Λοιπόν είναι άδικο να φτιάχνεις κείμενο στο μυαλό σου πριν κοιμηθείς και να κοιμάσαι πριν τα γράψεις κάπου.

Το μόνο που σίγουρα θυμάμαι είναι πως κάπου μες στη σκέψη αναφέρω το βιβλίο που διαβάζω, που λέγεται "το ουράνιο talkshow" και μου αρέσει να το προφέρω τόξοου και όχι τοκ σόου.

Είδα όνειρα. Σιχαμερά και αγχωτικά. Και εσύ είδες αστεία και γουστόζικα. Και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που δεν ξύπνησα τρομαγμένη.

Συνήθως με επηρεάζουν αυτά που διαβάζω και περίμενα να μου βγουν σουρρεαλιστικά παραληρήματα αλλά μάλλον το πιο κοντινό που κατέχω σε σουρρεαλισμό είναι η Αμελί και μια γυάλα με κλειδιά στο my blueberry nights.

Ο πεζόδρομος είναι ωραίος με τα μάτια μισόκλειστα γιατί δε διακρίνεις πρόσωπα μόνο χρώματα,κι έτσι καμιά αχώνευτη φάτσα δεν είναι ικανή να σου χαλάσει την εικόνα.

Κρίμα. Ορθάνοιξα τα μάτια και χοντρός γλοιώδης και ομιλών στο τηλέφωνο business man εισήλθε στο οπτικό μου πεδίο λιγδιάζοντας τα πάντα γύρω του. Ευτυχώς τα κίτρινα φύλλα κάτω είναι με έναν μαγικό τρόπο αδιάβροχα.

το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται..

ένα απ'τ'αγαπημένα της μαμάς. Ε,ναι λοιπόν,η μαμά έχει γούστο :)

πόσο υπέροχο είναι να χωράς στο πιο στενό σου παντελόνι?

Καλημέρα!



-το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι τραγουδιστικά,αλλά αυτό ήθελα για καλημέρα!

Όταν κάποιος έχει μια κόκκινη φλοκάτη κι ένα μαξιλάρι για να κάθεται πάνω τους,έναν φουσκωτό βάτραχο για να ακουμπάει την πλάτη του,ένα τραπέζι-κουτί από φελιζόλ καλυμμενο με ένα ασπρόμαυρο φουλάρι για ομορφιά κι ένα βιβλίο που γεμίζει το μυαλό του με μουσική,ποιοτική και underground μουσική...τότε είναι ευτυχισμένος;or it's just me?

Αποφάσισα να μην είμαι ένα από τα κορίτσια που θέλουν να γίνουν κάτι και δεν το προσπαθούν καν,ποτέ. Δεν εννοώ πως θέλω να γίνω χορεύτρια,αλλά από πάντα ήθελα να μάθω να χορεύω. Και ποτέ δεν προσπάθησα να μάθω. Και η μαμά μου ονειρευόταν να γίνει βιολίστρια αλλά ποτέ δεν έμαθε βιολί. Έτσι εγώ πήγα σε μάθημα χορού και από δευτέρα θα πηγαίνω τακτικά σε μαθήματα χορού και δε θα είμαι η κοπέλα που ήθελε να μάθει να χορεύει και δεν το έκανε ποτέ. Θα είμαι η κοπέλα που το έκανε. Ή μάλλον όχι η κοπέλα. Ειπαμε.Η λέξη κορίτσι μας αρέσει περισσότερο.

All I wanna do is bang bang bang bang...and take your money.

Pirate skulls and bones
Sticks and stones and weed and bombs
Running when we hit 'em
Lethal poison for the system


No one on the corner has swagger like us
Hit me on my Burner prepaid wireless
We pack and deliver like UPS trucks
Already in hell just pumping that gas


All I wanna do is BANG BANG BANG BANG
And
And take your money

Είναι κάποια τραγούδια που ίσως και να μη σου έκαναν καμία εντύπωση.
Αλλά σου κάνουν. Γιατί δεν είναι απλώς μια ραπ τύπισσα που λέει για πιστόλια.
Είναι το τραγούδι της συναυλίας και είναι το τραγούδι του πάρτυ.
Κι είναι δυο φορές που ήσουν μεθυσμένη -μια απ τη μουσική και μία απ το τζιν.
Κι ήταν ωραία μεθύσια.
Και κάπως έτσι χωρίς κανέναν λόγο ταυτίζεσαι με την κοπελιά που το μόνο που θέλει να κάνει είναι μπανγ μπανγκ μπανγκ μπανγκ. and take your money.Μοney που by the way,έχω και δικά μου τώρα πια.

All I wanna do is bang bang bang bang..

PS και ευτυχία αυτός ο ήχος να μη σου θυμίζει

bang bang you shot me down
bang bang I hit the ground
bang bang that awful sound

BUT

bang bang,YOU used to shoot ME down..

pink is just like any other colour in the spectrum.Saying you hate it doesn't make you hardcore*

πήρα αυτό το κραγιόν. οκ,ναι είμαι του κόκκινου κραγιόν κατά βάση.Του πολύ κόκκινου κραγιόν.Το οποίο αγαπώ να φοράω με κατάμαυρα ρούχα -όχι,δεν είμαι γκοθού,απλώς το μαύρο μου φαίνεται κομψό χρώμα για ρούχα και το κόκκινο κομψό χρώμα για χείλια κι είναι κρίμα που έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε το συνδυασμό γκόθικ.

