this is how you remind me..

Εντελώς τυχαίο, στο ορκίζομαι, αλλά είναι 12:21. Δε θα κάνω ευχή αλλά θα σου πω.

Μαλώνουμε, γινόμαστε κουβάρι. Και τώρα ακούω «όπως μαλώνουνε ο σκύλος με τη γάτα έτσι κι εμείς μαζί δεν κάνουμε χωριό και την πληρώνουνε τα βάζα και τα πιάτα» και αγάπη μου «σταμάτα να γκρινιάζεις να χαρείς» και τα ακούω που λες αυτά και δε στεναχωριέμαι.

Δε στεναχωριέμαι γιατί πιο πολύ με γοητεύει να μαι μαζί σου έτσι, σαν γραμμή από καρδιογράφημα, παρά με κάποιον άλλο ήρεμα και στατικά. Γιατί πιο πολύ από όλα τα ρεμάλια του κόσμου –έλεγα πριν λίγο στη Ζέτα- εκτιμάω αυτά που φαίνονται. Που τον βλέπεις τον άλλον και λες «κούκλα μου, μπλέξαμε». Δεν μπορώ γλυκά και τρυφερά παιδάκια που θα στην κάνουν τη λαδιά. Θέλω το ρεμάλι μου που φαίνεται ρεμάλι και στην τελική μπορεί να μην είναι κιόλας. Και δε σου κάνει τίποτα παραπάνω από όσα περίμενες –λιγότερα μπορεί.

Κι είναι εκείνος ο αξέχαστος καβγάς ,όπου οφείλω να παραδεχτώ πως είχες όλα τα δίκια του κόσμου κι είχες εκνευριστεί κι έεεελεγες ό,τι σου ερχόταν και στο τέλος πέταξες κι ένα «έτσι είμαι κι άμα σ’ αρέσει» για να σου απαντήσω η τρελή «ναι μ αρέσει, μ ‘αρέσει πάρα πολύ» και να μείνεις μαλάκας.

Δεν μετάνιωσα τίποτα απλώς στη διαδρομή άλλαζα γνώμη, έλεγα θέλω την ηρεμία μου. Όπως τη θέλεις κι εσύ τώρα. Με το χέρι στην καρδιά, σε καταλαβαίνω, δεν είναι χαβάς αυτός ο δικός μας. Δεν θα προσπαθήσω να σου αλλάξω γνώμη, δε θα προσπαθήσω καθόλου. Γιατί κι εμένα δε με χαλάει να χω την ηρεμία μου. Μια χαρά είμαι χωρίς εσένα και μια χαρά είσαι χωρίς εμένα. Αλλά κάτι μας λείπει μωρό μου και μετά τρωγόμαστε με τους εαυτούς μας γιατί δεν έχουμε ο ένας τον άλλον.

Πραγματικά δε με πειράζει. Πραγματικά θα έκανα το ίδιο στη θέση σου, μάλλον θα κανα και κάτι πολύ χειρότερο δηλαδή, μάλλον δε θα ξανασήκωνα ποτέ τηλέφωνο κι εσύ κάθεσαι και συζητάς πολιτισμένα. Στο λέω θα είχα κάνει σαματά.

Βασιζόμενη στη δικιά μου αντίστοιχη αντίδραση έτρεμα τη δική σου. Κι αυτό γουστάρω σε εμάς που τρέμουμε ο ένας την αντίδραση του άλλου, που σε φοβάμαι και με φοβάσαι γιατί κουκλί μου είμαστε για τα σίδερα και τα δύο τρελαμένα και οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να μας κάνουν κουμάντο είναι εγώ εσένα κι εσύ εμένα.

Έρωτά μου, θα μου λείψεις αλλά να ‘σαι καλά.

take me down to my boat on the river..

καλημέρα =)

Έχω μια ακατάπαυστη επιθυμία να γράψω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι.

Είναι συγκεκριμένα τα πράγματα που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι τις τελευταίες μέρες. Συγκεκριμένα κάθε φορά που περνάω απ την Αγία Σοφία περιμένω πως ξαφνικά θα αρχίσει να βρέχει. Γιατί πριν μια βδομάδα ήμουν εκεί και έβρεχε. Ήμασταν εκεί και έβρεχε. Δεν είναι πια μια εκκλησία, είναι το σημείο που συναντηθήκαμε. Είναι και το σημείο που συναντιέμαι με τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά όχι! Είναι το σημείο που συναντηθήκαμε.

Πραγματικά τώρα, τι θεσσαλονικιός είσαι αν δεν ξέρεις τον λόγο που μοσχοβολάει η Μακένζυ Κινγκ?? – τα cookie man είναι η απάντηση. Στα γενέθλιά σου θα σου πάρω μπισκότα, το αποφάσισα.

Έχω κολλήσει με το poor misguided fool, σκέφτηκα να το βάλω νικνέιμ στο μσν αλλά νομίζω πως δε μου πάει. Δε θέλω να μου πάει, παραείναι... δεν ξέρω τι παραείναι αλλά πάντως παραείναι.

Και θέλω να πω κατάμουτρα σε κάποιον τους στίχους απ το ’74-’75.

Δε θα στο πω ποτέ αλλά να το ξέρεις :

I was the one who let you know I was your sorry ever after.

Λυπάμαι. Αλλά όχι πολύ. Έως καθόλου.

Giving me more and I ll defy cause you’re really only after..

