-Please don't tell anyone this, but I want to be happy.
-Of course you do, everyone does.
-Yes, but I didn't think I did. I made a promise such a long time ago that I was gonna take in experiences, all of them, so that I could tell other people about them and maybe save them. But it gets so tiring. I just want to be happy.
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015
Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015
μπλανκ σπέις
Όταν ήμουν μικρή και η μαμά μου διάβαζε βιβλία -η μαμά μου πάντα διαβάζει βιβλία και την αγαπώ (και) γι αυτό- εγώ εστίαζα στα φόντο της σελίδας κι έτσι έβλεπα τα σχέδια που σχηματίζονταν από τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Συνήθως ήταν ακανόνιστα, όπως είναι λογικό εξάλλου, όμως άλλες φορές ταίριαζαν τα κενά και έφτιαχναν ποτάμια -λογικό κι αυτό, αρκεί να είναι διαγώνια το ένα από το άλλο- μέχρι και πρόσωπα -αυτό καθόλου λογικό, αλλά είμαι ένα παιδί που βλέπει ανθρώπους παντού, στα τεστ με τις μουτζούρες μελάνης και σε όλα τα σύννεφα. Κι είχα αυτή την εντύπωση πως τα σχέδια που σχηματίζονται σε κάθε σελίδα, λένε κι αυτά την ιστορία που γράφουνε τα γράμματα.
Αυτό απλά ήθελα να το γράψω για να μην το ξεχάσω μεγαλώνοντας.
Να μην ξεχάσω πως τα κενά δεν είναι κενά εκτός κι αν θες.
Αν δε θες, τα κενά είναι γεμάτα.
Αυτό απλά ήθελα να το γράψω για να μην το ξεχάσω μεγαλώνοντας.
Να μην ξεχάσω πως τα κενά δεν είναι κενά εκτός κι αν θες.
Αν δε θες, τα κενά είναι γεμάτα.
όλα καλά θα πάνε
Αν καμιά φορά με ρωτήσεις τι θέλω και σου πω "δεν ξέρω", σου λέω ψέματα. Είναι μια τακτική καθυστέρησης που χρησιμοποιώ μέχρι να βρω έναν τρόπο για να πω αυτό που ξέρω πως θέλω. Κι οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα, ξέρουν πως ακόμα κι αν τίποτα άλλο στον κόσμο δεν ήξερα, θα ήξερα όμως κάθε στιγμή ακριβώς πώς νιώθω. Η σοφή μου φίλη μου 'χε πει μια φορά πως είμαι εντυπωσιακά ειλικρινής με τον εαυτό μου, πως είναι κάποια πράγματα που εκείνη δε θα τα παραδεχόταν. Είμαι in touch with my feelings που έλεγε κι ένα τεστ στο playbuzz, οπότε το ξεκαθαρίσαμε: αν με ρωτήσεις τι θέλω και σου πω πως δεν ξέρω, σου λέω ψέματα.
Και δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα --ψέματα, καλή είμαι στο να λέω ψέματα, αλλά δε νιώθω καθόλου καλά,οπότε το κάνω μόνο όταν στ'αλήθεια πρέπει-- γι αυτό χτες που ο καλός μου φίλος ο Ν. με ρώτησε κάτι τέτοιο κι εγώ του απάντησα χωρίς να τον κοιτάω, κοιτώντας το πάτωμα αντ' αυτού, ήξερα πως λέω ψέματα. Και ο Ν. το ήξερε κι αυτός, γιατί δεν είπε τίποτα, μόνο περίμενε να διορθώσω την απάντησή μου και να πω αυτό που στ' αλήθεια σκεφτόμουν. Γιατί οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα.
Και τους αγαπώ τους φίλους μου. A little too much.
