Welcome to the dark side

Όταν είμαι ο κακός μου εαυτός, όπως χτες βράδυ για παράδειγμα, σκέφτομαι πως τα δικά μου χέρια είναι πάντα τα λάθος χέρια, και για τα κορμιά και για τα μαχαίρια.
Κυρίως για τα κορμιά όμως.

my heart is in Havana

Μια μέρα ο κόσμος μου είχε γυρίσει ανάποδα.
Ο φρεσκοφτιαγμένος και επιτέλους χαρούμενος κόσμος μου σκοτείνιασε πολύ απότομα
κι έβρεχε πάλι άσχημα συναισθήματα.
Εκείνη τη μέρα όλα είχανε πάει στραβά.

Σαν παιδιά κι εμείς, λοιπόν, μια μέρα, για λίγες ώρες, χωρίσαμε.
Ούτε που θέλω να θυμάμαι πώς ένιωθα, μα δε με τρομάζει η ανάμνηση,
δε νιώθω πως με απειλεί.
Όπως όλα τα τραύματα - μικρά ή μεγάλα - έρχεται μια στιγμή
που μπορείς να μιλήσεις γι αυτό.

Εκείνη τη μέρα όλα πήγαν στραβά.
Ξύπνησα στραβά, δεν είχα όρεξη, θύμωνα μόνη μου κι έκλαιγα μόνη μου.
Κι ήξερα πως θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά, το ένιωθα.

Και χωρίσαμε.
Και μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα να βρω τις φίλες μου.
Και είχαν καθίσει σε μαγαζί που απαγορευόταν το κάπνισμα -πήγαν ΟΛΑ στραβά!

Ύστερα πήγα σε πιο ταιριαστό μαγαζί, με πιο ταιριαστή φίλη.
Και ήπια.

Και βγήκες κι εσύ μ' έναν φίλο σου.
Και ήπιες.

Κι ύστερα κοιμηθήκαμε μαζί.
Και την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ.
Κι αποφασίσαμε πως θα το λύσουμε.

Και την παρα-άλλη μέρα πήγαμε για μπόουλινγκ.
Το κόνσεπτ ήταν πως θα ηρεμήσουμε,
θα κάνουμε σα να μην έγινε τίποτα,
απλά θα παίξουμε μπόουλινγκ.

Κι ήταν σαν μην έγινε τίποτα,
απλά παίζαμε μπόουλινγκ.
Θυμάμαι πως έκανα σαν παιδάκι,
ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν εκεί μαζί σου
κι έπαιζα ένα παιχνίδι.

Κάποια στιγμή μπήκε αυτό το τραγούδι που δεν το ήξερα,
και χόρευα μπροστά στον διάδρομο του μπόουλινγκ
κι εσύ γελούσες.
Κι ένιωσα πως χαίρεσαι που είμαι το κορίτσι σου,
ένιωσα πως είσαι περήφανος που το δικό σου κορίτσι χορεύει.
Ένιωσα πως με επέλεξες πάλι.

Κι έτσι αυτό το τραγούδι πάντα θα το αγαπώ
και πάντα θα με ηρεμεί.

Αβάνα ου-να-να.

Παραμένουσες θλιπτικές τάσεις

Ο Λειβαδίτης είχε γράψει

Άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα

εγώ κοιτώντας το ημερολόγιο από πιο μακριά
σκέφτομαι

Άνθρωποι χειμωνιάτικα θλιμμένοι κάθε άνοιξη

επέστρεφε

Τις προάλλες περπατούσα και χαμογελούσα πολύ ναζιάρικα μόνη μου.
Σκεφτόμουν το πρώτο μας ραντεβού και μετά το δεύτερο και μετά το τρίτο.
Σκεφτόμουν γενικά τις πρώτες μέρες που ήμασταν μαζί και όλες τις πρώτες μας φορές.
Το μυαλό μου είχε γεμίσει με ένα σωρό αξιαγάπητες λεπτομέρειες.

Κάνω κάτι κακό γενικά: συγκρίνω.
Έτσι, αμέσως μετά έφερα στο μυαλό μου τις άλλες φορές
που έπαιζα στο μυαλό μου σκηνές στο replay.
Και υπήρχε μια τεράστια διαφορά μεταξύ σε σένα και τους άλλους.
Τις άλλες φορές το έκανα αυτό με τρόμο
μην τυχόν και ξεχάσω κάποια αξιαγάπητη λεπτομέρεια
γιατί ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναέβλεπα τον άλλον;
Εγώ βέβαια ήξερα πως δε θα τον ξαναέβλεπα ποτέ μάλλον.
Τα ξέρουν αυτά οι γυναίκες νομίζω.
Οι γυναίκες ξέρουν πολλά.

Και τώρα έπαιζα όλες αυτές τις σκηνές μαζί σου,
χωρίς τρόμο, χωρίς θλίψη, χωρίς κανένα αρνητικό συναίσθημα.
Μόνο με τη σιγουριά πως θα επαναληφθούν
και μη βλέποντας την ώρα.

