-You're tougher now.
-Is this good or bad?
-Probably neither,just necessary.

Από το The Good Wife

και στέλνω σ'όλους σας φιλάκια

Είναι μια κρέμα σώματος που μυρίζει παιδική ηλικία.

Μυρίζει σαν να είσαι παιδί που ζηλεύεις τις κρέμες της μαμάς.

Δεν ξέρω ακριβώς τι μου θυμίζει,ξέρω μόνο ότι μου θυμίζει κάτι,κάτι που χαίρομαι πολύ να θυμάμαι και τώρα νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι στην κρέμα,θέλω να πω "κρέμα,σ' ευχαριστώ πολύ".

Είναι όμορφη μέρα. Κυριακή με πολύ ήλιο,ξύπνησα με ντους και μετά πασαλείφτηκα την εν λόγω κρέμα,κυρίως για να μυρίζει η μπλούζα μου. Το καλύτερο με τις κρέμες είναι που μυρίζει η μπλούζα σου κι αν μετά από μέρες θες να την ξαναφορέσεις τότε θυμάσαι εκείνη τη μέρα που η μπλούζα ποτίστηκε με τη μυρωδιά κι ήταν σίγουρα καλή μέρα γιατί αν δεν ήταν καλή δε θα καθόσουν να βάζεις κρέμες.

Η κρέμα μου θυμίζει τη μαμά λοιπόν,είναι όμως και κάτι που μου θυμίζει τον μπαμπά.

Αρχικά να πω πως όταν ήμουν μικρή άλλαζα συχνά γνώμη για το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Για ένα πράγμα δεν άλλαξα γνώμη: όταν μεγάλωνα θα γινόμουν καπνίστρια. Μην κατηγορείτε τους γονείς μου,εγώ δεν τους κατηγορώ. Η μαμά πάντα κάπνιζε σε ξεχωριστό δωμάτιο ή στον απορροφητήρα και δε μ'άφηνε να είμαι μπροστά όταν κάπνιζε. Τον μπαμπά δεν τον θυμάμαι να καπνίζει γιατί σε κάποια φάση το 'κοψε μαχαίρι. Θέλω να πω ποτέ οι γονείς μου δε μου είπαν πως το κάπνισμα είναι καλό. Έχω φίλες με γονείς μανιώδεις καπνιστές που δε θέλουν ούτε να βλέπουν τσιγάρα. Δεν κατηγορούμε λοιπόν τους γονείς μου. Όμως καπνίστρια έγινα.

Και συχνά σκεφτόμουν μια μέρα που ένας φίλος του μπαμπά του είχε δώσει κάτι χαρτάκια που ήταν εντελώς διάφανα,λεία,γυαλιστερά,πανέμορφα,σαν να καπνίζεις γυαλί. Κι από τότε σκεφτόμουν "όταν μεγαλώσω θα τα βρω αυτά τα χαρτάκια,αρκεί να μην ήταν συλλεκτική λίμιτεντ εντίσιον". Και τώρα τα βρήκα! Και καπνίζω σ'αυτά τις τελευταίες δύο μέρες και σκέφτομαι τότε που ο μπαμπάς δεν είχε κόψει το κάπνισμα.

Το παράθυρο του σαλονιού μου είναι ανοιχτό και πολύ χαίρομαι που έχω βάλει ένα τραπέζι εκεί από κάτω. Έτσι μπορείς να διαβάζεις μπροστά σ'ένα παράθυρο.

it's a cruel cruel world to face on your own

a heavy cross to carry along

seriously, αν είχε μόνο τη μουσική δε θα ήταν πολύ χαρουμενιάρικο τραγούδι?

PS πολύ χρυσάφι η μαντάμ στο βίντεο,μέχρι και το μαύρο που φοράει,χρυσό είναι κι αυτό :Ρ

Έχω ένα μονό κρεβάτι που δε χρειάζομαι πια και πολύ θα θελα να το χαρίσω στον άστεγο της γειτονιάς αλλά φοβάμαι πως αν του το προτείνω θα μου πει "κοπελιά με δουλεύεις?αν είχα σπίτι να βάλω το κρεβάτι σου δε θα'μενα στο αυτοκίνητο". Κι έτσι νιώθω πολύ ντεμέκ φιλάνθρωπος γιατί αν ήμουν ορίτζιναλ θα βρισκα έναν ρεαλιστικό τρόπο να τον βοηθήσω.

Reality sucks.