YΓ δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει, δεν πειράζει ούτε καν η μετακόμιση (ξέρω, κάνω λες και θα ξενοικιάσω αύριο ενώ έχω μήνες ακόμα, αλλά όταν πρωτοπήρα την απόφαση ήταν πολύ τρομαχτικό), δεν πειράζει γιατί χτες πριν με πάρει ο ύπνος σκεφτόμουν τι χρώμα θα βάψω τον τοίχο στο δωμάτιό μου (κατέληξα στο βεραμάν) στο πατρικό μου -ή μάλλον στο μητρικό μου- και πώς θα αλλάξω θέση τα έπιπλα και από πού να πάρω κουτιά για τα βιβλία που δε θα χωράνε στις βιβλιοθήκες. Και δεν πειράζει τίποτα γιατί, όπως μου είπε κάποιος που δε θυμάμαι, όλα θα πάνε καλά.
Κι οι φίλοι μου ξέρουν ότι λέω ψέματα, φυσικά και θυμάμαι ποιος μου το είπε, οι φίλοι μου ξέρουν πως έχω άψογη μνήμη.
Και δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα --ψέματα, καλή είμαι στο να λέω ψέματα, αλλά δε νιώθω καθόλου καλά,οπότε το κάνω μόνο όταν στ'αλήθεια πρέπει-- γι αυτό χτες που ο καλός μου φίλος ο Ν. με ρώτησε κάτι τέτοιο κι εγώ του απάντησα χωρίς να τον κοιτάω, κοιτώντας το πάτωμα αντ' αυτού, ήξερα πως λέω ψέματα. Και ο Ν. το ήξερε κι αυτός, γιατί δεν είπε τίποτα, μόνο περίμενε να διορθώσω την απάντησή μου και να πω αυτό που στ' αλήθεια σκεφτόμουν. Γιατί οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα.
Και τους αγαπώ τους φίλους μου. A little too much.
YΓ δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει, δεν πειράζει ούτε καν η μετακόμιση (ξέρω, κάνω λες και θα ξενοικιάσω αύριο ενώ έχω μήνες ακόμα, αλλά όταν πρωτοπήρα την απόφαση ήταν πολύ τρομαχτικό), δεν πειράζει γιατί χτες πριν με πάρει ο ύπνος σκεφτόμουν τι χρώμα θα βάψω τον τοίχο στο δωμάτιό μου (κατέληξα στο βεραμάν) στο πατρικό μου -ή μάλλον στο μητρικό μου- και πώς θα αλλάξω θέση τα έπιπλα και από πού να πάρω κουτιά για τα βιβλία που δε θα χωράνε στις βιβλιοθήκες. Και δεν πειράζει τίποτα γιατί, όπως μου είπε κάποιος που δε θυμάμαι, όλα θα πάνε καλά.
Κι οι φίλοι μου ξέρουν ότι λέω ψέματα, φυσικά και θυμάμαι ποιος μου το είπε, οι φίλοι μου ξέρουν πως έχω άψογη μνήμη.
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015
γιάμι
-Πώς είσαι;
-Νομίζω όχι καλά.
-Δηλαδή;
-Φοβάμαι πως δε νιώθω. Όταν δε θέλω,μπορώ και δε νιώθω τίποτα.
-Μεγαλώνεις.
~
-Είναι λάθος;
-Από πάρα πολλές απόψεις.
-Να το αφήσουμε;
-Όχι.
~
-Είναι εγωίστρια.
-Είναι ενήλικη.
.
.
.
Είμαι εγωίστρια, ενήλικη και παρορμητική.
Και κάνω λάθη.
Και όλα είναι υπό έλεγχο.
How does that sound?
Sounds good to me.
Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015
Συνεννοηθήκαμε;
Ναι ρε, ξαναείδαμε τα φτηνά τσιγάρα, υπάρχει κανα πρόβλημα;
Α πρόβλημα ε;
Ε γαμιέστε.
Καλή χρονιά ντε :)
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014
white christmas *
Άκουσα το ξυπνητήρι. Προσποιήθηκα φωνή όχι αγουροξυπνημένη,όχι χανγκοβεριασμένη κι όχι βραχνιασμένη κι έκανα το τηλεφώνημα που έπρεπε. Ξανακοιμήθηκα.
