Εγώ παίζω με κάρβουνα, γιατί εγώ όλο φωτιές φαντάζομαι.
Μάλιστα εγώ, μόνο φωτιές φαντάζομαι και τίποτα λιγότερο.
Και κάπως έτσι καίγομαι άλλα αμαδελιωσουμεμάζιπωςθεςναγίνουμεενα;
Η σοφή μου φίλη μου είπε μια φορά για να με ηρεμήσει "εσύ έχεις ταλέντο να γνωρίζεις κόσμο". Μου φάνηκε παράξενο κοπλιμέντο -πρώτη φορά μου το έκαναν άλλωστε. Αλλά είχε ένα δίκιο, η κοινωνικότητα είναι κάποια ιδιότητα, το λεγόμενο people skills.
Αυτό σκεφτόμουν, που λες, καθώς περίμενα τον προαστιακό. Η λατρεία μου για τα τραίνα είναι γνωστή κι ίσως συμβάλει στη φιλικότητά μου, εξάλλου η καλή διάθεση μάλλον σε κάνει καλή παρέα. Στη διάρκεια αυτής της αναμονής, που λες, παρηγόρησα μια νέα, φρεσκοχωρισμένη και γλυκύτατη γυναίκα, που έχει 2 μικρά παιδιά. Συζήτησαμε διάφορα από τα καινούρια της προβλήματα κι ύστερα της είπα πως οι δικοί μου γονείς χωρίσαν ενώ ήμουν στην εφηβεία -δύσκολη ηλικία, να τα λέμε κι αυτά- και όμως βγήκα μια χαρά. Μου είπε πως φαίνομαι πολύ ισορροπημένη και μ'αυτό τον τρόπο καθησύχασε κι εμένα και τον εαυτό της. Ορίστε παράδειγμα του πόσο βοηθάει η αλληλεπίδραση με αγνώστους ώρες-ώρες.
Λατρεύω την αλληλεπίδραση με αγνώστους.
Οπότε να, ίσως γι αυτό είμαι και καλή σ'αυτό.
Είναι μάλλον το χόμπυ μου.
Κι ύστερα ένα ακόμα τραίνο.
Και είπαμε, έχω ταλέντο στο να γνωρίζω ανθρώπους.
Γενικά τα πράγματα που δε θέλουμε ή δεν αντέχουμε ή και τα δύο δε θα 'πρεπε να τα νιώθουμε. Αυτό θα ήταν το δίκαιο.
Αλλά ντάξει, δε μου υποσχέθηκε ποτέ κανείς δικαιοσύνη.
Είμαι λίγο άδικη με την πανσέληνο, είναι το πιο ωραίο φεγγάρι που έχω δει εδώ και πολλά χρόνια, ίσως καλύτερο απ'όλα τ'αυγουστιάτικα φεγγάρια που 'χω δει, κι έτσι κάπως με δικαιώνει που πάντα συμπαθούσα το φθινόπωρο περισσότερο, κι άμα με δεις δε σου φαίνομαι φθινοπωρινή προσωπικότητα κι αν μ' ακούσεις πάλι δε σου φαίνομαι φθινοπωρινή προσωπικότητα, αλλά βασικά ανήκω στους σεπτέμβρηδες και στους οκτώβρηδες και σ' όλα τα πρώτα κρύα και τις βροχές κι αυτό που μ' ανακουφίζει δεν είναι καμία ζέστη και κανένας ήλιος μόνο η δροσιά και το κρύο αεράκι και θε μου πώς μυρίζει η βροχή.
Η βροχή, ναι.
Κάθε μέρα ας έβρεχε.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς.
Τίποτα τρομερά σημαντικό δε γίνεται με λιακάδα.
Το "πιστεύω σε σένα"δεν είναι το ίδιο με το "δε σε φοβάμαι".
Το "δε σε φοβάμαι" σε γεμίζει άγχος, είναι σα να σου λένε "δεν περιμένω να μου ζητήσεις βοήθεια".
Το "πιστεύω σε σένα" σε γεμίζει ελπίδα, είναι σα να σου λένε "δε νομίζω να χρειαστείς τη βοήθειά μου".
Είναι ωραία να πιστεύουν σε σένα ή ακόμα και να στο λένε χωρίς να 'ναι και πολύ σίγουροι, γιατί η ελπίδα -συνήθως- κακό δεν κάνει.
Και γιατί καμιά φορά σου θυμίζουν, πως κατά βάθος κι εσύ πιστεύεις σε σένα.
