Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010
gimme gimme gipsy power!
Lola
μακράν η καλύτερη συναυλία ελληνικού συγκροτήματος που έχω πάει, Ε Β Ε Ρ !
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010
my only comfort is the night gone black
I’m only happy when it rains
I’m only happy when it’s complicated
And though I know you can’t appreciate it
I’m only happy when it rains
You know I love it when the news is bad
Why it feels so good to feel so sad
I’m only happy when it rains
Pour your misery down
Pour your misery down on me
Pour your misery down
Pour your misery down on me
I’m only happy when it rains
I feel good when things are going wrong
I only listen to the sad, sad songs
I’m only happy when it rains
I only smile in the dark
My only comfort is the night gone black
I didn’t accidentally tell you that
I’m only happy when it rains
You’ll get the message by the time I’m through
When I complain about me and you
I’m only happy when it rains
Pour your misery down...pour your misery down
Pour your misery down on me...pour your misery down
You can keep me company
As long as you don’t care
I’m only happy when it rains
You want to hear about my new obsession
I’m riding high upon a deep depression
I’m only happy when it rains...pour some misery down on me
Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010
look me in the eye and tell me you don't find me attractive*
"Από πόαο χρονών έχεις αναμνήσεις?"
Σίγουρα από τριών και κάτω. Δεν ξέρω αν ήμουν 3 ακριβώς ή πολύ λιγότερο από τρία.Γιατί ξεχωρίζω το πότε έγινε τι ανάλογα με το σπίτι που μέναμε. Έχω αλλάξει αρκετά σπίτια ώστε αυτό και μόνο να αρκεί για να προσδιορίσω πάνω κάτω μια ηλικία.
Λοιπόν θυμάμαι να έχω μόλις σταματήσει να κοιμάμαι στο μικρό μου κρεβατάκι και να κοιμάμαι στο διπλό με τους γονείς μου. Να βάζω τα κλάματα πριν κοιμηθώ γιατί "μεγάλωσα και δεν είμαι πια μωρό και τα μωρά είναι γλυκά και συμπαθητικά αλλά εγώ δεν είμαι πια". Να ζητάω απ τη μαμά να μου κάνει ζελέ,η μαμά να ξέρει πως το ζελέ δε μ'αρέσει αλλά να μην μπορώ να της εξηγήσω τι ακριβώς θέλω. Τελικά η μαμά κάνει ζελέ,εγώ το τρώω γιατί σκέφτηκα πως δεν θα ήταν σωστό να μην το φάω και στο κάτω κάτω,τι ψυχή έχει ένα ζελέ? Και ύστερα να ρίσκω την τέλεια παροιμοίωση για το τι ήθελα "ήθελα αυτό που είναι σαν παστίτσιο αλλά γλυκό,με ζελέ". Εννοούσα το γλυκό που κάτω έχει μπισκότα,πάνω κρέμα κι από πάνω ζελέ.
Ύστερα θυμάμαι να κλαίω την πρωτοχρονιά του 1998 γιατί δεν ήθελα να φύγει το 1997 επειδή ήταν πιο ωραίος αριθμός!
Και μπορεί όλα αυτά τα παραπάνω να συμπεριλαμβάνουν κλάμα αλλά δεν είναι θλιβερά,είναι αστεία. Κι έχω μόνο μία,στ'αλήθεια μόνο μία,θλιβερή ανάμνηση. Και μάλιστα δεν κατάλαβα πως ήταν θλιβερή παρά μόνο 11 χρόνια μετά. Κι αυτή την ανάμνηση δε θα τη διηγηθώ.
Για κάποιο λόγο,αυτό το τραγούδι. Γιατί μ'αρέσουν αυτές οι 2 και μ'αρέσουν οι φωνές τους κι ο τρόπος που τραγουδάνε και που μου φτιάχνουν τη διάθεση και τη μέρα ολόκληρη:
*τίτλος άσχετος με κείμενο σχετικός με τραγούδι
Σίγουρα από τριών και κάτω. Δεν ξέρω αν ήμουν 3 ακριβώς ή πολύ λιγότερο από τρία.Γιατί ξεχωρίζω το πότε έγινε τι ανάλογα με το σπίτι που μέναμε. Έχω αλλάξει αρκετά σπίτια ώστε αυτό και μόνο να αρκεί για να προσδιορίσω πάνω κάτω μια ηλικία.