ΥΓ απ' τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο, είναι το χαμόγελό σου όταν χαίρομαι.

ΥΓ 2 Μη γελιέστε με το τραγουδάκι, καλά είμαι. Απλά έχω πάθει εφηβεία αυτές τις μέρες κι ακούω κάτι dark, post punk, gothic και τέτοια. Είναι το οικείο μου.

Αυτός ο παλιόγερος ο Τσάρλι

Είμαι σίγουρη πως αν υπάρχει μετά θάνατον ύπαρξη, τοτε ο Τσαρλς —ο Μπουκόβσκι ντε— είναι μια πολύ ευτυχισμένη τέτοια ύπαρξη.

Κάθε φορά που κάποια γυναίκα καυλώνει διαβάζοντας τα βιβλία του, τον φαντάζομαι να ανοίγει τα σκασμένα χείλια του σε σατανικό γελάκι, να μας δείχνει τα δόντια του με ένα τσιγάρο φυσικά ανάμεσά τους, και κλείνοντας πονηρά το μάτι κατά Γη μεριά, να κάνει "γειά μας" με μια μεγάλη βαρελίσια.

Στην υγειά σου, ρε παλιο-Τσάρλι.

κι αν τραγούδια σου γράψω, κι αν θάλασσες κλάψω

Σήμερα πάλι έκλαιγα χωρίς να το θέλω.
Είναι αυτό το πράγμα που κάνουν τα μάτια μου, νομίζω το βλέπουν σαν παιχνίδι.
Φαντάζομαι μια σφαλιστή σιδερένια πύλη και πίσω της στριμωγμένα ένα σωρό δάκρυα με πρόσωπα, να περιμένουν με ανυπομονησία μια αφορμή να ανοίξει λίγο η πόρτα και να ξεχυθούν ανεμπόδιστα και να κάνουν τσουλήθρα στα μάγουλά μου.

Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ μεταφορές και παρομοιώσεις, αισθάνομαι δήθεν.
Νιώθω πως κάποιος θα το διαβάσει και θα πιστέψει πως προσπαθώ να δείξω ότι έχω ταλέντο.
Δεν έχω, δε με ενδιαφέρει.
Δεν έχω κανένα ταλέντο, τα 'χουμε ξαναπει, είμαι κλασική περίπτωση "καλή σε όλα, τέλεια σε τίποτα".
Κι ούτε αυτό μου αρέσει που το 'γραψα γιατί κάποιος θα βρεθεί να πει "μα έχεις ταλέντο, γράφεις τόσο ωραία" και κάποιος άλλος θα βρεθεί να πει "ορίστε, επιβεβαιώθηκε άλλη μια attention whore με τη βοήθεια του διαδικτύου".

Δε με μισώ.
Δε με λατρεύω κιόλας.

Τέλος πάντων, με χρήση ή όχι σχημάτων λόγου, εγώ έτσι νιώθω καμιά φορά, μια τεράστια πίεση να ανοίξω τη βαλβίδα στα μάτια μου που θα επιτρέψει σ' όλα τα δάκρυα να απελευθερωθούν.
Είδες πώς μετέτρεψα την πύλη σε βαλβίδα; Να αυτά κάνει το πολυτεχνείο.

Θυμήθηκα φυσικά το αλλάζει πρόσωπα η θλίψη και πιο συγκεκριμένα το
ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕΙ.

Δε βαριέσαι, πόρτες, βαλβίδες, τίποτα αναντικατάστατο.
Απλός εξοπλισμός.
Ίσως γι αυτό χρησιμοποίησα τη λέξη βαλβίδα.
Επειδή έχει μικρότερο κόστος από ολόκληρη πόρτα.
Ίσως ήθελα να μην κοστίζουν τόσο τα κλάματα.

η άνοιξη με τις κερασιές

Η άνοιξη είναι πάντα όμορφη, ακόμα και τώρα που λείπεις.
Νομίζω πως αν πρέπει να πούμε πως η άνοιξη έχει μια συγκεκριμένη μοναδική μυρωδιά, θα έλεγα λουλούδι χαμομηλιού.
Έχει υποχωρήσει η ομίχλη και η μούχλα   ̶που καθόλου τυχαίο δε μου φαίνεται που έχουν τα ίδια σύμφωνα- ̶ και γίνονται τα γνωστά: έχει ήλιο, οι αμυγδαλιές ανθίζουν, οι κερασιές το ίδιο, φοράμε ελαφριά πανωφόρια και κοντομάνικα, κάνουμε βόλτες στον ήλιο.

Τα κάνω όλα αυτά και χωρίς εσένα. Κάνω πολλά χωρίς εσένα και δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν τα κάνω για να μη μου λείπεις ή παρόλο που λείπεις. Η εκτίμησή σου ήταν πως καλά που έφυγες και βρήκα χρόνο να κάνω όσα ήθελα. Δεν είναι αλήθεια, μπορούσα να τα κάνω και πριν. Σκεφτόμουν όμως πως θα έφευγες και δεν ήθελα να χάνω χρόνο μαζί σου. Είμαι χαζοβιόλα αφού, που λες κι εσύ.

