Heaven knows what a girl can do

Καμιά φορά το μόνο που χρειάζεσαι είναι να βγεις απρογραμμάτιστα για μια μπύρα με μια φίλη σου. Να καπνίσεις κάμποσα τσιγάρα, να πιεις δυο-τρεις μπύρες και να 'χεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει απόλυτα, όπως μόνο μια γυναίκα μπορεί να σε καταλάβει. Έχω φίλους άντρες και τους αγαπώ και κάποιοι απ' αυτούς με καταλαβαίνουν, δεν έχω παράπονο. Κανένας άντρας όμως δε με καταλαβαίνει όπως η Βάσω, όπως η Πέννυ κι όπως η Αφροδίτη. Σ' αυτές τις γυναίκες μπορεί να πω κάτι επειδή δε θέλω να τους πω κάτι άλλο κι εκείνες να καταλάβουν τι είναι αυτό που δε θέλω να πω.

Καμιά φορά -όχι όλες τις φορές, αλλά καμιά φορά- χρειάζεσαι να πιεις δυο-τρεις μπύρες έχοντας απέναντί σου έναν άνθρωπο που θα σου πει "καταλαβαίνω, έχεις δίκιο, συμφωνώ". Δεν είναι η ανάγκη να συμφωνούν όλοι μαζί σου, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Είναι κάτι που δε νιώθεις πάντα την ανάγκη να βρεις, αλλά όταν το νιώσεις, αν το βρεις, μπορεί να σε σώσει απ' την παράνοια.

κάποιος έτρεχε στο πλήθος, κάποιος άλλος, όχι εγώ*

Δεν πήγα που λέτε σ'αυτή τη συναυλία.
Και δεν καταλαβαίνουν όλοι πόσο μεγάλη σημασία είχε.
Μπορεί κιόλας να σε κοροϊδεύουν που ακούς κάτι περίεργους να τραγουδάνε λέξεις όπως "ρακένδυτες μνήμες" και "οπάλινη θάλασσα".
Αλλά όσο και να γελάσεις κι όσο ροζ και να φορέσεις,
αν έχεις αγαπήσει τα διάφανα κρίνα,
θα 'σαι πάντα ένα κορίτσι που αγαπάει το διάφανα κρίνα.

Για εσάς που πήγατε, χαίρομαι πολύ που βάλατε και ήπιατε..

Εγώ τώρα θα ακούσω το αγαπημένο μου σιντί τους και θα βάψω τα μαλλιά μου καστανά.
Γιατί νιώθω πως κάπως μεγάλωσα και δε θέλω να 'χω πια θυμωμένα και έντονα κόκκινα μαλλιά. Θέλω να γίνω για λίγο ένα απ' αυτά τα κορίτσια που τα μαλλιά τους είναι ήρεμα,
καστανά και νηφάλια.
Κι ίσως να μην μ' αντέξω με ήσυχα μαλλιά
και μετά από ένα μήνα να 'μαι πάλι κοκκινομάλλα.
Ίσως και όχι.
Δεν ξέρω αν είμαι μεγάλη πια για κόκκινα μαλλιά.
Σίγουρα όμως δεν είμαι μεγάλη για διάφανα κρίνα.

 

*κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που 'χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω

friendly advice

όσο παραμυθένιο και να σου ακούγεται όλα γίνονται
με μοναδική προϋπόθεση να θέλουν και οι δύο εξίσου 
δεν είναι προϋπόθεση που ικανοποιείται εύκολα, γι αυτό συνήθως δεν πετυχαίνει
γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο
είναι να θέλεις κάποιον ακριβώς όσο σε θέλει κ αυτός
οι σχέσεις δεν είναι κάτι που διατηρείται επειδή βλέπεις τον άλλον συνέχεια
ναι είναι γαμάτο αν γίνεται
αλλά δε γίνεται πάντα
γιατί αυτό που κρατάει τους ανθρώπους μαζί είναι τα συναισθήματα
και όχι οι συνθήκες
να μ' ακούς για να ξέρεις όταν κάποια θα σου πει "δε μπορώ δε γίνεται"
θα εννοεί "δε σε θέλω αρκετά"
και να το ξέρεις γιατί θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις ό,τι δεν άξιζε τον κόπο.

Crash into me

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κοντεύεις να τρακάρεις;
Και να βλέπεις την καταστροφή να έρχεται και να κοκαλώνεις
και να περιμένεις να ακούσεις το μπαμ
κι ύστερα τελευταία στιγμή
να στρίβεις;
Έστριψα :)

ΥΓ η μόνη μέρα που θα ξυπνήσεις πιο νωρίς απ όσο έπρεπε είναι εκείνη η μέρα που θα παρακαλάς τον εαυτό σου να παραμείνεις κοιμισμένη λίγο ακόμα, απλά για να μην έχεις τις αισθήσεις σου.