Και δεν είναι να τα ξεχνάμε αυτά.
Όχι. Αυτά να τα θυμόμαστε.
Το τραγούδι άσχετο, απλά με φτιάχνουν τα τάνγκο :)
και για να το ξεφτιλίσω και λίγο, γιατί το ξεφτίλισμα είναι ουσιαστικά το μόνο coping mechanism που διαθέτω, έχω να παρατηρήσω πως αυτή για να 'χε μάτια μενεξιά, μάλλον Ταργκάρυεν θα ήτανε. Αχά.
Βγαίνεις από την τράπεζα λίγο μετά τις 2μιση.
Η καθαρίστρια σκουπίζει τα τζάμια της σούπερ ασφαλισμένης πόρτας.
Της λες "γεια σας".
Τόσο απλό είναι να φτιάξεις κάποιου τη μέρα.
Κι αν, βρε αδερφέ, δεν είσαι αλτρουιστής, να ένα κίνητρο και για σένα: τόσο εύκολο είναι να φτιάξεις τη δική σου μέρα.
Γιατί η καθαρίστρια θα σου χαμογελάσει και θα σε χαιρετίσει κι αυτή.
Ίσως λίγο άσχετο, αλλά ίσως και όχι: σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία, αυτός ο στίχος που λέει "όποιος κερνάει τη ζωή, αυτός τη σεργιανάει", καμία σχέση δεν έχει με τα λεφτά.
Η ζωή είναι μια γυναίκα που θέλει καμιά φορά να της λες πόσο όμορφη είναι.
Κι αρκεί να την κεράσεις μια μπύρα στην προβλήτα ενός λιμανιού.
Πόσο νομίζεις κοστίζει αυτό;
Δεν κοστίζει αυτό.
Άλλα κοστίζουν.
Ένα σκυλί με συνόδευσε από τη λέσχη μέχρι το σπίτι και κάπου στα μέσα της διαδρομής θυμήθηκα μια ανάμνησή σου που μου είχες διηγηθεί. Ήταν χαρούμενη κι αστεία κι έτσι όπως περπατούσα δίπλα στο σκυλί χαμογέλασα με ήχο -δεν ήταν γέλιο δυνατό, αλλά ήταν χαμόγελο με ήχο, ξέρεις; ξέρεις. Χαμογέλασα τόσο ειλικρινά, σα να 'ταν δικιά μου ανάμνηση.
Αλλά δεν ήταν δικιά μου.
Δεν ήμουν εκεί, δεν είχε καμιά σχέση με μένα.
Κι από όλους τους τρόπους με τους οποίους κοροϊδεύω τον εαυτό μου, αυτός είναι ο χαζότερος.
Γιατί σοβαρά τώρα: σε πόσες αναμνήσεις σου νομίζω ότι είμαι;
Δεν είμαι.
Παραδομένος για καιρό σε κάποιο όνειρο τρελό κόντευα να ξεχάσω την ομορφιά που είχα πει πως δε θα ξέχναγα γιατί ήτανε η δικιά σου.
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014
Σήμερα ήταν κυριακή κι όπως όλες οι κυριακές, περίμενα κι αυτή να 'ναι μελαγχολική,αργή και άδεια.
Αλλά δεν ήταν.
Ήταν πολύ κοριτσίστικη, ήταν η πιο κοριτσίστικη μέρα που πέρασα εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Είχε καφέ στη θάλασσα -να, σ'αυτή τη θάλασσα εδώ πάνω :) - και μπάνιο στη θάλασσα (παρόλο που είναι μέσα σεπτέμβρη κι αυτό έκανε το μπάνιο φθινοπωρινό αντί να κάνει το φθινόπωρο καλοκαιρινό, όπως ακριβώς έπρεπε δηλαδή).
Και το βράδυ είχε ρομαντική κομεντί και ντιλίβερυ και φίλη δίπλα και να σχολιάζουμε κάθε σκηνή και να προβλέπουμε κάθε εξέλιξη, πράγμα καθόλου δύσκολο γιατί όλες οι ρομαντικές κομεντί μπορεί να μην αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξελίσσονται και τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο. Αλλά η ευχαρίστηση δεν είναι να μαντεύεις τη συνεχεια - σιγά το πράγμα. Η ευχαρίστηση είναι να το λες δυνατά σε κάποιον άνθρωπο και να γελάτε μαζί.
Να γελάτε μαζί.
Είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις με οποιονδήποτε.