Μου λείπεις και θα μου λείψεις κι άλλο. Αλλά ένας λόγος που σε λατρεύω   ̶μάλλον ο σημαντικότερος, τώρα που το σκέφτομαι  ̶ είναι ότι με έκανες ανεξάρτητη. Με έκανες τόσο ανεξάρτητη ώστε να μ' αρέσω περισσότερο. Και σε λατρεύω γι αυτό, είσαι η αγαπημένη μου πρόκληση, είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος, είσαι ένα σωρό λέξεις που δεν ξέρω.

Κι εγώ σου λείπω και θα σου λείψω κι άλλο, το ξέρω.
Αλλά δεν πειράζει.
Ευτυχώς είναι άνοιξη γιατί αν συνέβαιναν όλα αυτά με ομίχλη και μούχλα και τόσα μι και χι και λάμδα, δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο αισιόδοξη.
Τώρα βοηθάει η άνοιξη και οι κερασιές και το ότι σε φαντάζομαι σε μέρη ηλιόλουστα.

Κεφάτα πρωινά, it is.

The rain again

Για πολλές μέρες έβρεχε και είχε σύννεφα και ομίχλη και κρύο.
Δεν με πειράζει η βροχή, τα σύννεφα, η ομίχλη και το κρύο.
Με πειράζει το σκοτάδι εκεί που δεν ταιριάζει.
Με πειράζει το σκοτάδι κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Για πολλές μέρες δεν ξημέρωνε καθόλου.
Ένιωθα για πολλές μέρες άσχημα και ανυπόφορα.
Όχι πως έφταιγε αποκλειστικά ο καιρός, αλλά σίγουρα συνέβαλε.

Ύστερα βγήκε ήλιος• το κρύο παρέμεινε αλλά αυτό δεν πειράζει.
Σημασία έχει το φως.

Πιο ύστερα έφτασα πάλι σ' αυτή την πόλη που σε καλωσορίζει πάντα με ένα θλιβερό, άδειο ποτάμι.
Για πολλές μέρες έβρεχε όμως και το ποτάμι είχε τώρα νερό.
Και μετά από όλες αυτές τις γκρι και κρύες και σκοτεινές μέρες, σκέφτηκα πως ακόμα κι όλα αυτά που μας αδειάζουν ίσως και κάτι να γεμίζουν.

Αφού το ποτάμι έχει τώρα νερό.

Your lady of the various sorrows*

Αυτή η περίοδος της ζωής μου είναι μια πολύ καλή περίοδος. Είναι πολλά πράγματα καινούρια και κάποια δεν είναι, όμως υπάρχει μία διάχυτη αίσθηση πιθανότητας και μία μυρωδιά πλαστικού, με την καλή έννοια, αυτή του περιτυλίγματος. Και πλησιάζει και η αγαπημένη μου άνοιξη και στο βάθος μυρίζει λίγο κερασιές.
 

Αλλά εγώ είμαι εγώ, κι ακόμα και τώρα που είμαι χαρούμενη, ερωτευμένη και αισιόδοξη, να, ακόμα και σήμερα δηλαδή, περπατούσα και είχα ένα βλέμμα αδιέξοδο, σοβαρό και βαρύ. Ύστερα άρχισα να κλαίω περπατώντας. Ύστερα μπήκα στο ασανσέρ και με κοίταξα, και είμαι, νομίζω, πολύ όμορφη όταν κλαίω. Τι να την κάνω άραγε αυτή την διαπίστωση;

Ύστερα σε πήρα αγκαλιά και σου έδωσα πολλά μικρά σπουργιτένια φιλιά και ξαναέφυγα. Και πάλι έκλαιγα περπατώντας αλλά είχα χαρεί πολύ που έκανα ντετούρ για να σε φιλήσω.

Είμαι σίγουρα πολύ όμορφη όταν κλαίω.

* Do you love me? – Nick Cave

Pierce right through me

Ακίδες
Αχινοί
Μικροσκοπικά κομμάτια γυαλιού
Τόσα πράγματα που χωρίς να τα προσκαλέσεις
διαπερνούν το δέρμα σου
και σε πονάνε
και χρειάζεται κόπος για την απομάκρυνσή τους.

Ακίδες
Αχινοί
Μικροσκοπικά κομμάτια γυαλιού
Κι εσύ.

Tangled

Τα μαλλιά μου έχουν μεγαλώσει πολύ.
Μπλέκονται στα κουμπιά από το παλτό μου.
Κι εγώ έχω μεγαλώσει και, όπως τα μαλλιά μου, μπλέκομαι κι εγώ.
Και σκέφτομαι πως οι άνθρωποι, όπως και τα μαλλιά, όταν μεγαλώνουν μπορεί να μπλέκονται• κάνουν όμως τόσο όμορφα χτενίσματα.