nobody knows where you might end up

she comes in colors everywhere

Το σούπερ μάρκετ είναι αναζωογονιτικό πράγμα. Ενίοτε.

Ενίοτε εννοώ πως δεν είναι αναζωογονιτικό όταν πηγαίνεις στο διάδρομο με τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα και διαλέγεις το φθηνότερο από το καθένα. Και δεν είναι μόνο το φθηνότερο απ'το καθένα. Είναι τα φθηνότερα απ'το φθηνότερο σούπερ μάρκετ. Αυτό δεν είναι ωραίο. Θέλω να πω,μια χαρά είναι,οικονομία κι όλα τα σχετικά. Αλλά αναζωογόνηση δε νιώθεις.

Και πώς να τη νιώσεις άλλωστε όταν χρειάζεσαι σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά αλλά παίρνεις απλώς ένα για ίσια μαλλιά?

Ένιωσα άσχημα όταν με φιλοξένησε μια φίλη μου και έκανα μπάνιο σπίτι της κι ήταν πολύ χαλαρωτικό κι υπέροχο μπάνιο. Ένιωσα άσχημα γιατί μου φαινόταν λάθος το μπάνιο κάπου αλλού να'ναι καλύτερο απ' το μπάνιο στο σπίτι σου. Εννοώ,το σπίτι σου δεν είναι σχεδιασμένο κι εξοπλισμένο γι αυτό το λόγο?

Ε λοιπόν γι αυτό προχτές ήμουν χαρούμενη. Γιατί ήμουν άνετα από λεφτά και πήρα σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά,αφρόλουτρο που μυρίζει υπέροχα,αφρό και ξυραφάκια (κι όχι αυτά με τη μία λεπίδα που μου κάνουν το πόδι σουρωτήρι) και καινούριο -κόκκινο!- σφουγγάρι.

Και πήρα και γαλλικό καφέ φουντούκ' και δημητριακά -για να προσέξω λίγο τη σιλουέτα μου.

Και το επόμενο πρωί ξύπνησα,έκανα γυμναστική,έφαγα δημητριακά κι ύστερα έκανα μπάνιο,ένα υπέροχο-χαλαρωτικό-αρωματικό μπάνιο. Κι είναι ωραία να ομορφαίνει ο χώρος που ζεις. Κι εσύ ο ίδιος. Ναι,νιώθω πιο όμορφη.



PS Ει, Μ. ? Θυμάσαι εκείνο το ποστ σου για τα σούπερμάρκετ ε? Θα'ναι άδικο να μην είσαι στις ετικέτες :)

the man on the silver mountain

πάει ο Dio.

Paris le matin

Είναι το 3ο εικοσιτετράωρο που διανύω προσπαθώντας να καταλάβω αν το Παρίσι είναι για μένα ένα μέρος για διακοπές ή για διαμονή.

Προς το παρόν παρατηρώ ομοιότητες και διαφορές . Όπως και στην Κολωνία,πίνω κι εδώ μια ζεστή σοκολάτα μόνη μου κολλητά σ'ένα παράθυρο .Νιώθω πως έχουν γεμίσει τα μάτια μου,δεν υπάρχει πουθενά απλώς μια πολυκατοικία. Δηλαδή προφανώς υπάρχουν πολλές "απλώς πολυκατοικίες" αλλά είναι τόσο όμορφες και παλιές που μπορεί να αναρωτηθείς "είναι ένα οικοδομικό τετράγωνο ή είναι η όπερα?".

Εν τω μεταξύ ,αυτή η σοκολάτα που πίνω είναι σαν λιωμένη λάκτα και την αγαπώ.
Μόλις έγινε επικός διάλογος με τον σερβιτόρο.
-monsieur,excusez-moi!Est-ce que je peux avoir quelque chose pous les cigarettes?
-E,ναι εντάξει,τασάκι εννοούσα. Μπορεί να κουτσοθυμήθηκα λίγο τα γαλλικά μου,αλλά ποτέ δεν είχα μάθει πώς είναι το τασάκι!-
-Un quoi?
~τότε τον κοίταξα σαν αγελάδα προσπαθώντας να σκεφτώ έναν άλλο τρόπο να του το πω.Αλλά μέχρι να σκεφτώ είχε καταλάβει και:
-A,je comprends. Non.
-Non?
~εκεί πανικοβλήθηκα γιατί πριν επιλέξω το συγκεκριμένο καφέ,είχα διπλοτσεκάρει πως κάποιος καθόταν με ένα τασάκι μπροστά του κι ένα τσιγάρο στο στόμα του,κι άντε να το εξηγήσεις αυτό στον σερβιτόρο που σου λέει ΝΟΝ!