Ξύπνησα όταν ήμουν έτοιμη να ξυπνήσω,βραχνιασμένη παρόλα αυτά. Τα κάμελ.
Ντύθηκα πολύ πολύ ζεστά και βγήκα να κάνω τις δουλειές μου.
Έστριψα αριστερά στην Εγνατία για να πάρω λεωφορείο. Περπάτησα 20 μέτρα κι αποφάσισα πως λεωφορείο δε θέλω να πάρω. Θέλω να περπατήσω στο κρύο και να πέφτει το χιόνι πάνω μου και να χαίρομαι σαν παιδάκι.
Κι έτσι περπάτησα προς τα δεξιά στην Εγνατία,χαμογελούσα τόσο που φαινόντουσαν τα δόντια μου και κοιτούσα τους περαστικούς στα μάτια. Όλοι κρύωναν, άλλοι ήταν ενθουσιασμένοι σαν εμένα, άλλοι είχαν βλέμμα ταλαιπωρημένο και ξεπαγιασμένο. Εγώ περπάτησα και με τα δύο αυτά βλέμματα,διαφορετικές ώρες της μέρας. Για μεγάλο κομμάτι της διαδρομής μίλησα στο τηλέφωνο με τη σοφή μου φίλη κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γελάσω μια στιγμή κοιτώντας μια κοπέλα στα μάτια,αυτό είχε πολλή πλάκα.
Χρόνια τώρα ήθελα να δοκιμάσω αυτό το pumpkin spice latte που πίνουν σ'όλες τις αμερικάνικες σειρές τα χριστούγεννα και κάπως έτσι κατάλαβα πως δεν έχει σταρμπακς ο βόλος. Δηλαδή το ήξερα,αλλά δε με πείραζε.Αλλά τα σταρμπακς είναι απ'αυτά τα πράγματα που θες να υπάρχουν στην πόλη σου όχι επειδή θα σου αλλάζουν την κάθε σου μέρα,αλλά θες να ξέρεις πως αν κάποια στιγμή τα θελήσεις,θα είναι εκεί. Όπως τα πάρκα ή οι παραλίες ή τα μαγαζιά με πανέμορφα και πανάκριβα παπούτσια.Τέλος πάντων pumpkin spice δεν είχε, είχε όμως gingerbread latte κι ήταν ό,τι πιο νόστιμο εκείνη την ώρα.
Και κατέβαινα τη Ναυαρίνου, το μέρος που ο κόσμος πάει για να ξεπαγιάσει, κι έπινα το ζεστό μου καφεδάκι και το χιόνι μου χτυπούσε τα μούτρα, και ενώ σκεφτόμουν πως το χιόνι μου χτυπάει τα μούτρα έκανα τρομερά πρόστυχους συνειρμούς,πράγμα totally expected,αλλά από ποιους ήταν expected? Σκέφτηκα λοιπόν πως κάποιοι άνθρωποι με ξέρουν πολύ καλά και κάποιοι καθόλου και πως είμαι πολύ χαρούμενη και για τα δύο.
Ύστερα κοίταξα τις πολύχρωμες,παμπάλαιες πολυκατοικίες και το χιόνι πάλι μου χτυπούσε τα μούτρα κι ήταν σαν χάδι κι είναι οξύμωρο κάτι να σε χτυπάει και να 'ναι σα χάδι κι αν δεν είναι οξύμωρο τότε είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ. Κι έτσι όπως έπεφτε το χιόνι -με βία ή και χωρίς- στη Ναυαρίνου, έτσι σκέφτηκα πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι αυτή την πόλη, σκέφτηκα πως ναι,μπορεί να είναι στενάχωρο να φεύγεις από ένα σπίτι που έμεινες τόσα χρόνια και που είναι δικό σου μόνο και που κάθε γωνία του μυρίζει σαν εσένα και σαν όσους πέρασαν από κει, δε μυρίζει μανούλα,δε μυρίζει σουπλίν,δε μυρίζει αθωότητα, μυρίζει αλκοόλ και τσιγάρα και σεξ,και ναι, είναι στενάχωρο να το αφήνεις, αλλά το αφήνεις για τη θεσσαλονίκη.