21

-[...] και το πιο γαμάτο δώρο μου το 'καναν οι Γιώργηδες!
-τι σου πήραν παιδί μου??
-Ένα τζιν!
-Μπλουτζιν?
-Όχι,μαμά. Dry Gin.


Πολύς κόσμος σιχαίνεται το τζιν και τα απαίσια χανγκόβερ που τους προκαλεί.
Εγώ το αγαπώ το τζιν,μυρίζει άνοιξη κι έχει γεύση λιβαδιού! Και την άλλη μέρα ξυπνάω σα να μην έγινε τίποτα. Είναι το ποτό μου.

Μια φίλη που αγαπώ πολύ μου 'κανε δώρο ένα βιβλίο του Έντγκαρ Άλαν Πόε κι αφού η μαμά με συμβούλευσε να διαβάζω τους προλόγους των βιβλίων,άρχισα απ'τον πρόλογο. Κι έτσι έμαθα πως ένας Γάλλος συγγραφέας είπε "καταντάμε να σκεφτόμαστε όπως ζούμε". Το καλό μ'αυτό ξέρεις ποιο είναι? Πως αν τύχει και σκέφτεσαι πολύ όμορφα και φωτεινά...τότε μπορεί να ζήσεις κι έτσι!

And I'm talking to myself at night because I can't forget

Πριν λίγο είπα κάτι στον εαυτό μου. Δεν έχει σημασία τι είπα αλλά αμέσως κατάλαβα πως μίλησα στον εαυτό μου κι έτσι το επόμενο πράγμα που μου είπα ήταν "ο χριστός κι η παναγιά,γιατί μιλάω μόνη μου"?

Και μετά σκέφτηκα κάτι. Σκέφτηκα πάλι καλά που πού και πού μιλάμε μόνοι μας. Θα ήταν παράλογο να μη μιλάμε στον εαυτό μας.Για έναν πολύ θλιβερό λόγο: γιατί αν δεν μιλούσαμε στον εαυτό μας,τότε οι άνθρωποι που είναι τελείως μόνοι τους δε θα ακούγανε ποτέ τη φωνή τους. Τραγικά μελαγχολικό το βρίσκω,γι αυτό κι έχω 3 καθρέφτες στο σπίτι,να μου μιλάω όποτε μου 'ρθει.

ροκ είναι να 'χεις

είναι να πίνεις

κι άμα δεν έχεις 

τότε να δίνεις

αυτό είναι ροκ.

If you believe in eternity, then... life is irrelevant. Same way that a bug is irrelevant in comparison to the universe.

Τηγανίζεις πατάτες,είναι έτοιμες,τις βάζεις σε ένα πιάτο,ρίχνεις αλάτι και τις ανακατεύεις με τα χέρια. Και μετά γλείφεις ένα-ένα τα αλατισμένα δάχτυλα του χεριού σου.

Αυτό το πράγμα αν δεν μπορούσα να το κάνω,πάρα πολύ θα μου έλειπε.

Ο αριθμός των φορών που ακούω αυτό το τραγούδι  κάθε μέρα τείνει στο άπειρο.

Καλά καταλάβατε,έχω γίνει πολύ συνεπής φοιτήτρια.

Έκανα κι εργασία σήμερα.Και κάτι έχω κάνει λάθος και θα πάω όλες τις σελίδες με τις ατελείωτες πράξεις στον καθηγητή να τον ρωτήσω τι απ'όλα είναι λάθος. Γιατί εγώ του ζήτησα 5 μέρες παράταση και δεσμεύτηκα για όλους ότι θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με την εργασία από σήμερα. Εγώ άρχισα πάντως.

Είναι ωραία πράγμα το brainstorming. Και οι σελίδες με πράξεις διαγωνίως και καθέτως κι αυτές είναι ωραία πράγμα. Οι τακτοποιημένες σελίδες με πράξεις οριζοντίως και στοιχισμένες κι αυτές ωραίο πράγμα είναι,αλλά δεν κρατάνε πολύ,γιατί μετά εμφανίζονται πράξεις και νούμερα παντού. Α ναι,και γράμματα. Είναι αυτό που λέμε "εγώ ήμουν καλός στα μαθηματικά πριν μπλέξουν και το αλφάβητο".

Και τέλος πάντων μετά απ'όλα τα νούμερα και τα γράμματα και τους γραμμικούς συνδυασμούς αυτών,η αγαπημένη μου ασχολία είναι να ακούω αυτό το τραγούδι. Τελεία.