ΥΓ2 το τραγούδι του τίτλου είναι αυτό  και η ετικέτα Grey's Anatomy υπάρχει γιατί τα επεισόδιά τους είναι πάντα τίτλοι τραγουδιού(όπως και οι αναρτήσεις σ'αυτό το μπλογκ συνήθως), κι από κει έμαθα κι αυτό το τραγούδι (που δε με τρελαίνει καθόλου σαν τραγούδι αλλά τώρα ταίριαζε η παρομοίωση)

here's the thing

Σκέφτομαι αν ισχύει αυτό που είχε πει η Άντισον, ότι "when you're obsessing with something like that, there is generally a reason" ή αν παρα-δίνουμε πολλή σημασία στο ένστικτό μας.

Αλλά είμαι άνθρωπος που δε λέει φράσεις όπως "παρα-δίνω σημασία στο ένστικτό μου".
Είμαι άνθρωπος που βασίζεται στο ένστικτό του.
Κι όταν νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά, είμαι σίγουρη πως κάτι στ' αλήθεια,δεν πάει καλά.
And generally, I 'm right.

Lately

Σκέφτηκα πολλά να γράψω όσο ήμουν στη Θεσσαλονίκη.
Έκανα αυτά τα, παραδοσιακά πλέον, μεταμεσονύχτια τσιγάρα, καθισμένη στο πάτωμα του μπαλκονιού, και με το ραδιόφωνο χαμηλά.
Και σκέφτηκα τόσα πολλά.
Και δε θυμάμαι τίποτα.
Θυμάμαι μόνο πως διαπίστωσα ότι τα πράγματα μπορεί να μένουν ίδια και να σου φαίνονται διαφορετικά γιατί άλλαξες εσύ, ή ο καιρός ή κάτι άλλο, άσχετο όμως από τα ίδια τα πράγματα.
Μπορεί η θέα να 'ναι ίδια αλλά πριν να μην την έβλεπες.
Μπορεί και πριν να είχατε κάκτους, αλλά να θυμόσουν να τους αποφεύγεις.

Και θυμάμαι να σκέφτομαι, πως όσο κι αν αλλάξουν όλα, κι ο ουρανός κι εσύ και όλα, όταν κάθεσαι στο πάτωμα του μπαλκονιού, τα κάγκελα σου θυμίζουν φυλακή.
Γι αυτό και κάποτε είχα βγάλει εκείνη τη φωτογραφία που φαινόταν ο ουρανός κυρίως
και κάτω κάτω τα κάγκελα.
Για να θυμάμαι πως τα κάγκελα δεν είναι ολόκληρη η εικόνα.
Είναι ένα μέρος της.

Κι ανάμεσα σ' αυτά που είτε αλλάζουν είτε όχι, είναι και οι άνθρωποι.
Κάποιοι έχουν την ίδια σημασία που είχαν και πριν, μικρή ή μεγάλη.
Κάποιοι έχουν περισσότερη, κάποιοι λιγότερη.
Και κάποιοι δεν έχουν καμία σημασία πλέον.
Και ίσως δε θυμάμαι τίποτα απ' όλα τα άλλα που σκεφτόμουν γιατί είχα βάλει το τραγούδι αυτό στο ριπητ κι άκουγα αυτός ο άνθρωπος θα σε καταδιώκει και δε με τρόμαζε αυτό.

Τώρα από την άλλη, σ'αυτό το σπίτι με τα πολύ κοντά κάγκελα που δε θα θύμιζαν φυλακή ούτε σε 5χρονο και που καμιά φορά με τρομάζει το πόσο κοντά είναι, παρόλο που είναι όλα όμορφα και όπως τα άφησα, στο ριπήτ ακούω αυτό το τραγούδι, που δεν το λες και χαρούμενο και δεν ξέρω γιατί. Αλλά αυτό το τραγούδι ακούω.

my favourite person

" θα ερθω βολο και θα πινουμε διαφορα, καφεδες, ποτα, χυμους, τοσα πολλα ωστε να προλαβουν να τελειωσουν τα καλαμακια σου πριν φυγεις. και για χαβαλε, την τελευταια μερα που θα φευγεις θα σου παρω καινουρια, ωστε να αναγκαστεις να τα μετακομισεις"

and that, people, is what I call friendship :)

and then, to put it away*

Μπορεί να νομίζεις ότι συμφιλιώθηκες με την ιδέα της μετακόμισης, αλλά κάποια πράγματα τα συνειδητοποιείς πιο αργά, όταν θα υπάρξει αφορμή.

Όταν σου 'ρθει ένα μέιλ από το public και μπεις να δεις τη γραφική ύλη και ψάχνεις τους φακέλους που σε βολεύουν περισσότερο, μόνο για να συνειδητοποιήσεις πως δε χρειάζεσαι άλλους φακέλους γιατί δε θα 'σαι εκεί να πηγαίνεις στη σχολή και να κρατάς σημειώσεις και να 'χεις έτσι κάτι για να γεμίσεις τους εν λόγω φακέλους.

Ή όταν ανοίγεις τη ντουλάπα και σκέφτεσαι πως δε θα ξαναχρειαστείς χειμωνιάτικα ρούχα εδώ πέρα.

