ανάγκη εσένα. Δεν παίρνω λεωφορείο για να μπορώ να καπνίσω στο δρόμο. Αλλά δε σε χρειάζομαι για να νιώσω ευτυχισμένη. Στρίβω τσιγάρο την ώρα της ιστορίας για να το καπνίσω στο διάλειμμα. Αλλά δε θα σε δω αύριο και το έχω διαλέξει εγώ. Πάλι δε θέλω να σε δω. Μπορώ να μην καπνίσω για μέρες. Αλλά δεν μπορώ ν αλλάξω διαδρομή. Δεν μπορώ να σταματήσω να περνάω απ τα αγαπημένα μου στενά και να κοιτάζω μέσα στ αγαπημένα μου μαγαζιά αναζητώντας φιλικές φάτσες.

Αν μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που νιώθω, νιώθω ευεξία. Από το ευ και το έχω δε βγαίνει? Σου λέω, νιώθω πως ό,τι έχω είναι καλό κι ό,τι καλό το έχω! Κι όταν κουράζομαι απ το διάβασμα κάνω διατάσεις –με το πόδι στη βιβλιοθήκη, ελλείψη μπάρας , αμέ! Κι έχω κάνει συμφωνία με τον εαυτό μου μια φορά τη βδομάδα να βλέπω grey’s anatomy. Θαυμάζω την Άντισον και νομίζω πως ταιριάζει με τον Καρέβ.

Σήμερα –πρώτη φορά μου συμβαίνει φέτος- δε διάβασα. Έχω να κάνω μια έκθεση για αύριο και δεν την έκανα. Ίσως την κάνω το μεσημέρι. Ίσως και όχι. Μάλλον όχι. Νώθω τύψεις. Αλλά σήμερα είχα την ανάγκη να διαβάσω Marquez , ν ακούσω ξανά τη σπασμένη πολυθρόνα και να μην κάνω τα μαθήματά μου. Μόνο για σήμερα. Μόνο για σήμερα σιγοψυθιρίζω συνέχεια αυτό το στίχο για το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας..

Σήμερα νιώθω πως βούτηξα σε νερό με σαπουνάδα κι είμαι μοσχομυριστή και φρέσκια και μ αρέσει πολύ η λέξη σαπούνι, όχι υγρό σαπούνι όμως, σαπούνι σε πλάκα.

Και θέλω αγκαλιά.

Και θέλω..

Και ξέρω..πως το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι..

διαμαντένιος ουρανός..

Είχαμε καιρό να μιλήσουμε μ αυτόν τον τρόπο. Έμοιαζες πολύ με μεγάλο αδερφό μόνο που δε με μάλωσες. Σου είπα πως άλλαξες και πως αν σου λεγα πέρυσι το ίδιο πράγμα θα θύμωνες. Μου θύμισες πως είμαστε άνθρωποι και δε χρειάζεται, λες, να μένουμε στάσιμοι.

Σήμερα είσαι αυτός ο εαυτός σου που αγαπώ. Είμαι άδικη θα μου πεις, δε γίνεται να αγαπάω εν μέρει. Είναι που με τρομάζει ο άλλος γιατί δεν τον ξέρω καλά. Τον ξέρω εν μέρει. Τον ξέρει ο κακός μου εαυτός. Δεν έχω παράπονο, είναι καλό timing. Η κακιά εγώ να γουστάρει εσένα το κάθαρμα κι η αθώα εγώ ν αγαπάει εσένα την ψυχούλα.

Προσπάθησα για λίγα δευτερολεπτα να σκεφτώ άλλον άνθρωπο με τον οποίο μπορώ να είμαι και οι δύο εγώ χωρίς προσποίηση. Μάταια. Μάλλον επειδή και κανείς άλλος δε μου φανερώνει όλες τις διαστάσεις του. Γιαυτό υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που είναι περαστικοί απ τις ζωές μας κι άλλοι που στρογγυλοκάθονται. Οι περαστικοί μας βαριούνται και τους βαριόμαστε για τη μονοκομματοσύνη τους . Οι άλλοι είναι διαμάντια πολυεδρικά. Ή μας στολίζουν ή η αδαμαντόσκονη τους που εισπνεύσαμε σαν να ‘ταν για χόρταση μας πέτρωσε τα πνευμόνια.

Κι αν κάποτε δεν μπορώ να πάρω ανάσα θα σε πάρω να μ ακούσεις να βαριανασαίνω και
«θα σβήσω μ ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής»

the long way home =)

Σκεφτόμουν πως παλιά έπαιρνα τον πιο σύντομο δρόμο. Νόμιζα πως έχει σημασία το πόσο γρήγορα θα φτάσω και να μη χάσω πολλή ώρα στη διαδρομή.

Μετά έχασα για λίγο την αίσθηση του χρόνου και της απόστασης και έγτανα πολύ νωρίς σε μέρη που έπρεπε να φτάσω αργότερα. Έτσι άρχισα να παίρνω το μακρύ δρόμο για να καθυστερήσω. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να περάσω απέναντι αλλά υπήρχαν δύο διαβάσεις, πήγαινα από κείνη που το φανάρι ήταν κόκκινο.

Έτσι όπως αναγκαζόμουν να γυρνοβολάω για να περάσει η ώρα, ανακάλυψα πολλά ωραία δρομάκια.

Τώρα έχω μάθει να υπολογίζω το χρόνο μου έτσι ώστε να προλαβαίνω να παίρνω τον ομορφότερο δρόμο. Εκείνον με τα δέντρα και τα ωραία μαγαζιά, εκείνον με τους ενδιαφέροντες θαμώνες και τον άλλον χωρίς καθόλου θαμώνες.

Και δε με νοιάζει αν στο δρόμο θα χαμογελάσω ή θα μελαγχολήσω γιατί, όπως λέει κι η πριγκήπισσα που χόρευε, το ένα είναι σχεδόν αναγραμματισμός του άλλου.

Το σκέφτηκα κυριολεκτικά, αλλά σκέψου... τον δρόμο..