Λοιπόν θυμάμαι να έχω μόλις σταματήσει να κοιμάμαι στο μικρό μου κρεβατάκι και να κοιμάμαι στο διπλό με τους γονείς μου. Να βάζω τα κλάματα πριν κοιμηθώ γιατί "μεγάλωσα και δεν είμαι πια μωρό και τα μωρά είναι γλυκά και συμπαθητικά αλλά εγώ δεν είμαι πια". Να ζητάω απ τη μαμά να μου κάνει ζελέ,η μαμά να ξέρει πως το ζελέ δε μ'αρέσει αλλά να μην μπορώ να της εξηγήσω τι ακριβώς θέλω. Τελικά η μαμά κάνει ζελέ,εγώ το τρώω γιατί σκέφτηκα πως δεν θα ήταν σωστό να μην το φάω και στο κάτω κάτω,τι ψυχή έχει ένα ζελέ? Και ύστερα να ρίσκω την τέλεια παροιμοίωση για το τι ήθελα "ήθελα αυτό που είναι σαν παστίτσιο αλλά γλυκό,με ζελέ". Εννοούσα το γλυκό που κάτω έχει μπισκότα,πάνω κρέμα κι από πάνω ζελέ.
Ύστερα θυμάμαι να κλαίω την πρωτοχρονιά του 1998 γιατί δεν ήθελα να φύγει το 1997 επειδή ήταν πιο ωραίος αριθμός!
Και μπορεί όλα αυτά τα παραπάνω να συμπεριλαμβάνουν κλάμα αλλά δεν είναι θλιβερά,είναι αστεία. Κι έχω μόνο μία,στ'αλήθεια μόνο μία,θλιβερή ανάμνηση. Και μάλιστα δεν κατάλαβα πως ήταν θλιβερή παρά μόνο 11 χρόνια μετά. Κι αυτή την ανάμνηση δε θα τη διηγηθώ.
Για κάποιο λόγο,αυτό το τραγούδι. Γιατί μ'αρέσουν αυτές οι 2 και μ'αρέσουν οι φωνές τους κι ο τρόπος που τραγουδάνε και που μου φτιάχνουν τη διάθεση και τη μέρα ολόκληρη:
*τίτλος άσχετος με κείμενο σχετικός με τραγούδι
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010
θα γεμίζουν όλα φως
Είναι η πρώτη φορά που έβαλα τόσο νωρίς ξυπνητήρι σ'αυτό το σπίτι. Και χαίρομαι που ξύπνησα τόσο νωρίς...για διάφορους λόγους.
Λατρεύω τις αλλαγές και τις καινούριες αρχές. Τις καινούριες χρονιές και να υπενθιμίζω στον εαυτό μου πως όχι,δεν είναι πρωτοχρονιά την 1η Ιανουαρίου. Και μόλις θυμήθηκα απίστευτο όνειρο που είδα πριν ξυπνήσω: η μαμά έχει καλέσει κόσμο για πρωτοχρονιάτικο τραπέζι (σεπτεμβρίου,ιανουαρίου,δε θυμάμαι) και ενώ λείπει από το σπίτι έρχεται μια φίλη μου και τρώμε όλη την κατσαρόλα με το κοκκινιστό και όλη την κατσαρόλα με το ρύζι. Τα οποία αποτελούσαν ολόκληρη τη συνεισφορά της μαμάς στο τραπέζι γιατί είχε κανονιστεί να φέρει ο καθένας από ένα φαΐ. Πράγμα που ποτέ δε συμβαίνει όταν η μαμά τραπεζώνει κόσμο. Το θέμα είναι πως ξύπνησα με άγχος.
Αλλά δεν πειράζει. Γιατί μετά είδα 3 ακτίνες ήλιου να χυπάνε το γραφείο μου,και ναι το ξέρω πως δεν μπορώ να μετρήσω τις ακτίνες του ήλιου. Αλλά κατά κάποιο τρόπο μπορώ. Μπορώ γιατί σε τόσες ρίγες χωρίζεται ο ήλιος απ τις καρέκλες του μπαλκονιού. Σε τρεις.
