δεν είναι πολύ ωραίος ο χαρακτηρισμός mind blowing?


mind blowing.


μ'αρέσει.

Το συναρπαστικό με τις φάσεις της ζωής σου που δεν είναι καλές,είναι να συνειδητοποιείς πως οι άνθρωποι που σε νοιάζονται είναι πολύ περισσότεροι απ'όσους περίμενες.


Όπως στο γυμνάσιο που σκεφτόμουν πως θα πέθαινα και δεν θα το μάθαινε κανείς και δεν θα ερχόταν κανείς στην κηδεία μου.Έτσι τώρα πίστευα πως όλοι θα το είχαν δεδομένο πως εγώ θα 'μουν καλά και θα ριχναν το βάρος τους...αλλού. Γιατί εγώ έτσι είμαι,φτιαγμένη για να μπορώ και μόνη μου.Κι έτσι όταν λαμβάνω μηνύματα που με ρωτάνε πώς είμαι..γίνομαι στιγμιαία ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο.

rockabilly baby!

το μπλε και το μαύρο

είναι ένας συνδυασμός που μ'αρέσει.Όσο μουντός και ίσως κιτς και να

'ναι,το μπλε με το μαύρο μ'αρέσει. Οι πιο πολλοί θα λεγαν πως μπερδεύομαι,το τζην ταιριάζει με το μαύρο γιατί και τα 2 ταιριάζουν με όλα.Όχι,δεν εννοώ το τζην.Εννοώ το μπλε.Το μπλε και το μαύρο.

Η Κ. χτες μου είπε πως μου πάνε τα σκούρα,κι ύστερα δούλευα με τη Β. και σκέφτηκα πως η Β. κι εγώ είμαστε σκοτεινά κορίτσια. Φοράμε μπλε και μωβ και μαύρα και στις μεγάλες χαρές -μμμ,συχνά δηλαδή-φοράμε και πράσινα και μας πάνε.Καμία μας δεν έχει άσπρα ή εστω μπεζ ρούχα,το μόνο μπεζ πάνω μας είναι το δέρμα μας και πάλι ούτε καν αυτό.Το δικό μου είναι περισσότερο εκρού και της Β. είναι περισσότερο καστανό.Κι όμως δουλεύουμε στο πιο χαρούμενο και "φωτεινό" μαγαζί της πόλης και ξέρεις κάτι?Μας πάει.Γιατί το σκοτεινά το λέω με μια έννοια παράξενη,με την έννοια του μπλε και του μαύρου του μη πένθιμου,του μπλε και του μαύρου που ταιριάζουν γιατί το μαύρο ταιριάζει με το μολύβι μου και με όλα και το μπλε ταιριάζει με τα μαλλιά μου που είναι κόκκινα και ταιριάζουν με ο,τιδήποτε μπλε.

Γιατί το μπλε είναι η θάλασσα και το μαύρο είναι η νύχτα κι αυτά ταιριάζουν.

Εγώ και η Β. είμαστε σκοτεινά κορίτσια.Σκοτεινά,ερωτευμένα και χαρούμενα.Και μπλε και μαύρα.

φρόνιμα κούκλα μου

μπαλαρινάκι μήπως σου θυμίζει τίποτα? :)

Τρίτη λυκείου,εσωτερικό ντουλάπας με ανεξίτηλο μαρκαδόρο.

κάτι σαράβαλες καρδιές

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου
και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά
ένα κατώφλι που περίμενε το τίποτα
και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου
έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου
κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Στο φως κουρνιάζεις και βουρκώνεις δίχως λόγο
Και γυροφέρνεις τους εφιάλτες σου βουβή
Με την καρδιά σου να χτυπάει απ' το φόβο.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Κι αναστενάζεις καθώς λάμπει ο Αποσπερίτης
Ένας λυγμός είναι αγάπη μου η ζωή
Κάποιου που κλαίει στα βουνά της Αφροδίτης.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Κάτι απ' την κόλαση σου ανήκει της ζωής μου
Κάτι απ' τα βράδια που πεθαίναμε μαζί
Και σκότωνα κορυδαλούς
Να μην ακούω τη φωνή μου

Ήταν τα χρόνια μας πληγές
Σε κουρασμένες φτέρνες
Φωνές που αντήχησαν νεκρές
μέσα σε άδειες στέρνες
Δίχως να τους αποκριθεί
Η ηχώ έστω μιας απάτης
Κάτι σαράβαλες καρδιές
Στο τσίρκο της αγάπης..

Κάτι σαράβαλες καρδιές
Στο τσίρκο της αγάπης.. 

 

 

 Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα
κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός
Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα
και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου
Εξουθενωμένος από τα έργα και τις μέρες σου
Θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες
γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Παραχωρώ τ' άθλιο κορμί,τις πληγές μου
να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι
Θεέ μου, πώς ξεράθηκαν έτσι οι πηγές μου
που ξεδιψούσαν ναυαγοί λεγεωνάριοι

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο
τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα
Για την αγάπη που με βύθισε στο πόνο
κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα

Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας
Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; στα όνειρα μας!

Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ
και να γέρνω αργά το κεφάλι στον ώμο,
που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ
δίκαιος φθόνος σ ‘άδικο της ζωής νόμο

Ν ‘αφουγκράζομαι δάκρυα και γέλια υγρά
και ν ‘αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι
που γεμίζεις μ ‘ανάσες καθώς ξεψυχά
το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ

Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω
και να φτύνω σιωπές σ ‘άλλες δυο μου ζωές
που δε τρέχουν τα σύννεφα και πως ν ‘ανασάνω
με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες.

Να φωλιάζω κρυφά στις ρυτίδες της νιότης
και να ψέλνω αργά το τραγούδι της μάνας
που δεν τρέμουν τα χέρια σου εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας

Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει
που δε θέλει όμως φίδι να γίνει, φαντάσου
να σταλάξει αρμύρα από άγριο μέλι

Η αλήθεια είναι πως μου είναι πολύ δύσκολο να πω ποιο απ τα παραπάνω είναι το αγαπημένο μου...Αλλά ίσως μπορώ να πω πως το άγριο μέλι είναι ο αγαπημένος μου συνδυασμός στίχων-μουσικής.Αλλά το βραβείο των στίχων το κερδίζει από μένα το κάτι σαράβαλες καρδιές.

dance it out

Λοιπόν πήρα παπούτσια χορού -τη Δευτέρα- και τα χόρεψα -προχτές. Παρήγγειλα κουρτίνα για το δωμάτιό μου.Έχει ένα παλιό άσπρο χρώμα και μωβ λουλούδια με τα πράσινα κοτσάνια τους.Ταιριάζει με τον πράσινο τοίχο μου και με την μωβ κουρτίνα-του παραθύρου. Και με το πολύχρωμο ριγέ με φαρδιές ρίγες χαλί μου.Και με το φόρεμα που κρεμάω τα κοσμήματά μου.Το φόρεμα έχει κι αυτό παλιό άσπρο χρώμα και μωβ λουλούδια με πράσινα κοτσάνια. Και πήρα και αρωματικό λαδάκι απ αυτό που το βάζεις σε ένα δοχειάκι μ ένα ρεσό από κάτω και μυρίζει το σπίτι.Το σπίτι μου μυρίζει σανταλόξυλο και τζίντζερ κι είναι υπέροχη μυρωδιά. Και χτες είδαμε υπέροχη ταινία.Και το σπίτι μυρίζει ωραία.

Dying changes everything.
Almost dying changes nothing.

19

Σχεδίαζα να φορέσω άσπρο φόρεμα με λουλούδια σήμερα.Μα καλά,ποιον θα κορόιδευα; Αφού φοράω πάντα μαύρα στα γενέθλιά μου και υπάρχει λόγος γι αυτό: αυτό είναι κομψό και όμορφο για μένα. Το total black.Κατ'εξαίρεση σήμερα θα υπάρχουν κόκκινα βελούδινα γοβάκια με ένα φιογκάκι μπροστά. Και κόκκινο κραγιόν και κόκκινα μαλλιά -αυτά όχι κατ'εξαίρεση. Το κλασικό μαύρο δαχτυλίδι και όλα κοκκινόμαυρα. Όχι πένθιμα,ούτε καταθλιπτικά*κομψά.

Χα,το χρόνια πολλά κάνει ομοιοκαταληξία με το δεκαεννιά. Ωραίο νούμερο,δεν είναι?

ΥΓ και μόλις άκουσα σε αγαπημένη σειρά επιθετικό προσδιορισμό που αγάπησα: breathtakingly beautiful.

Λοιπόν είναι άδικο να φτιάχνεις κείμενο στο μυαλό σου πριν κοιμηθείς και να κοιμάσαι πριν τα γράψεις κάπου.

Το μόνο που σίγουρα θυμάμαι είναι πως κάπου μες στη σκέψη αναφέρω το βιβλίο που διαβάζω, που λέγεται "το ουράνιο talkshow" και μου αρέσει να το προφέρω τόξοου και όχι τοκ σόου.

Είδα όνειρα. Σιχαμερά και αγχωτικά. Και εσύ είδες αστεία και γουστόζικα. Και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που δεν ξύπνησα τρομαγμένη.

Συνήθως με επηρεάζουν αυτά που διαβάζω και περίμενα να μου βγουν σουρρεαλιστικά παραληρήματα αλλά μάλλον το πιο κοντινό που κατέχω σε σουρρεαλισμό είναι η Αμελί και μια γυάλα με κλειδιά στο my blueberry nights.

Ο πεζόδρομος είναι ωραίος με τα μάτια μισόκλειστα γιατί δε διακρίνεις πρόσωπα μόνο χρώματα,κι έτσι καμιά αχώνευτη φάτσα δεν είναι ικανή να σου χαλάσει την εικόνα.

Κρίμα. Ορθάνοιξα τα μάτια και χοντρός γλοιώδης και ομιλών στο τηλέφωνο business man εισήλθε στο οπτικό μου πεδίο λιγδιάζοντας τα πάντα γύρω του. Ευτυχώς τα κίτρινα φύλλα κάτω είναι με έναν μαγικό τρόπο αδιάβροχα.