beautiful day

Σήμερα ήταν μια καλή μέρα.
Και το συνειδητοποιώ μόλις τώρα, που σε λίγο θα είναι μια άλλη μέρα.
Το συνειδητοποιώ μόλις τώρα γιατί δε συνηθίζουμε να λέμε πως μια μέρα είναι καλή
αν δεν έχει γίνει κάτι το φαντασμαγορικό.
Αλλά ξέρετε κάτι;
Κακώς.

όχι κάθε Σεπτέμβρη, αλλά πάντα Σεπτέμβρη

Σκεφτόμουν πως αν ήθελα όλο και κάτι θα έγραφα
γιατί ήταν εδώ η φίλη μου το σαββατοκύριακο
και πήγαμε για μπάνιο
και ήπιαμε τσίπουρα και μπύρες και κοκτέιλ και καφέ
και όσο τα κάναμε όλα αυτά όλο συζητούσαμε
και λέγαμε διάφορα αξιοσημείωτα και αξιοπρόσεκτα
αλλά η διαφορά που έχουν όλες οι σύνθετες λέξεις που ξεκινάνε από "αξιο-"
με τη λέξη αξιομνημόνευτο
είναι πως τα υπόλοιπα μπορεί να 'ναι άξια λόγου
ή σημασίας
ή  οτιδήποτε
τίποτα απ' αυτά όμως δε σημαίνει πως θα θες να τα θυμάσαι

κι είναι ένας Σεπτέμβρης περίεργος, όπως άλλωστε κάθε Σεπτέμβρης
γι αυτό ήθελα να γράψω πώς νιώθαμε
κι όχι τι λέγαμε
γιατί ίσως και να θελήσουμε να τα ξεχάσουμε
ή να κάνουμε πως ποτέ δε συνέβησαν

γιατί ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας που ξεκινάνε πράγματα
που αποφασίζεις να ξεκινήσουν,
και καμιά φορά για να γίνει αυτό πρέπει να τελειώσουν πράγματα
που αποφασίζεις να τελειώσουν

και τέλος πάντων οι καλοί φίλοι δεν κάθονται να βγάλουν αποφθέγματα
από τον περίεργο Σεπτέμβρη της κολλητής τους

buck up sis. 

Δεληβοριάς μεν, όχι ο αναμενόμενος δε.

κλίμακα μποφόρ

"κι αν είναι αργά να σε κερδίσω

είναι νωρίς να κάνω πίσω"

Reminder

Και να θυμάστε κορίτσια,  όσο χαλιά και να έχει πάει ή μέρα, πάντα μπορείς να χορέψεις μόνη σου μπροστά στον καθρέφτη και να σου λες πόσο γκομενάρα είσαι.

Heaven knows what a girl can do

Καμιά φορά το μόνο που χρειάζεσαι είναι να βγεις απρογραμμάτιστα για μια μπύρα με μια φίλη σου. Να καπνίσεις κάμποσα τσιγάρα, να πιεις δυο-τρεις μπύρες και να 'χεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει απόλυτα, όπως μόνο μια γυναίκα μπορεί να σε καταλάβει. Έχω φίλους άντρες και τους αγαπώ και κάποιοι απ' αυτούς με καταλαβαίνουν, δεν έχω παράπονο. Κανένας άντρας όμως δε με καταλαβαίνει όπως η Βάσω, όπως η Πέννυ κι όπως η Αφροδίτη. Σ' αυτές τις γυναίκες μπορεί να πω κάτι επειδή δε θέλω να τους πω κάτι άλλο κι εκείνες να καταλάβουν τι είναι αυτό που δε θέλω να πω.

Καμιά φορά -όχι όλες τις φορές, αλλά καμιά φορά- χρειάζεσαι να πιεις δυο-τρεις μπύρες έχοντας απέναντί σου έναν άνθρωπο που θα σου πει "καταλαβαίνω, έχεις δίκιο, συμφωνώ". Δεν είναι η ανάγκη να συμφωνούν όλοι μαζί σου, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Είναι κάτι που δε νιώθεις πάντα την ανάγκη να βρεις, αλλά όταν το νιώσεις, αν το βρεις, μπορεί να σε σώσει απ' την παράνοια.