Και μπορώ γιατί τα μπορώ όλα. Γιατί είναι Σεπτέμβρης και σε λίγο ο καιρός θα είναι πάλι εντελώς φθινοπωρινός κι έχει αρχίσει ήδη να δροσίζει και χτες φόρεσα τζην παντελόνι και ήμουν καταχαρούμενη. Και μπορώ να μετράω τις ακτίνες του ήλιου και να τις βρίσκω λίγες γιατί γι αυτό είναι φτιαγμένη αυτή η εποχή. Για να γίνονται ξαφνικά οι ακτίνες του ήλιου μετρήσιμο μέγεθος.
Και ο καφές που θα πιω είναι ζεστός.
Λατρεύω τις αλλαγές και τις καινούριες αρχές. Τις καινούριες χρονιές και να υπενθιμίζω στον εαυτό μου πως όχι,δεν είναι πρωτοχρονιά την 1η Ιανουαρίου. Και μόλις θυμήθηκα απίστευτο όνειρο που είδα πριν ξυπνήσω: η μαμά έχει καλέσει κόσμο για πρωτοχρονιάτικο τραπέζι (σεπτεμβρίου,ιανουαρίου,δε θυμάμαι) και ενώ λείπει από το σπίτι έρχεται μια φίλη μου και τρώμε όλη την κατσαρόλα με το κοκκινιστό και όλη την κατσαρόλα με το ρύζι. Τα οποία αποτελούσαν ολόκληρη τη συνεισφορά της μαμάς στο τραπέζι γιατί είχε κανονιστεί να φέρει ο καθένας από ένα φαΐ. Πράγμα που ποτέ δε συμβαίνει όταν η μαμά τραπεζώνει κόσμο. Το θέμα είναι πως ξύπνησα με άγχος.
Αλλά δεν πειράζει. Γιατί μετά είδα 3 ακτίνες ήλιου να χυπάνε το γραφείο μου,και ναι το ξέρω πως δεν μπορώ να μετρήσω τις ακτίνες του ήλιου. Αλλά κατά κάποιο τρόπο μπορώ. Μπορώ γιατί σε τόσες ρίγες χωρίζεται ο ήλιος απ τις καρέκλες του μπαλκονιού. Σε τρεις.
Και μπορώ γιατί τα μπορώ όλα. Γιατί είναι Σεπτέμβρης και σε λίγο ο καιρός θα είναι πάλι εντελώς φθινοπωρινός κι έχει αρχίσει ήδη να δροσίζει και χτες φόρεσα τζην παντελόνι και ήμουν καταχαρούμενη. Και μπορώ να μετράω τις ακτίνες του ήλιου και να τις βρίσκω λίγες γιατί γι αυτό είναι φτιαγμένη αυτή η εποχή. Για να γίνονται ξαφνικά οι ακτίνες του ήλιου μετρήσιμο μέγεθος.
Και ο καφές που θα πιω είναι ζεστός.
Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010
Τρίτη 17 Αυγούστου 2010
Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
I walk this empty street
Περπατάω στην τελική και ερημωμένη ευθεία που οδηγεί στο σπίτι μου και παρατηρώ μια μεγάλη και γεμάτη σακούλα σκουπιδιών μπροστά από κάθε δέντρο. Πλησιάζω. Οι σακούλες είναι γεμάτες με κίτρινα και ξεραμένα φύλλα. Τα φύλλα είναι στις σακούλες αντί να είναι πεσμένα στο πεζοδρόμιο.
σκέψη #1 τα φύλλα δεν είναι σκουπίδια
σκέψη #2 θα έπρεπε να είναι στο πεζοδρόμιο,πεσμένα
σκέψη #3 πεσμένα? Μα είναι Ιούλιος,πέφτουν και ξεραίνονται τα φύλλα τον Ιούλιο?