Ο Βόλος είναι ωραίος και τον αγαπώ.
Η Θεσσαλονίκη όμως...είμαι ερωτευμένη μαζί της.
Το σπίτι θα μου λείψει πολύ.
Θα μου λείψει το τραπέζι στο παράθυρο, η βιβλιοθήκη στη γωνία, το κρεβάτι με το αυτοσχέδιο κεφαλάρι, το τρομακτικό μήνυμα πίσω απ'την πόρτα, η βρύση της κουζίνας που δεν έχει ζεστό νερό και δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το διορθώσω, η κουρτίνα του μπάνιου που είναι διάφανη με φουξ -ΦΟΥΞ- σχέδια και αλήθεια θα μου λείψει η μυρωδιά του.
Αλλά στη Θεσσαλονίκη θα 'χω για σπίτι μια πόλη ολόκληρη.
*προφανώς έκανα πρόστυχο συνειρμό για το white christmas, αν με ξέρετε,το ξέρατε.
Ξύπνησα όταν ήμουν έτοιμη να ξυπνήσω,βραχνιασμένη παρόλα αυτά. Τα κάμελ.
Ντύθηκα πολύ πολύ ζεστά και βγήκα να κάνω τις δουλειές μου.
Έστριψα αριστερά στην Εγνατία για να πάρω λεωφορείο. Περπάτησα 20 μέτρα κι αποφάσισα πως λεωφορείο δε θέλω να πάρω. Θέλω να περπατήσω στο κρύο και να πέφτει το χιόνι πάνω μου και να χαίρομαι σαν παιδάκι.
Κι έτσι περπάτησα προς τα δεξιά στην Εγνατία,χαμογελούσα τόσο που φαινόντουσαν τα δόντια μου και κοιτούσα τους περαστικούς στα μάτια. Όλοι κρύωναν, άλλοι ήταν ενθουσιασμένοι σαν εμένα, άλλοι είχαν βλέμμα ταλαιπωρημένο και ξεπαγιασμένο. Εγώ περπάτησα και με τα δύο αυτά βλέμματα,διαφορετικές ώρες της μέρας. Για μεγάλο κομμάτι της διαδρομής μίλησα στο τηλέφωνο με τη σοφή μου φίλη κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γελάσω μια στιγμή κοιτώντας μια κοπέλα στα μάτια,αυτό είχε πολλή πλάκα.
Χρόνια τώρα ήθελα να δοκιμάσω αυτό το pumpkin spice latte που πίνουν σ'όλες τις αμερικάνικες σειρές τα χριστούγεννα και κάπως έτσι κατάλαβα πως δεν έχει σταρμπακς ο βόλος. Δηλαδή το ήξερα,αλλά δε με πείραζε.Αλλά τα σταρμπακς είναι απ'αυτά τα πράγματα που θες να υπάρχουν στην πόλη σου όχι επειδή θα σου αλλάζουν την κάθε σου μέρα,αλλά θες να ξέρεις πως αν κάποια στιγμή τα θελήσεις,θα είναι εκεί. Όπως τα πάρκα ή οι παραλίες ή τα μαγαζιά με πανέμορφα και πανάκριβα παπούτσια.Τέλος πάντων pumpkin spice δεν είχε, είχε όμως gingerbread latte κι ήταν ό,τι πιο νόστιμο εκείνη την ώρα.
Και κατέβαινα τη Ναυαρίνου, το μέρος που ο κόσμος πάει για να ξεπαγιάσει, κι έπινα το ζεστό μου καφεδάκι και το χιόνι μου χτυπούσε τα μούτρα, και ενώ σκεφτόμουν πως το χιόνι μου χτυπάει τα μούτρα έκανα τρομερά πρόστυχους συνειρμούς,πράγμα totally expected,αλλά από ποιους ήταν expected? Σκέφτηκα λοιπόν πως κάποιοι άνθρωποι με ξέρουν πολύ καλά και κάποιοι καθόλου και πως είμαι πολύ χαρούμενη και για τα δύο.