κάποιος έτρεχε στο πλήθος, κάποιος άλλος, όχι εγώ*

Δεν πήγα που λέτε σ'αυτή τη συναυλία.
Και δεν καταλαβαίνουν όλοι πόσο μεγάλη σημασία είχε.
Μπορεί κιόλας να σε κοροϊδεύουν που ακούς κάτι περίεργους να τραγουδάνε λέξεις όπως "ρακένδυτες μνήμες" και "οπάλινη θάλασσα".
Αλλά όσο και να γελάσεις κι όσο ροζ και να φορέσεις,
αν έχεις αγαπήσει τα διάφανα κρίνα,
θα 'σαι πάντα ένα κορίτσι που αγαπάει το διάφανα κρίνα.

Για εσάς που πήγατε, χαίρομαι πολύ που βάλατε και ήπιατε..

Εγώ τώρα θα ακούσω το αγαπημένο μου σιντί τους και θα βάψω τα μαλλιά μου καστανά.
Γιατί νιώθω πως κάπως μεγάλωσα και δε θέλω να 'χω πια θυμωμένα και έντονα κόκκινα μαλλιά. Θέλω να γίνω για λίγο ένα απ' αυτά τα κορίτσια που τα μαλλιά τους είναι ήρεμα,
καστανά και νηφάλια.
Κι ίσως να μην μ' αντέξω με ήσυχα μαλλιά
και μετά από ένα μήνα να 'μαι πάλι κοκκινομάλλα.
Ίσως και όχι.
Δεν ξέρω αν είμαι μεγάλη πια για κόκκινα μαλλιά.
Σίγουρα όμως δεν είμαι μεγάλη για διάφανα κρίνα.

 

*κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που 'χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω

friendly advice

όσο παραμυθένιο και να σου ακούγεται όλα γίνονται
με μοναδική προϋπόθεση να θέλουν και οι δύο εξίσου 
δεν είναι προϋπόθεση που ικανοποιείται εύκολα, γι αυτό συνήθως δεν πετυχαίνει
γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο
είναι να θέλεις κάποιον ακριβώς όσο σε θέλει κ αυτός
οι σχέσεις δεν είναι κάτι που διατηρείται επειδή βλέπεις τον άλλον συνέχεια
ναι είναι γαμάτο αν γίνεται
αλλά δε γίνεται πάντα
γιατί αυτό που κρατάει τους ανθρώπους μαζί είναι τα συναισθήματα
και όχι οι συνθήκες
να μ' ακούς για να ξέρεις όταν κάποια θα σου πει "δε μπορώ δε γίνεται"
θα εννοεί "δε σε θέλω αρκετά"
και να το ξέρεις γιατί θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις ό,τι δεν άξιζε τον κόπο.

Crash into me

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κοντεύεις να τρακάρεις;
Και να βλέπεις την καταστροφή να έρχεται και να κοκαλώνεις
και να περιμένεις να ακούσεις το μπαμ
κι ύστερα τελευταία στιγμή
να στρίβεις;
Έστριψα :)

ΥΓ η μόνη μέρα που θα ξυπνήσεις πιο νωρίς απ όσο έπρεπε είναι εκείνη η μέρα που θα παρακαλάς τον εαυτό σου να παραμείνεις κοιμισμένη λίγο ακόμα, απλά για να μην έχεις τις αισθήσεις σου.

