the flood

Να σε φροντίζεις δε σημαίνει μόνο να σε ταΐζεις, να σε ντύνεις και να σε ξεκουράζεις όταν το χρειάζεσαι. Αυτό είναι να φροντίζεις το σώμα σου. Αυτό το κάνω -πλέον και προς το παρόν, ποτέ δεν είμαι σίγουρη μαζί μου. Να σε φροντίζεις σημαίνει να φροντίζεις και την ψυχή σου. Κι αυτό δεν το κάνω ή ίσως το κάνω λάθος. Μου βάζω κι ακούω μουσική και διαβάζω βιβλία. Αλλά αντί να διαβάσω καναν Τομ Ρόμπινς ή έστω έναν Φίλιπ Ντικ, κάθομαι και διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας και καμιά φορά πανικοβάλλομαι γιατί την καταλαβαίνω. 

Αλλά όχι. Δεν είμαι ούτε η Γκρέτσεν απ' το you're the worst, ούτε η Κατερίνα απ' το βιβλίο. Οι σύνθετες λέξεις ή οι απλές λέξεις με επιθετικούς προσδιορισμούς δεν είναι για μας. Δεν είναι για να τις λέμε μόνοι μας και γι αυτό δε θα τις πω. Εγώ θα κοιτιέμαι στον καθρέφτη και θα λέω "δεν είσαι καμία άλλη· είσαι εσύ και είσαι εντάξει". Ώσπου μια μέρα να ξυπνήσω και να το πιστεύω.

don't say a word

- μου είχε λείψει.
- του το είπες;
- εσύ τι λες;
- λέω όχι.
- φυσικά και όχι.

yum

μμμ εντάξει, κάποια πράγματα ίσως να πάνε καλά :)

https://www.youtube.com/watch?v=hgjUSPmbPWg

το κενό

28/2/2016,13:13

Artcore

Δε φταίει η πόλη, το αποφάσισα.

Η πόλη μου κάνει καλό. Ξυπνάω κι έχω όρεξη να την περπατήσω. Σήμερα σκεφτόμουν να περπατήσω στην παραλία, αφού θα περνούσα πρώτα από το πάρκο της ΕΡΤ3. Τελικά όμως πέρασα έξω από την ΕΡΤ3 και συνέχισα κι ανέβηκα την Αγγελάκη, ύστερα Σβώλου, ύστερα έφερα δύο γύρες την Αγία Σοφία, μετά διέσχισα την Εγνατία, μετά Ολύμπου και ήρθα εδώ. Γιατί το ανακάλυψα χτες αυτό το μέρος και μου άρεσε και όταν κάτι σ' αρέσει πρέπει να το επαναλαμβάνεις, τα έχουμε πει αυτά.

Ναι, και που λες, δε φταίει η πόλη.

Φταίει το σπίτι λίγο, χωρίς να 'χει κάνει κάτι για να φταίει, φταίει όμως γιατί δεν το νιώθω δικό μου. Λένε όλοι πως ο Βόλος ήταν κάτι το προσωρινό κι ότι εδώ είναι η βάση μου και το λένε με σιγουριά μαθηματικού αξιώματος, σαν να πρόκειται για κάτι που δε χρειάζεται απόδειξη, λες και ξεστομίζουν καμία βασική αρχή του σύμπαντος.

Ποιος σας τα είπε αυτά;

Ποιος σας είπε ότι πέρασα εγώ τα τελευταία 7 χρόνια με αίσθηση του προσωρινού;

Ποιος σας είπε πως εδώ νιώθω σαν στο σπίτι μου κι ότι εδώ είναι η βάση μου;

Και κυρίως τι είστε όλοι εσείς και μου εξηγείτε πώς νιώθω και γιατί, και βρίσκετε ευκαιρία για φιλοσοφία με αφορμή το δικό μου το ζόρι;

Δεν ξέρετε γιατί νιώθω όπως νιώθω και δε θα το μάθετε αν ξαφνικά, την ώρα που αντιλαμβάνεστε πως θα βάλω τα κλάματα, με ρωτήσετε επιτακτικά "τώρα! πες μου τι σκέφτεσαι τώρα"!

Ξέρω πολύ καλά πώς νιώθω.

Νιώθω απελπισία.

Νιώθω πως τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη.

Νιώθω πως οι ώρες που περνάω με τους φίλους μου είναι παυσίπονα, εφόσον μπορώ να περάσω για λίγο καλά κι ύστερα να βυθιστώ πάλι στο κενό και να κοιτάζω το κενό.

Νιώθω πως όσοι δεν είναι φίλοι μου θέλω να εξαφανιστούν, να σταματήσουν να νοιάζονται και να με αφήσουν ήσυχη.

Νιώθω πως τίποτα δεν μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη.

Κι αυτό με κάνει δυστυχισμένη.

Κι όποιος δεν έχει νιώσει έτσι για παραπάνω από μια κακή βδομάδα στη ζωή του, παρακαλείται να μην έχει την εντύπωση πως καταλαβαίνει.