σκέψη #4 καλύτερα που τα μάζεψαν,αν ήταν κάτω θα τα πατούσα και θα έκαναν θόρυβο και κάποιος θα μπορούσε να ακούσει τα βήματά μου. Φοβάμαι που φοβάμαι αυτό το δρόμο,δε χρειάζομαι τη σιγουριά πως ακούγομαι
σκέψη #5 μα τα φύλλα δεν είναι σκουπίδια
Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010
Με αφορμή μια ανορθόγραφη πινακίδα της Σίβηρης που έγραφε το ρη με γιώτα,θυμήθηκα ένα καλοκαίρι πριν χρόνια. Οι γονείς μου ήταν ακόμα μαζί, ήταν καλοκαίρι και ήμασταν και οι 3 στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στο μέρος που το όνομά του δε θα το ξεστομίσω για λόγους που σε λίγο θα γίνουν ευνόητοι. Η μαμά λέει πως είναι Άφυτος και ο μπαμπάς λέει πως είναι Άθυτος. Το παιδί ακούει περιμένοντας τα επιχειρήματα και το συμπέρασμα. Επιχειρήματα δεν υπήρχαν,ούτε και συμπέρασμα. Υπήρχαν όμως ταμπέλες στο δρόμο οι οποίες καθόλου δε βοήθησαν γιατί οι μισές έλεγαν Άφυτος και οι άλλες μισές Άθυτος και τώρα σκέφτηκα πως αν είχαμε και οι 3 δυσλεξία δε θα γινόταν λόγος.
Τελικά στο μυαλό μου υπερίσχυσε το Άθυτος,μάλλον επειδή το θήτα είναι πιο αγενές σύμφωνο. Αγενές ένα γράμμα? Ναι,το θήτα είναι αγενές και κυρίως επειδή περιέχεται στη λέξη αυθάδικο,λέξη που πολύ μ'αρέσει. Λοιπόν το θήτα υπερίσχυσε και για έναν ακόμη,λιγότερο σουρεαλιστικό λόγο. Όλοι οι φίλοι των γονιών μου με τους οποίους είχαμε ραντεβού έλεγαν Άθυτος. Η μαμά ήταν η μόνη που επέμενε στο άφυτος,ίσως επειδή με τη μαμά μοιάζουμε πολύ και το φι της φαίνεται πιο ευγενικό και συνεννοήσιμο γράμμα. Συνεννοήσιμο ένα γράμμα? ναι,συνεννοήσιμο,κυρίως γιατί εμπεριέχεται στη λέξη συμφωνία,λέξη πολύ συμβατική αλλά ευγενική τουλάχιστον.
Δε θέλω να πιστεύει κανείς σας πως η μαμά είναι παράξενη και στραβόξυλο και επέμενε σε κάτι χωρίς επιχειρήματα. Η μαμά είναι απλώς ξεχωριστή και μοναδική και στην τελική δεν επέμενε σε τίποτα,όταν δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κάτι,τότε διαλέγεις την εκδοχή σου. Η μαμά διάλεξε τη δική της,τη γλυκιά εκδοχή.
Κάτι με κάνει να πιστεύω έντονα πως αν τη ρωτούσες τώρα θα σου έλεγε την πόλη με θήτα. Ύστερα όμως πείθομαι πως ο μόνος λόγος που το πιστεύω αυτό είναι το κόλλημά μου να πιστεύω πως όλα είναι θέμα διάθεσης ενώ εγώ η ίδια είμαι το λαμπρό παράδειγμα πως για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου και μόνο. Πι χι: δε μ'αρέσει το όνομα Νίκη. Αν ήταν θέμα έννοιας θα μ'άρεζε,είναι αισιόδοξο και ελπιδοφόρο. Αλλά εμένα μου φέρνει στο μυαλό κάτι το στριγγλίσιο και ξινό επειδή έχει ένα νι και δύο ι. Λοιπόν για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου κι επειδή με τη μαμά μου μοιάζουμε πολύ αν την ξαναρωτήσεις θα σου πει Άφυτος.