ΥΓ2 το τραγούδι του τίτλου είναι αυτό  και η ετικέτα Grey's Anatomy υπάρχει γιατί τα επεισόδιά τους είναι πάντα τίτλοι τραγουδιού(όπως και οι αναρτήσεις σ'αυτό το μπλογκ συνήθως), κι από κει έμαθα κι αυτό το τραγούδι (που δε με τρελαίνει καθόλου σαν τραγούδι αλλά τώρα ταίριαζε η παρομοίωση)

here's the thing

Σκέφτομαι αν ισχύει αυτό που είχε πει η Άντισον, ότι "when you're obsessing with something like that, there is generally a reason" ή αν παρα-δίνουμε πολλή σημασία στο ένστικτό μας.

Αλλά είμαι άνθρωπος που δε λέει φράσεις όπως "παρα-δίνω σημασία στο ένστικτό μου".
Είμαι άνθρωπος που βασίζεται στο ένστικτό του.
Κι όταν νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά, είμαι σίγουρη πως κάτι στ' αλήθεια,δεν πάει καλά.
And generally, I 'm right.

Lately

Σκέφτηκα πολλά να γράψω όσο ήμουν στη Θεσσαλονίκη.
Έκανα αυτά τα, παραδοσιακά πλέον, μεταμεσονύχτια τσιγάρα, καθισμένη στο πάτωμα του μπαλκονιού, και με το ραδιόφωνο χαμηλά.
Και σκέφτηκα τόσα πολλά.
Και δε θυμάμαι τίποτα.
Θυμάμαι μόνο πως διαπίστωσα ότι τα πράγματα μπορεί να μένουν ίδια και να σου φαίνονται διαφορετικά γιατί άλλαξες εσύ, ή ο καιρός ή κάτι άλλο, άσχετο όμως από τα ίδια τα πράγματα.
Μπορεί η θέα να 'ναι ίδια αλλά πριν να μην την έβλεπες.
Μπορεί και πριν να είχατε κάκτους, αλλά να θυμόσουν να τους αποφεύγεις.

Και θυμάμαι να σκέφτομαι, πως όσο κι αν αλλάξουν όλα, κι ο ουρανός κι εσύ και όλα, όταν κάθεσαι στο πάτωμα του μπαλκονιού, τα κάγκελα σου θυμίζουν φυλακή.
Γι αυτό και κάποτε είχα βγάλει εκείνη τη φωτογραφία που φαινόταν ο ουρανός κυρίως
και κάτω κάτω τα κάγκελα.
Για να θυμάμαι πως τα κάγκελα δεν είναι ολόκληρη η εικόνα.
Είναι ένα μέρος της.

Κι ανάμεσα σ' αυτά που είτε αλλάζουν είτε όχι, είναι και οι άνθρωποι.
Κάποιοι έχουν την ίδια σημασία που είχαν και πριν, μικρή ή μεγάλη.
Κάποιοι έχουν περισσότερη, κάποιοι λιγότερη.
Και κάποιοι δεν έχουν καμία σημασία πλέον.
Και ίσως δε θυμάμαι τίποτα απ' όλα τα άλλα που σκεφτόμουν γιατί είχα βάλει το τραγούδι αυτό στο ριπητ κι άκουγα αυτός ο άνθρωπος θα σε καταδιώκει και δε με τρόμαζε αυτό.

Τώρα από την άλλη, σ'αυτό το σπίτι με τα πολύ κοντά κάγκελα που δε θα θύμιζαν φυλακή ούτε σε 5χρονο και που καμιά φορά με τρομάζει το πόσο κοντά είναι, παρόλο που είναι όλα όμορφα και όπως τα άφησα, στο ριπήτ ακούω αυτό το τραγούδι, που δεν το λες και χαρούμενο και δεν ξέρω γιατί. Αλλά αυτό το τραγούδι ακούω.

my favourite person

" θα ερθω βολο και θα πινουμε διαφορα, καφεδες, ποτα, χυμους, τοσα πολλα ωστε να προλαβουν να τελειωσουν τα καλαμακια σου πριν φυγεις. και για χαβαλε, την τελευταια μερα που θα φευγεις θα σου παρω καινουρια, ωστε να αναγκαστεις να τα μετακομισεις"

and that, people, is what I call friendship :)