Γέλασε που αγχώθηκα και μου έφερε το τασάκι. Έχω καταλάβει πως αν κάποιος Γάλλος καταλάβει πως τα γαλλικά δεν είναι η μητρική σου γλώσσα,η καλύτερή του είναι να σε δουλεύει. Βέβαια μπορεί να τα κάνουν και μεταξύ τους αυτά,αλλά ποτέ δε θα το μάθω.

Πρέπει να φύγω,ραντεβού στο Hotel de Ville.


Ήθελα να βάλω αυτό το τραγούδι αλλά είναι απενεργοποιημένο το embed.

~έλα τώρα που θα με κοροιδέψετε για τον Serge!!!~

Köln alone

Μετά από 2-3 πάνω κάτω στην Τάδε Straβe, και μετά από ένα δεξιά-αριστερά στην κάθετο αυτής,κατέληξα σε ένα καφέ. Είμαι πολύ σίγουρη πως δεν είναι το καφέ για το οποίο μου έλεγε η Μάρθα -που ακόμη και οι Ισπανοί στην αρχή πρόφεραν "Marta" παρόλο που μπορούν να πουν το θου.

Κατέληξα σ'αυτό γιατί έχει μεγάλα παράθυρα κμε ατομικά μπαρ μπροστά τους. Κι έτσι εγώ κάθοπμαι στο ατομικό μου μπαρ και κοιτάω το στενάκι με τα δέντρα με τα πράσινα φύλλα -κι ένα μπροστά έχει κόκκινα φύλλα κι είναι όμορφο.

Τα πράσινα φύλλα που λες δε συμβαδίζουν με τον καιρό. Τα πράσινα φύλλα είναι άνοιξη ενώ ο καιρός είναι φθινόπωρο. Κι εγώ έχω ξεχάσει πως είναι Μάιος αλλά δε με νοιάζει καθόλου.

Δε με νοιάζει γιατί μπορώ να περπατάω σε κάποιο δρόμο με χρωματιστές πολυκατοικίες -λατρεύω τον άτυπο κανόνα "η διπλανή πολυκατοικία είναι μπεζ,άρα η δικιά μας μπορεί να είναι οποιδήποτε χρώμα εκτός από μπεζ"- να φοράω χειμωνιάτικα σταράκια και την πλεχτή μωβ ζακέτα μου και να νιώθω πως δεν ξέρω κανέναν και πως μπορώ να τους γνωρίσω όλους.

~μόλις έπαθα πολιτισμικό σοκ: ένα κοριτσάκι πάτησε το κουμπί που υπάρχει στα φανάρια για να γίνει πράσινο για τους πεζούς.Και το φανάρι έγινε όντως πράσινο!~

Η Μάρθα μου έλεγε για την ταμία στη λέσχη. Ότι είναι αγέλαστη και γενικά άνοιωθη και πως το μόνο που κάνει είναι να σου λέει πόσο κάνει το φαγητό σου και να σου δίνει τα ρέστα σου. Εγώ φυσικά δεν κατάλαβα πόσο έκανα το φαγητό μου,η Μάρθα μου είπε πως κάνει 3μιση ευρώ κι εγώ της τα έδωσα αλλά μου δωσε ρέστα γιατί τελικά έκανα 3 και 15. Ύστερα είπα thank you χαμογελώντας υπερβολικά για την περίσταση,δε μου έκανε και καμιά χάρη θέλω να πω για να γελάω τόσο. Κι εκείνη μου χαμοέλασε,αληθινά όμως όχι τυπικά,φάνηκαν τα δόντια της!

Κι έτσι πίστεψα πως μπορώ ν'αλλάξω τον κόσμο. Δεν εννοώ τον πλανήτη. Αλλά κάποιους ανθρώπους μπορώ!

Χμ,έκανα ανέλπιστα καλά γράμματα.