Τελικά στο μυαλό μου υπερίσχυσε το Άθυτος,μάλλον επειδή το θήτα είναι πιο αγενές σύμφωνο. Αγενές ένα γράμμα? Ναι,το θήτα είναι αγενές και κυρίως επειδή περιέχεται στη λέξη αυθάδικο,λέξη που πολύ μ'αρέσει. Λοιπόν το θήτα υπερίσχυσε και για έναν ακόμη,λιγότερο σουρεαλιστικό λόγο. Όλοι οι φίλοι των γονιών μου με τους οποίους είχαμε ραντεβού έλεγαν Άθυτος. Η μαμά ήταν η μόνη που επέμενε στο άφυτος,ίσως επειδή με τη μαμά μοιάζουμε πολύ και το φι της φαίνεται πιο ευγενικό και συνεννοήσιμο γράμμα. Συνεννοήσιμο ένα γράμμα? ναι,συνεννοήσιμο,κυρίως γιατί εμπεριέχεται στη λέξη συμφωνία,λέξη πολύ συμβατική αλλά ευγενική τουλάχιστον.
Δε θέλω να πιστεύει κανείς σας πως η μαμά είναι παράξενη και στραβόξυλο και επέμενε σε κάτι χωρίς επιχειρήματα. Η μαμά είναι απλώς ξεχωριστή και μοναδική και στην τελική δεν επέμενε σε τίποτα,όταν δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κάτι,τότε διαλέγεις την εκδοχή σου. Η μαμά διάλεξε τη δική της,τη γλυκιά εκδοχή.
Κάτι με κάνει να πιστεύω έντονα πως αν τη ρωτούσες τώρα θα σου έλεγε την πόλη με θήτα. Ύστερα όμως πείθομαι πως ο μόνος λόγος που το πιστεύω αυτό είναι το κόλλημά μου να πιστεύω πως όλα είναι θέμα διάθεσης ενώ εγώ η ίδια είμαι το λαμπρό παράδειγμα πως για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου και μόνο. Πι χι: δε μ'αρέσει το όνομα Νίκη. Αν ήταν θέμα έννοιας θα μ'άρεζε,είναι αισιόδοξο και ελπιδοφόρο. Αλλά εμένα μου φέρνει στο μυαλό κάτι το στριγγλίσιο και ξινό επειδή έχει ένα νι και δύο ι. Λοιπόν για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου κι επειδή με τη μαμά μου μοιάζουμε πολύ αν την ξαναρωτήσεις θα σου πει Άφυτος.
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
27 τ.μ. *life* for rent
Κοντά στα σπίτια μου -και σ'αυτό απ'το οποίο φεύγω και σ'αυτό στο οποίο πάω- είναι μια φαρμακευτική αποθήκη. Που βρίσκεται πάνω από έναν πεζόδρομο. Στον πεζόδρομο επιτρέπονται πεζοί, όπως είναι προφανές, και ποδήλατα. Λοιπόν μας έχει τύχει να περνάμε μπροστά απ την αποθήκη αυτή με τα ποδήλατα και ξαφνικά να πετάγονται μπροστά μας άδεια κουτιά. Οκ,το καταλαβαίνω πως θέλετε να τα πετάξετε ρε παιδιά,αλλά φωνάξτε τουλάχιστον "πέφτει".
Τι θέλω να πω: ήξερα πως έχουν άδεια κουτιά που δεν τα χρειάζονται. Οπότε πήγα και τους τα ζήτησα :Ρ Δίκαιες συναλλαγές.
Βέβαια είχα σχηματίσει γι αυτούς μία εικόνα... "δε σας συμπαθώ". Αλλά οι 2 που ήταν εκεί όταν πήγα ήταν εντελώς εξυπηρετικοί. Αντί για χαρτόκουτα μου έδωσε φελιζολοειδή κουτιά που χρησιμοποιούνται για ψυγειάκια. Δε με χάλασαν. Είχε πλάκα,μου δίνει 2 τέτοια πάω να τα πάρω και μου λέει "Περίμενε!πάρε κι αυτό!" κι αυτό έγινε γύρω στις 4 φορές.
Και λοιπόν πακετάρουμε. Και το σπίτι μου θα νοικιαστεί. Η αλήθεια είναι πως δε νιώθω άσχημα,γιατί ήθελα ν'αλλάξω σπίτι και έχω ερωτευτεί το καινούριο μου σπίτι,τόσο που δεν μπορώ να το θυμηθώ καλά. Δεν έχω αίσθηση του πόσο μεγάλα είναι τα δωμάτια και τα μπαλκόνια του,μου συμβαίνει αυτό όταν κάτι μ'αρέσει πολύ. Δε συγκρατώ τη μορφή του.