Ύστερα κοίταξα τις πολύχρωμες,παμπάλαιες πολυκατοικίες και το χιόνι πάλι μου χτυπούσε τα μούτρα κι ήταν σαν χάδι κι είναι οξύμωρο κάτι να σε χτυπάει και να 'ναι σα χάδι κι αν δεν είναι οξύμωρο τότε είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ. Κι έτσι όπως έπεφτε το χιόνι -με βία ή και χωρίς- στη Ναυαρίνου, έτσι σκέφτηκα πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι αυτή την πόλη, σκέφτηκα πως ναι,μπορεί να είναι στενάχωρο να φεύγεις από ένα σπίτι που έμεινες τόσα χρόνια και που είναι δικό σου μόνο και που κάθε γωνία του μυρίζει σαν εσένα και σαν όσους πέρασαν από κει, δε μυρίζει μανούλα,δε μυρίζει σουπλίν,δε μυρίζει αθωότητα, μυρίζει αλκοόλ και τσιγάρα και σεξ,και ναι, είναι στενάχωρο να το αφήνεις, αλλά το αφήνεις για τη θεσσαλονίκη.
Ο Βόλος είναι ωραίος και τον αγαπώ.
Η Θεσσαλονίκη όμως...είμαι ερωτευμένη μαζί της.
Το σπίτι θα μου λείψει πολύ.
Θα μου λείψει το τραπέζι στο παράθυρο, η βιβλιοθήκη στη γωνία, το κρεβάτι με το αυτοσχέδιο κεφαλάρι, το τρομακτικό μήνυμα πίσω απ'την πόρτα, η βρύση της κουζίνας που δεν έχει ζεστό νερό και δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το διορθώσω, η κουρτίνα του μπάνιου που είναι διάφανη με φουξ -ΦΟΥΞ- σχέδια και αλήθεια θα μου λείψει η μυρωδιά του.
Αλλά στη Θεσσαλονίκη θα 'χω για σπίτι μια πόλη ολόκληρη.
*προφανώς έκανα πρόστυχο συνειρμό για το white christmas, αν με ξέρετε,το ξέρατε.
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2014
σέιντς οφ γκρέυ*
Η φάση δεν είναι ναι ή όχι. Οι άνθρωποι δεν είναι ή απολύτως συντηρητικοί ή όπου τους πάει ο άνεμος. Προφανώς κάποιοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, αλλά όχι η πλειοψηφία -τουλάχιστον έτσι (θέλω να) πιστεύω.
Η αλήθεια είναι πως μάλλον δείχνω να μην έχω και πολλά όρια κι αυτό ίσως είναι κάποιου είδους γοητεία, είμαι reckless σε κάποια θέματα, αλλά μέχρι ένα σημείο. Και το σημείο αυτό δεν είναι το ίδιο κάθε φορά αλλά έχει ξεκάθαρο ορισμό: μέχρι το σημείο που θέλω. Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε πως δεν έχω σταθερά όρια, έχω όμως μεταβλητά, τα μεταβάλλω όπως θέλω, όποτε θέλω, αλλά γενικά υπάρχουν.
Απλά δεν είναι εκεί που τα 'χουν οι περισσότεροι άνθρωποι, δηλαδή ούτε στο απολύτως συντηρητική ούτε στο όπου φυσάει ο άνεμος. Αν δηλαδή ήταν δελτίο καιρού θα ήταν "οι άνεμοι θα πνέουν δυτικοί στα 3 μποφόρ,ο καιρός γενικά αίθριος, πιθανές καταιγίδες". Ούτε άσπρο -που καθόλου δε συμπαθώ- ούτε μαύρο -που λατρεύω. Γκριζάκι. Έλα τώρα ρε συ, λες και δεν ξέρεις πόσο λατρεύω το γκρίζο.
