το πρωί

Είμαι σίγουρη πως τις τελευταίες μέρες σκέφτηκα αμέτρητα πράγματα να γράψω. Αμέτρητες φράσεις και σκόρπιες λέξεις και εικόνες και αρώματα για να περιγράψουν τις μέρες και τις νύχτες μου (αν και όλα θα μπορούσα να συνοψιστούν σε ένα βλέμμα). Αμέτρητες φορές είμαι σίγουρη πως το σκέφτηκα κι άλλες τόσες το ξέχασα γιατί ήμουν πολύ απασχολημένη με το να το ζω αντί να το γράφω. Γι αυτό ας επιστρέψουμε στα τραγουδάκια:

"όλα στη ζωή είναι"

Αυτό μου είπε ένας φίλος μου όταν του εξέφρασα την ανησυχία μου για κάποια
πιθανή κακή εξέλιξη. Του είπα ότι κουράστηκα κι ότι είχα χαρεί με μια καλή εξέλιξη και πως φοβάμαι και πως δε θέλω να ξε-χαρώ. Και μου είπε πως όλα είναι στη ζωή. Δεν το είπε για κακό. Αλλά εγώ σκέφτομαι:

Πολλά πράγματα είναι στη ζωή.
Δε θέλω να τα πάθω και όλα.

 

διάστημα εμπιστοσύνης*

Χτες βράδυ, όταν έπεσα να κοιμηθώ, προσπάθησα να ξαναπαίξω στο μυαλό μου ένα σωρό στιγμές. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που το είχα κάνει αυτό και με μεγάλη χαρά διαπίστωσα μια μεγάλη διαφορά. Την προηγούμενη φορά που προσπαθούσα να πατήσω το replay, το έκανα με αγωνία. Με κακή αγωνία, όχι με καλή. Έτρεμα πως κάτι θα ξεχάσω και ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναέβλεπα; Πότε θα είχα ευκαιρία να φρεσκάρω τη μνήμη μου; (Ποτέ απ' ό,τι φάνηκε.)

Τώρα δεν έχω αγωνία. Θα σε ξαναδώ. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο. Μάλλον όχι όλες αυτές τις μέρες, αλλά υπάρχει αυτή η σιγουριά, η πιθανότητα να σε ξαναδώ είναι 1. Είναι 100%. Δε νιώθω λοιπόν αγωνία μήπως και κάτι συμβεί ή όχι. Νιώθω λαχτάρα για κάτι που σίγουρα θα συμβεί.

Αλλά εκείνη η άλλη φορά μου 'χει αφήσει κάποια κατάλοιπα κι έτσι το σκέφτηκα πολλές φορές μέχρι να το πάρω απόφαση να το γράψω αυτό το κειμενάκι. Επειδή σήμερα δεν έχουμε μιλήσει ακόμα και παρόλο που το βρίσκω πάρα πολύ φυσιολογικό και, με λογική σκέψη, όχι ικανό να προκαλέσει ανησυχία, ωστόσο υπάρχουν κατάλοιπα. Επειδή στο παρελθόν έχω αναρωτηθεί πότε θα ξαναδώ κάποιον και δεν τον ξαναείδα ποτέ. Κι όσο και να μη μου δίνεις λόγους να ανησυχώ, όσο υπέροχος και τρυφερός και άψογος κι αν είσαι, θα είμαι 99% σίγουρη πως όλα είναι καλά...και 1% σίγουρη πως απλά μια μέρα θα εξαφανιστείς.

*γιατί είμαστε και άνθρωποι της επιστημής και η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων

V is very very (extra)ordinary

Η πρώτη μου εκτίμηση για το 2017 είναι πως όλοι μας
—οι φίλοι μου δηλαδή—
μοιάζουμε,
για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια,
πάρα πολύ νορμάλ.

Και είναι τόσο
μα τόσο
μα τόσο
ανακουφιστικό.

ΥΓ πάντα πίστευα στην άνοιξη. Ευχαριστώ άνοιξη.

Come away to the water *

Όταν πέφτει νερό πάνω σ' ένα χαρτί, 

τότε αυτό σταματάει να είναι λείο 

και η μελάνη διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις. 

Βρεγμένο θα σταματήσει να είναι, 

κάποια στιγμή πολύ σύντομα. 

Δε θα γίνει όμως ποτέ όπως πριν.

Έτσι επιδρούν και κάποιοι άνθρωποι πάνω μας. 

Καμιά φορά το νερό πέφτει απαλά, ανακουφιστικά·

σα να διψούσαμε και να μας πότισαν·

σα να ζεσταινόμασταν και να μας δρόσισαν.

Και καμιά άλλη φορά γίνεται βίαια·

το ποτήρι σπάει·

το χαρτί σκίζεται·

ή και τα δύο!

 

Και μπορεί να μη θυμόμαστε ακριβώς τη στιγμή που

—από κάποιο ατύχημα—

χύθηκαν πάνω μας· 

δε θα 'μαστε όμως ποτέ πια οι ίδιοι. 

*https://www.youtube.com/watch?v=JljriNlho6k

Ordinary love

Δεν θέλω κάποιον απότομο και απροσδόκητο και κατακούτελο έρωτα
που μόνο γαλλική κομεντί να μπορεί να περιγράψει.
Δεν ψάχνω κάτι να με κάνει να χάσω τον κόσμο.
Ο κόσμος μου ισορροπεί.