Αλλά χτες είδα στο δρόμο μια κοπέλα να φοράει ένα τέτοιο κραγιόν και δεν ήταν καθόλου σαχλή,ήταν απλώς απλή και της πήγαινε πάρα πολύ αυτό το χρώμα στα χείλια της. Και σκέφτηκα "κοίτα να δεις,τελικά το φούξ μπορεί να μην είναι μόνο τρέντικο και γκλαμουριά,είναι ό,τι το κάνεις εσύ να είναι όπως όλα τα πράγματα πάνω σου".

Κι έτσι αποφάσισα να πάρω το intense fuchsia και να μη νιώθω ούτε τρέντι ούτε χαζογκόμενα,να νιώθω απλώς εγώ με φουξ κραγιόν. Και μ'αρέσει.


*ο τίτλος από εδω αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να αντιγράψω την κινούμενη εικονίτσα και να συνεχίσει να κουνιέται.

saint germain de pres cafe

ναιιιιιι επιτέλους βρήκα ποιοι λένε αυτό το τραγούδι. Και μου φαίνεται πολύ φυσικό που είναι δικό τους γιατί είναι το συγκρότημα που ακούγεται συνέχεια στο αγαπημένο μου μαγαζί στη θεσσαλονίκη και γιατί τελικά τους αγαπώ.

αγαπώ saint germain de pres cafe.

gimme gimme gipsy power!

Lola




μακράν η καλύτερη συναυλία ελληνικού συγκροτήματος που έχω πάει, Ε Β Ε Ρ !

my only comfort is the night gone black

I’m only happy when it rains
I’m only happy when it’s complicated
And though I know you can’t appreciate it
I’m only happy when it rains
You know I love it when the news is bad
Why it feels so good to feel so sad
I’m only happy when it rains

Pour your misery down
Pour your misery down on me
Pour your misery down
Pour your misery down on me

I’m only happy when it rains
I feel good when things are going wrong
I only listen to the sad, sad songs
I’m only happy when it rains

I only smile in the dark
My only comfort is the night gone black
I didn’t accidentally tell you that
I’m only happy when it rains
You’ll get the message by the time I’m through
When I complain about me and you
I’m only happy when it rains

Pour your misery down...pour your misery down
Pour your misery down on me...pour your misery down

You can keep me company
As long as you don’t care

I’m only happy when it rains
You want to hear about my new obsession
I’m riding high upon a deep depression
I’m only happy when it rains...pour some misery down on me

look me in the eye and tell me you don't find me attractive*

"Από πόαο χρονών έχεις αναμνήσεις?"

Σίγουρα από τριών και κάτω. Δεν ξέρω αν ήμουν 3 ακριβώς ή πολύ λιγότερο από τρία.Γιατί ξεχωρίζω το πότε έγινε τι ανάλογα με το σπίτι που μέναμε. Έχω αλλάξει αρκετά σπίτια ώστε αυτό και μόνο να αρκεί για να προσδιορίσω πάνω κάτω μια ηλικία.

Λοιπόν θυμάμαι να έχω μόλις σταματήσει να κοιμάμαι στο μικρό μου κρεβατάκι και να κοιμάμαι στο διπλό με τους γονείς μου. Να βάζω τα κλάματα πριν κοιμηθώ γιατί "μεγάλωσα και δεν είμαι πια μωρό και τα μωρά είναι γλυκά και συμπαθητικά αλλά εγώ δεν είμαι πια". Να ζητάω απ τη μαμά να μου κάνει ζελέ,η μαμά να ξέρει πως το ζελέ δε μ'αρέσει αλλά να μην μπορώ να της εξηγήσω τι ακριβώς θέλω. Τελικά η μαμά κάνει ζελέ,εγώ το τρώω γιατί σκέφτηκα πως δεν θα ήταν σωστό να μην το φάω και στο κάτω κάτω,τι ψυχή έχει ένα ζελέ? Και ύστερα να ρίσκω την τέλεια παροιμοίωση για το τι ήθελα "ήθελα αυτό που είναι σαν παστίτσιο αλλά γλυκό,με ζελέ". Εννοούσα το γλυκό που κάτω έχει μπισκότα,πάνω κρέμα κι από πάνω ζελέ.

Ύστερα θυμάμαι να κλαίω την πρωτοχρονιά του 1998 γιατί δεν ήθελα να φύγει το 1997 επειδή ήταν πιο ωραίος αριθμός!

Και μπορεί όλα αυτά τα παραπάνω να συμπεριλαμβάνουν κλάμα αλλά δεν είναι θλιβερά,είναι αστεία. Κι έχω μόνο μία,στ'αλήθεια μόνο μία,θλιβερή ανάμνηση. Και μάλιστα δεν κατάλαβα πως ήταν θλιβερή παρά μόνο 11 χρόνια μετά. Κι αυτή την ανάμνηση δε θα τη διηγηθώ.

Για κάποιο λόγο,αυτό το τραγούδι. Γιατί μ'αρέσουν αυτές οι 2 και μ'αρέσουν οι φωνές τους κι ο τρόπος που τραγουδάνε και που μου φτιάχνουν τη διάθεση και τη μέρα ολόκληρη:



*τίτλος άσχετος με κείμενο σχετικός με τραγούδι