Φυσικά κι έχω όρια.
I know where to draw the line.
Απλά συνήθως δεν είναι κόκκινη γραμμή.
Είναι μάλλον ροζάκι.
*αυτό το γραψα με ελληνικά γιατί λυπήθηκα τα 15χρονα που θα γκουγκλάραν το φιφτυ σέιντς οφ γκρέυ για να καυλώσουν και θα πέφτανε σε τουτο δω το ροζ μπλογκ. πάντως σ'αυτά τα 15χρονα θα λεγα "δείτε το secretary, ειλικρινά πόσο καλύτερο μπορεί να ναι αυτό το φιφτυ σέιντς οφ γκρέυ; μιλάμε για τζέιμς σπέιντερ στα νιάτα του,να σε κοιτάει και να λες yes,sir."
το τραγουδάκι για το υστερόγραφο:
Η αλήθεια είναι πως μάλλον δείχνω να μην έχω και πολλά όρια κι αυτό ίσως είναι κάποιου είδους γοητεία, είμαι reckless σε κάποια θέματα, αλλά μέχρι ένα σημείο. Και το σημείο αυτό δεν είναι το ίδιο κάθε φορά αλλά έχει ξεκάθαρο ορισμό: μέχρι το σημείο που θέλω. Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε πως δεν έχω σταθερά όρια, έχω όμως μεταβλητά, τα μεταβάλλω όπως θέλω, όποτε θέλω, αλλά γενικά υπάρχουν.
Απλά δεν είναι εκεί που τα 'χουν οι περισσότεροι άνθρωποι, δηλαδή ούτε στο απολύτως συντηρητική ούτε στο όπου φυσάει ο άνεμος. Αν δηλαδή ήταν δελτίο καιρού θα ήταν "οι άνεμοι θα πνέουν δυτικοί στα 3 μποφόρ,ο καιρός γενικά αίθριος, πιθανές καταιγίδες". Ούτε άσπρο -που καθόλου δε συμπαθώ- ούτε μαύρο -που λατρεύω. Γκριζάκι. Έλα τώρα ρε συ, λες και δεν ξέρεις πόσο λατρεύω το γκρίζο.
Φυσικά κι έχω όρια.
I know where to draw the line.
Απλά συνήθως δεν είναι κόκκινη γραμμή.
Είναι μάλλον ροζάκι.
*αυτό το γραψα με ελληνικά γιατί λυπήθηκα τα 15χρονα που θα γκουγκλάραν το φιφτυ σέιντς οφ γκρέυ για να καυλώσουν και θα πέφτανε σε τουτο δω το ροζ μπλογκ. πάντως σ'αυτά τα 15χρονα θα λεγα "δείτε το secretary, ειλικρινά πόσο καλύτερο μπορεί να ναι αυτό το φιφτυ σέιντς οφ γκρέυ; μιλάμε για τζέιμς σπέιντερ στα νιάτα του,να σε κοιτάει και να λες yes,sir."
το τραγουδάκι για το υστερόγραφο:
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014
I keep a close watch on this heart of mine
Ή με άλλα λόγια, όπως διάβασα κάπου: yes,I am single and you have to be fucking amazing to change that.
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014
you look like my next mistake
για όλα τα τραγούδια υπάρχει η σωστή ώρα!
'Cause we're young and we're reckless
We'll take this way too far
It'll leave you breathless
Or with a nasty scar
Got a long list of ex-lovers
They'll tell you I'm insane
But I've got a blank space, baby
And I'll write your name
We'll take this way too far
It'll leave you breathless
Or with a nasty scar
Got a long list of ex-lovers
They'll tell you I'm insane
But I've got a blank space, baby
And I'll write your name
YΓ αν δεν ήταν η Λορέλ, δε θα είχα ακούσει ποτέ Taylor Swift. Ε μα αν είναι δυνατόν.
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)