πού είναι το σπίτι σου;

27/2/2016,11:49

Θεσσαλονίκη

Ήρθα εδώ τελικά. Ακόμα κι αφού αποφάσισα να έρθω δεν ήξερα ούτε γιατί το αποφάσισα, ούτε αν έκανα καλά. Νομίζω το αποφάσισα 30% για ν' αλλάξω παραστάσεις και 70% για να καθησυχάσω τη μαμά. Χαίρομαι να καθησυχάζω τη μαμά αλλά στην παρούσα φάση θα μου φαινόταν πιο λογικό να καθησυχάζω εμένα, και το να φεύγω επ' αόριστον από το σπίτι μου δε μοιάζει να είναι ο σωστός τρόπος.

Καλή είναι η Θεσσαλονίκη, δε λέω. Αλλά ήρθα εδώ και η ντουλάπα μου δε χωρούσε τα ρούχα μου γιατί είχε μέσα όλα τα παλτά και τα μπουφάν, η ντουλάπα μου είναι πλέον γκαρνταρόμπα ή κάτι τέτοιο. Τα άλλαξα θέση. Το κρεβάτι μου ήταν κολλημένο παράλληλα στον τοίχο. Το άλλαξα θέση κι αυτό. Ούτε καν τα σκεπάσματα δε με βολεύουν εδώ. Συνδυάζονται τόσο κακά μεταξύ τους και γλιστράνε το ένα πάνω στο άλλο και ξυπνάω συνέχεια για να σκεπαστώ ξανά. Αν και αυτό κάπως διορθώθηκε με την αλλαγή θέσης του κρεβατιού. Στον Βόλο όμως δε θα συνέβαινε ποτέ με το πουπουλένιο μου πάπλωμα.

Το θέμα είναι πως εδώ τίποτα δεν είναι δικό μου.

Ή ακόμα χειρότερα, ενώ πολλά πράγματα είναι in fact δικά μου, nothing feels like it.

Doesn't feel like home.

σύγχυση

23/2/2016,11:14

Ποδηλάτισσα

Διάβασα το τελευταίο πράγμα που είχα που είχα γράψει στο τετράδιό μου και κάπου έγραφα τη λέξη "ευτυχισμένη" κι εγώ διάβασα "συγχυσμένη" κι είναι λογικό αν το σκεφτείς γιατί το πιο κοντινό που έχω σε πλούσια συναισθήματα τελευταία, είναι ένα κύμα από κλάματα και γέλια σχεδόν ταυτόχρονα και συνεχώς εναλλασσόμενα κι εντάξει δε νομίζω πως it certifies as happiness, σύγχυση όμως το λες ανετότατα.

Πήρα και καινούριο στυλό με υγρή μελάνη, με πιο λεπτή μύτη αυτή τη φορά, κι είναι κι η πρώτη φορά που γράφω σ' αυτό το μαγαζί κι είναι ωραία. Κάθομαι σ' ένα σκαμπό μπροστά στη τζαμαρία και κάνει άνοιξη σήμερα κι άλλη φορά όλα αυτά θα αρκούσαν να φτιάξουν μια καλή μέρα. Αυτή τη στιγμή μπορώ να πω πως με κάνουν χαρούμενη όλα αυτά. Το κακό είναι πως όσο πιθανό είναι να παραμείνω έτσι ανάλαφρη και χαρούμενη (αν μπορείς δηλαδή να χαρακτηρίσεις ανάλαφρο ένα κορίτσι μ' ένα μόνιμο σφίξιμο στο στήθος) όσο πιθανό είναι λοιπόν το Σf=0 να διατηρηθεί, άλλο τόσο πιθανό είναι να ξεσπάσω σε κλάματα στα επόμενα λεπτά.

there's a blackbird on my chest

white musk

- μμμμ white musk.
- αυτή η κολόνια σε όλους θυμίζει μια γκόμενα που είχαν στο λύκειο.
- εμένα μου θυμίζει εσένα.
- το ίδιο λέμε.

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

ὄττω τις ἔραται

Λυπάμαι που άργησα τόσο να το θυμηθώ.
Κι η αδυναμία να βρεις κάτι να σε κάνει καλά είναι κι αυτή ενδεικτική του προβλήματος.
Γι αυτό χαίρομαι σήμερα, γιατί θυμήθηκα κάτι που είχα ξεχάσει:
πως ακόμα κι αν όλα τα άλλα αποτύγχαναν -που δεν έχουν αποτύχει, αλλά ακόμα και αν-
τότε θα τα κατάφερνε ο Δεληβοριάς.
Ο Δεληβοριάς πάντα τα καταφέρνει.
Όπως κι εγώ.
Όπως και όλοι μας.

Έχω ακόμα τη μνήμη μου
Τη μητέρα του στίχου μου
Και θα κλέψω ξανά την κλεμμένη φωνή
Τρέμει κάτω απ’ τα πράγματα το ρυάκι του ήχου μου

Αλλα-yes?

Δεν είμαι σίγουρη αν οι αλλαγές είναι κάτι που μου αρέσει ή κάτι που μου 'χει τόσο συχνά επιβληθεί, που πλέον κατάφερα να με πεισω πως όχι απλά τις αντέχω, αλλά τις θέλω κιόλας.