I'm what you would call...a travel girl

ναι I'm so excited γι αυτό το ταξίδι!!!!!!!!!!!!!

relief

Σήμερα έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου.

Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως παίρνει εξιτήριο.

Και ύστερα με πήρε τηλέφωνο και μου μιλούσε όπως μου μιλούσε πάντα,μου μιλούσε κανονικά σαν να μην είχε γίνει τίποτα,όπως κάθε φορά που μ'έπαιρνε τηλέφωνο να δει τι κάνω.

Ξέρω πως είναι σαν να μιλάω για γκόμενο,αλλά δε μιλάω για γκόμενο.

Επίσης έφυγε κι ένα άλλο βάρος από πάνω μου,όχι ζωτικής σημασίας,αλλά ψυχολογικής σημασίας.

Και ξαφνικά είναι όλα καλύτερα.

eternity and a day

Δεν περίμενα να υπάρξει μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που θα κατεβώ απ το τρένο και θα πω "δες μια σκοτεινή πολή". Που δε θα σκεφτώ πόσο πανέμορφη και φιλική είναι και πόσα μέρη λατρεύω και θα μπορούσα να μείνω μια ολόκληρη μέρα σ'αυτά μόνη μου.

Κι όμως,κοίτα. Προχτές ήμουν στο πιο αγαπημένο μου μαγαζί στον κόσμο και κοιτούσα τα δέντρα και τα γρασίδια και τον κόσμο στο μαγαζί-που ξέρω όλο το προσωπικό και σχεδόν και τους πελάτες- και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τι σκοτεινή πόλη.

Ήταν σκοτεινή σαν δάκρυα και ξέρω πως αυτό που λέω δε στέκει,αλλά θα έπρεπε. Δεν είναι γελοίο τα δάκρυα να γυαλίζουν?

Άλλο να στο λένε κι άλλο να το βλέπεις. Άλλο να σου λένε μπερδεύει κάποια πράγματα,όσο περνάνε οι ώρες γίνεται καλύτερα,μην ανησυχείς,οι γιατροί λένε πως θα του περάσει κι άλλο να βλέπεις το μονίμως απορημένο βλέμμα ενός ανθρώπου γεμάτου σπιρτάδα και ενέργεια.

Το μόνο που με έσωσε χτες ήταν το χιούμορ του. Λατρεμένε μου άνθρωπε πόσο το λατρεύω αυτό σε σένα. Όσες φορές σε έχω δει σε νοσοκομείο,πας και κάνεις το θάλαμα πανηγύρι. Αυτή τη φορά δεν το πετυχαίνεις πολύ,αλλά δε φταις εσύ,τουλάχιστον προσπαθείς. Κι αυτό που είπες στον Φ. ήταν ό,τι ήθελα τόσα χρόνια να το πω αλλά δεν το λεγα από ηθικούς φραγμούς.Και το κανες να φαίνεται αστείο και αθωό σαν να λέει ένα μωρό "μαμά έγραψα τα ντουλάπια με μαρκαδόρο πειράζει?" -ναι,αυτό το μωρό ήμουν εγώ.

Και τώρα λέω να κάνω ένα μπάνιο για να φύγει από πάνω μου η αρρώστια και η ταλαιπωρία κι ό,τι κρατάει τους ανθρώπους δεμένους σε κρεβάτια νοσοκομείου. Και να μπορώ να ρθω να σε δω και να λάμπω και να με βλέπεις χαρούμενη και να παίρνεις κουράγιο. Και ελπίζω να μη μου φύγει κάποιο δάκρυ μπροστά σου,γιατί θα είναι κακό.

give me the words

Με πονάει το μέσα μου όταν δε βρίσκω τι να γράψω κόντρα στην τεράστια επιθυμία μου να γράψω κάτι.

Κι αναρωτιέμαι: πόσες φορές μπορεί κάποιος να γράψει κάτι επειδή δεν μπορεί να βρει τι να γράψει;

Για την ακρίβεια: πόσες φορές μπορώ εγώ να το κάνω και τι είδους τρέλλα είναι αυτή;

~ντύσου κόκκινα

γιατί ο δρόμος είναι αλήθεια,χίλια κι ένα παραμύθια,είναι το σπίτι μας..

Δεν έχει τέλος...