Αλλά το αγαπώ κι αυτό το σπιτάκι,το μικρό,το άβολο. Ελπίζω πάντως να νοικιαστεί γρήγορα γιατί συμπαθώ τον ιδιοκτήτη και δεν είναι και τόσο άσχημο για κάποιον που δεν τον νοιάζει να 'ναι μεγάλη η ντουλάπα. Για κάποιο αγόρι δηλαδή :Ρ Και όχι ψώνιο αγόρι. Δεν ξέρω. Ελπίζω να νοικιαστεί. Και ξέρω πως αυτό που θα πω τώρα είναι πολύ μελό και πως αν το κάνω ο επόμενος που θα το νοικιάσει θα με θεωρεί εντελώς ψυχάκια. Αλλά σκέφτομαι να αφήσω ένα σημειωματάκι στον επόμενο. Με tips ας πούμε! Αλλά μετά σκέφτομαι να μην το κάνω γιατί μπορεί εντελώς τυχαία να το πάρει κάποιος απ'τη σχολή και μετά να λέει σε όλους τι ψυχάκιας που είμαι. Μμμμ,όχι ότι θα το υπογράψω βέβαια κιόλας. Θα το σκεφτώ.
Γεια σου σπίτι μου :)
Τι θέλω να πω: ήξερα πως έχουν άδεια κουτιά που δεν τα χρειάζονται. Οπότε πήγα και τους τα ζήτησα :Ρ Δίκαιες συναλλαγές.
Βέβαια είχα σχηματίσει γι αυτούς μία εικόνα... "δε σας συμπαθώ". Αλλά οι 2 που ήταν εκεί όταν πήγα ήταν εντελώς εξυπηρετικοί. Αντί για χαρτόκουτα μου έδωσε φελιζολοειδή κουτιά που χρησιμοποιούνται για ψυγειάκια. Δε με χάλασαν. Είχε πλάκα,μου δίνει 2 τέτοια πάω να τα πάρω και μου λέει "Περίμενε!πάρε κι αυτό!" κι αυτό έγινε γύρω στις 4 φορές.
Και λοιπόν πακετάρουμε. Και το σπίτι μου θα νοικιαστεί. Η αλήθεια είναι πως δε νιώθω άσχημα,γιατί ήθελα ν'αλλάξω σπίτι και έχω ερωτευτεί το καινούριο μου σπίτι,τόσο που δεν μπορώ να το θυμηθώ καλά. Δεν έχω αίσθηση του πόσο μεγάλα είναι τα δωμάτια και τα μπαλκόνια του,μου συμβαίνει αυτό όταν κάτι μ'αρέσει πολύ. Δε συγκρατώ τη μορφή του.
Αλλά το αγαπώ κι αυτό το σπιτάκι,το μικρό,το άβολο. Ελπίζω πάντως να νοικιαστεί γρήγορα γιατί συμπαθώ τον ιδιοκτήτη και δεν είναι και τόσο άσχημο για κάποιον που δεν τον νοιάζει να 'ναι μεγάλη η ντουλάπα. Για κάποιο αγόρι δηλαδή :Ρ Και όχι ψώνιο αγόρι. Δεν ξέρω. Ελπίζω να νοικιαστεί. Και ξέρω πως αυτό που θα πω τώρα είναι πολύ μελό και πως αν το κάνω ο επόμενος που θα το νοικιάσει θα με θεωρεί εντελώς ψυχάκια. Αλλά σκέφτομαι να αφήσω ένα σημειωματάκι στον επόμενο. Με tips ας πούμε! Αλλά μετά σκέφτομαι να μην το κάνω γιατί μπορεί εντελώς τυχαία να το πάρει κάποιος απ'τη σχολή και μετά να λέει σε όλους τι ψυχάκιας που είμαι. Μμμμ,όχι ότι θα το υπογράψω βέβαια κιόλας. Θα το σκεφτώ.
Γεια σου σπίτι μου :)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)