Α, μη με βλέπετε έτσι, μες στην καλή χαρά είμαι..

Το αγάπησα το 09. Κάτι μου λέει πως θα είναι η καλύτερη χρονιά έβερ. Και ξέρετε κάτι ρε απανταχού παιδάκια της 3^ης λυκείου? Θα σκίσουμε ρε σεις!!! Θα σκίσουμε και θα πανηγυρίζουμε στα σχολεία μας και θα χοροπηδάμε –εγώ χοροπηδάω όταν πανηγυρίζω- και μετά θα τσακώσουμε τα κολλητάρια μας και θα την κάνουμε με αερόπλανα και βαπόρια –χμμ, καλύτερα με τρένα και βαπόρια, το αεροπλάνο είναι λίγο εξπένσιβ!

Κι όπως είπε το καλό μου, 2009 με τσαμπουκά!

η αισιοδοξία μια φορά, σε κακό δε θα μας βγει!

with passion and love

πολύ το γουστάρω το 2009!

ας σημειωθεί πως ακόμα αυτό το τραγούδι έχω για ξυπνητήρι. Τις κρατάω τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου =)

-Σήμερα δε θα βρω τίτλο-

Έβαλα το κινητό στο αθόρυβο. Το ξέρω πως θα χτυπήσει αλλά δε θέλω καθόλου μα καθόλου να το ακούσω. Αμέλησα και το άκουσα ήδη μια φορά.

Δε θα νιώσω άσχημα σήμερα. Σήμερα είναι η μέρα που είχα φυσική το πρωί και πέρασα καλά. Είναι η μέρα που θα κάνω επανάληψη για το διαγώνισμα –της φυσικής πάντα- και θα περιμένω με αγωνία να έρθει το αύριο το απόγευμα – ή το μεσημέρι; Πάντως δεν είναι η μέρα που θα νιώσω άσχημα, δεν είναι η μέρα που θα αρχίσω καβγά. Σήμερα δεν είμαι καν ο άνθρωπος που θα συνέχιζε καβγά που ξεκίνησε κάποιος άλλος.

Σήμερα είμαι αυτή που ακούει να πλακώνονται δίπλα της και κοιτάει απ το παράθυρο. Είμαι αυτή που δε θα απαντήσει στο μήνυμά σου και δε θα ανταποδώσει τις κακίες σου. Τις δικαιολογημένες κακίες σου. Τις κακίες που μου αξίζουν. Αλλά δε θα μπω καν στη διαδικασία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Δε χρειάζομαι υπεράσπιση, χρειάζομαι μόνο να συνεχίσω να είμαι εγώ κι αν με εμποδίσεις να το κάνω ή αν προκαλέσεις το χάσιμο του εαυτού…

Τα «λόγια» στο ριπήτ , ξέρεις απ τις ρόδες..

Μια ζωή τσαλακωμένη

Λόγια

Μια σελίδα πεταμένη

Σε μια γωνιά

Όνειρα κακογραμμένα

Λόγια

Δεν είμαι κακιά. Είμαι λίγο αψυχολόγητο τελευταία. Αλλά η Ντίνα λέει πως όλα της φαίνονται φυσιολογικά. Με τη Ντίνα καταλαβαινόμαστε. Κι εγώ νομίζω πως ό,τι ζω είναι σωστό.. μπορεί να πληγώνει –ποτέ επίτηδες. Αλλά δεν απογοητεύει. Συγκινεί θα έλεγα. Σε ταράζει, ακόμα κι εσύ ταράζεσαι. Κυρίως εσύ ταράζεσαι. Μα καλά τι αντίδραση ήταν αυτή; Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί να σ αγνοώ άραγε… θα σ αγνοώ όσο συμπεριφέρεσαι έτσι.

Έπειτα είσαι κι εσύ. Έγραψα το εσύ με τέτοιο χρώμα γιατί μοιάζει με τα μάτια σου. Κοίτα να δεις που πέσαμε σε καστανόξανθο, γαλανομάτη! Ρε συ, εμένα δε μου είχε αρέσει ποτέ πριν ξανθός! Κι έγραψα «ρε» γιατί το λέμε συχνά=) ρε χαζέ, ρε μόμολο, ρε φυτό, ρε τσαχπίνα, ρε γλύκα, ρε μικρή, ρε συ! Το ‘γραψα με τέτοιο χρώμα γιατί νιώθω φωτεινά χρωματιστή όταν μιλάμε. Και μιλάμε πολύ, μιλάμε συνέχεια και μιλάς ωραία.

Κι εσύ με εκδικείσαι – την ώρα που λες εμένα εκδικητική. Και δεν ξέρω τι να πω πέρα απ αυτά που είπα ήδη. Κι ήταν η πρώτη φορά που είμαι σίγουρη πως τα εννοούσα όλα. Κι εσύ δε με πιστεύεις. Είναι η τιμωρία του ψεύτη βλέπεις, η ανικανότητά του να πιστέψει, όχι να τον πιστέψουν. Εσύ πείθεις, το ομολογώ. Έπειθες. Πείθεις; ποιος νοιάζεται; εγώ ίσως. Μπορεί και όχι. Ποιος νοιάζεται;

Κι έχω να πω ακόμα κάτι:

Συγγνώμη και θέλω να σε μάθω!

Και δεν παραιτούμαι.

Αλλά μ αρέσει να το πιστεύεις και να μ αφήνεις ήσυχη.

hey, you were born, finish what was started..!

;-)