Όταν πλένεις τα δόντια σου με την καινούρια οδοντόκρεμα και ξέρεις πως αυτή η οδοντόκρεμα είναι η τελευταία, γιατί δε θα 'χει τελειώσει μέχρι να φύγεις.

Και τέλος, όταν κάνεις καφέ και βλέπεις όλα αυτά τα καλαμάκια και σκέφτεσαι για άλλη μια φορά με αγωνία, άραγε θα προλάβουν να τελειώσουν εδώ τα καλαμάκια; Δε θέλω να τα μετρήσω, ας αφήσω κάτι για έκπληξη. Το μόνο σίγουρο πλέον είναι, πως αν δεν τελειώσουν θα τα μετακομίσω. Όσο χαζό κι αν είναι να μετακομίζεις καλαμάκια. Έχουν αποκτήσει σημασία.

*για κάποιο λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το σημείωμα (το αυτοκτονικό σημείωμα) που άφησε η Βιρτζίνια Γουλφ στον σύζυγό της, Λέοναρντ:

To look life in the face, always, to look life in the face 

and to know it for what it is. 

At last to know it, 

to love it for what it is, 

and then, to put it away.

είναι του δρόμου η χαρά

Κυριακή,19.07.15, 16:21

Κτελ προς Θεσσαλονίκη

Κοροϊδεύω καμιά φορά όταν διαβάζω το ζώδιό μου (ναι, "καμιά φορά" όχι "όλες τις φορές") γιατί όλο ταξίδια λέει και σκέφτομαι "εντάξει ρε παιδιά, τοξότες είμαστε,ούτε αεροσυνοδοί ούτε λεφτάδες να την κοπανάμε όποτε τύχει ή όποτε γουστάρουμε".

Αλλά ύστερα ξεκίνησε το λεωφορείο και κάθε φορά που ξεκινάει ένα λεωφορείο με μένα μέσα, νιώθω τέτοια ευφορία. Λες και τα πάντα που θέλω απ' τη ζωή είναι αυτό το ταξίδι. Όσο μικρό και να 'ναι. Και σκέφτομαι πως,ε ναι, προφανώς η δικιά μου η διπλωματική με ταξίδια έχει σχέση. Τι άλλο; :)

Και το σπίτι μου μού 'χει λείψει πρωτόγνωρα πολύ. 

Τόσο που έβαλα ν' ακούσω Μαζωνάκη ft Going thru, "θέλω να γυρίσω στα παλιά"!

Κάθομαι πολύ κοντά στον οδηγό και σκέφτομαι πως φαίνεται συμπαθητικός και κομψός κι οδηγάει πολύ καλά κι αναρωτιέμαι πώς να 'ναι στη ζωή του, στο σπίτι του, με την οικογένειά του- αν έχει.

Ύστερα σκέφτομαι πως ευτυχώς που έγινε οδηγός κι είναι εδώ και μας πηγαίνει στα σπίτια μας.Ελπίζω να του αρέσει η δουλειά του.

Χτες πήγα στον γάμο του Γιάννη και της Νικολέττας. 

Πρώτη φορά χαίρομαι τόσο πολύ που παντρεύονται δυο άνθρωποι! 

Οπότε να άλλος ένας λόγος να χαίρομαι σήμερα.

Και χαίρομαι και για σένα, που υπάρχειςκαι είσαι στη ζωή μου.

Τι ωραία που τα φέρνει καμιά φορά η ζωή.

Το λέει εξάλλου και το χαρτί πάνω απ' το γραφείο μου:

είμαι τυχερή!

Καμιά φορά λέω πράγματα χωρίς απαραίτητα να τα πιστεύω,απλώς επειδή μ' αρέσει ο τρόπος που τα σκέφτηκα ή ο τρόπος που ακούγονται.

Αυτό μάλλον πρέπει να το κόψω, γιατί δεν είναι να γαμάς την ψυχολογία σου για να 'σαι λογοτεχνικός ή κινηματογραφικός ή, τέλος πάντων, με οποιονδήποτε τρόπο, αξιοσημείωτος. Χαρούμενος αρκεί να είσαι.

Entertain us

Δεν ήθελα να βγω.
Ήθελα να μείνω στο σπίτι· στο σκοτάδι και στη μουσική μου.
Βγήκα όμως και δεν είναι άσχημα.
Το φως κι εδώ είναι λίγο κι η μουσική κι εδώ είναι καλή.

Ακούω συζητήσεις δεξιά κι αριστερά μου· δε με ενδιαφέρει καμία τους. 

Στ' αριστερά μου βρισιές, στα δεξιά μου πειράζονται. 

Εγώ κοιτάω το ρολόι απέναντι κι ούτε ξέρω τι σκέφτομαι.

Ξέρω μόνο πως το ρολόι θολώνει γιατί δεν το κοιτάω στ' αλήθεια, 

μόνο έχω το βλέμμα μου στραμμένο προς τα εκεί.

Νιώθω ίσως άδεια, ίσως χαμένη κι ίσως μια θλίψη.

Αλλά το σκοτάδι είναι καλό κι η μουσική είναι καλή.
Κι έτσι κάπως θα περάσει κι αυτό το βράδυ.