Δε θέλω παραμύθι.
Και κυρίως δε θέλω ακόμα ένα φιάσκο.

Θέλω κάτι να βγαίνει αβίαστα,
να εξελιχτεί ομαλά και όμορφα.

Θέλω να γελάμε και να καπνίζουμε στο κρεβάτι.

Κι ο κόσμος να συνεχίσει να ισορροπεί.
Και να μη σε χάσω ξαφνικά.

Χμ αυτή η τελευταία φράση ήταν συγκεκριμένη, ε;

games people play

Καμιά φορά κάνω στο μυαλό μου σενάρια που περιλαμβάνουν νοσοκομεία.
Δεν φοβάμαι πως κάτι θα πάθω, απλώς καμιά φορά σκέφτομαι
"αν τώρα γινόταν κάτι και κατέληγα με τη συγκεκριμένη παρέα στο νοσοκομείο; 
Τι θα γινόταν τότε;".
Το νοσοκομείο είναι κριτήριο νομίζω.
Γιατί αν πάθεις κάτι, θα 'ρθει η μάνα σου και ο πατέρας σου και η γιαγιά σου και η θεία
και η κολλητή και η ερώτηση είναι:
είσαι οκ να σε δούνε όλοι αυτοί με τη συγκεκριμένη παρέα;

Σήμερα λοιπόν σκέφτηκα πως αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του
και κατέληγα με την αφεντιά σου στο νοσοκομείο
και οι νοσηλευτές με ρωτούσαν "τι του είστε του κυρίου;"
η μόνη σωστή απάντηση θα ήταν
"Το χόμπυ του. Είμαι το χόμπυ του."

not in a shy way

Ω ναι, κι άλλο τραγουδάκι.
Κι αυτό με σημαντικούς στίχους.

[...]
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way
I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way
Oh, no, oh, no, not me, I did it my way
[...] 

Should I bend over?

Απ' ό,τι φαίνεται ο Φεβρουάριος θα είναι ο μήνας των τραγουδιών.
Τελευταία όταν ξυπνάω ανοίγω το ραδιόφωνο στον velvet αντί στον Xρώμα, κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολύ καλύτερο ξύπνημα, γιατί άλλο να ξυπνάς με Grace Kelly κι άλλο με "Στέλλα, το κλειδί που κρατάς φυλακή μ' έχει στείλει".

Κι έτσι που λέτε, ξύπνησα με Grace Kelly χτες και πολύ μου άρεσε.
Αυτό το τραγούδι έχει πολλούς σημαντικούς στίχους, γι αυτό θα τους παραθέσω εδώ.

"I wanna talk to you."
"The last time we talked, Mr. Smith, you reduced me to tears. 

I promise you it won't happen again."

Do I attract you?
Do I repulse you with my queasy smile?
Am I too dirty?
Am I too flirty?
Do I like what you like?

I could be wholesome
I could be loathsome
I guess I'm a little bit shy
Why don't you like me?
Why don't you like me without making me try?

I tried to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why don't you like me?
Why don't you like me?
Why don't you walk out the door!

"Getting angry doesn't solve anything"

How can I help it
How can I help it
How can I help what you think?
Hello my baby
Hello my baby
Putting my life on the brink
Why don't you like me
Why don't you like me
Why don't you like yourself?
Should I bend over?
Should I look older just to be put on your shelf?

Σήμερα από την άλλη, ξύπνησα μεν καλά λόγω βέλβετ και λόγω καταπληκτικού χτεσινού βραδιού, ωστόσο γρήγορα με έπιασαν τα νεύρα μου με διάφορες αφορμές.
Είμαι νευρικό άτομο, θα το παραδεχτώ.
Όμως, σκέφτομαι, ίσως το να είσαι νευρικός να μην πειράζει, αρκεί να ξέρεις να σε ηρεμείς.
Εγώ χρειάστηκα διπλό καπουτσίνο καραμέλα και φασίνα όλο το σπίτι ακούγοντας αυτήν εδώ τη λίστα με τα τραγούδια που έπαιζε ο star fm όταν πήγαινα γυμνάσιο-λύκειο.


ΥΓ τον στίχο από το Grace Kelly που λέει "I could be violet sky" εγώ τον ακούω "I could be violent sky", because, reasons.

so slide over here...

...and give me a moment.

la primavera

Σκέφτομαι εκτυφλωτικό ήλιο,
κοντομάνικα φλοράλ μπλουζάκια,
γυαλιά ηλίου.

Σκέφτομαι καφέ σε πλαστικό ποτήρι·
κρύο περιεχόμενο,
ζεστό περιβάλλον.

Σκέφτομαι κοριτσίστικα τραγούδια,
συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους,
ανθισμένα λιβάδια με κόκκινα λουλούδια
και σύννεφα μόνο σε λευκό χρώμα.

Σκέφτομαι ροζ γλειφιτζούρια.
ροζ κραγιόν
και ροζ παντελόνια.

Σκέφτομαι άνθη κερασιάς,
μυρωδιά πασχαλιάς
και τσάι γιασεμιού.

Σκέφτομαι Απρίλη δηλαδή
και παρακαλώ τον Μάρτιο
να είναι γλυκός μαζί μου.

ΥΓ  Ὁ Ἀπρίλης μὲ τὸν Ἔρωτα χορεύουν καὶ γελοῦνε