- Έχεις δει τα φτηνά τσιγάρα;
- Όχι.
Καμία ελπίδα.
Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014
Σάββατο 16 Αυγούστου 2014
είσαι μανάρι και μετράς!
Που λες, αυτές τις μέρες τραβούσα ζόρια και μια φίλη μου είπε "είσαι μανάρι και μετράς".Αυτό παραδόξως μου έφτιαξε τρομερά τη διάθεση οπότε είπα να spread the joy.
Έτσι πήρα έναν καινούριο μου φίλο που τραβάει ζόρια και του είπα "είσαι μανάρι και μετράς" κι έσκασε χαμογελάρα - ή έτσι φαντάζομαι.
Και σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να 'ναι ένα πανέμορφο ντόμινο και θα ήταν πολύ ωραία να λέμε στους φίλους μας πως είναι μανάρια και μετράνε, είναι τόσο απλό, τόσο ωραίο και τόσο χαζό που σε κάνει τσακ μπαμ να γελάσεις και να διαρκέσει κιόλας.
Είστε μανάρια και μετράτε!
ΥΓ όταν τραβάς ζόρια και θες να σταματήσεις να τραβάς ζόρια άσε το γαμημένο το σκοινί και σταμάτα να το τραβάς. So simple. Mind over matter και τέτοια. Α και δεν πιστεύω πως η φράση τραβάω ζόρι βγήκε τυχαία. Δεν έρχεται μόνο του το ζόρι. Το τραβάς. Το τράβηξα με πολύ δύναμη. Και προσπαθώ να το αφήσω.
Έτσι πήρα έναν καινούριο μου φίλο που τραβάει ζόρια και του είπα "είσαι μανάρι και μετράς" κι έσκασε χαμογελάρα - ή έτσι φαντάζομαι.
Και σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να 'ναι ένα πανέμορφο ντόμινο και θα ήταν πολύ ωραία να λέμε στους φίλους μας πως είναι μανάρια και μετράνε, είναι τόσο απλό, τόσο ωραίο και τόσο χαζό που σε κάνει τσακ μπαμ να γελάσεις και να διαρκέσει κιόλας.
Είστε μανάρια και μετράτε!
ΥΓ όταν τραβάς ζόρια και θες να σταματήσεις να τραβάς ζόρια άσε το γαμημένο το σκοινί και σταμάτα να το τραβάς. So simple. Mind over matter και τέτοια. Α και δεν πιστεύω πως η φράση τραβάω ζόρι βγήκε τυχαία. Δεν έρχεται μόνο του το ζόρι. Το τραβάς. Το τράβηξα με πολύ δύναμη. Και προσπαθώ να το αφήσω.
be my friend, hold me
Οι παλιοί φίλοι, αν ήταν καλοί φίλοι
ξαναβλέπονται ύστερα από χρόνια
σε κοιτάνε όπως σε κοιτούσαν πριν χρόνια
σ' αγαπάνε όπως σ' αγαπούσαν πριν χρόνια
σε κάνουν να νιώθεις όπως ένιωθες πριν χρόνια.
Κι ακόμα κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια
-εφτά, σε περίπτωση που αναρωτιόταν κανείς-
αν είχες κάτι να τους πεις που δεν το 'χες πει, να το πεις.
Έτσι εγώ καθόμουν σε κάποιο ροκάδικο και τον ευχαρίστησα που υπήρχε
και που έκανε όλη εκείνη τη μαυρίλα κάπως πιο υποφερτή, ή μάλλον όχι.
Όχι υποφερτή
που με έκανε να γελάω και να νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη μια στο τόσο. Του είπα "σ'ευχαριστώ"
κι έβαλα τα κλάματα πάνω σε μια βαρελίσια μπύρα
για να ακούσω ένα
"είσαι χαζή;".
Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.
ξαναβλέπονται ύστερα από χρόνια
σε κοιτάνε όπως σε κοιτούσαν πριν χρόνια
σ' αγαπάνε όπως σ' αγαπούσαν πριν χρόνια
σε κάνουν να νιώθεις όπως ένιωθες πριν χρόνια.
Κι ακόμα κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια
-εφτά, σε περίπτωση που αναρωτιόταν κανείς-
αν είχες κάτι να τους πεις που δεν το 'χες πει, να το πεις.
Έτσι εγώ καθόμουν σε κάποιο ροκάδικο και τον ευχαρίστησα που υπήρχε
και που έκανε όλη εκείνη τη μαυρίλα κάπως πιο υποφερτή, ή μάλλον όχι.
Όχι υποφερτή
που με έκανε να γελάω και να νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη μια στο τόσο. Του είπα "σ'ευχαριστώ"
κι έβαλα τα κλάματα πάνω σε μια βαρελίσια μπύρα
για να ακούσω ένα
"είσαι χαζή;".
Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.
τα δάκρυα ταιριάζουν σ' αυτούς που αντέχουν τις λύπες
Άκουγα ένα τραγουδάκι που έλεγε ότι τα δάκρυα ταιριάζουν σ' αυτούς που αντέχουν τις λύπες. Κι αν τα δάκρυα ήταν στ' αλήθεια προνόμιο μόνο αυτών των ανθρώπων, τότε αυτό ίσως ήταν απ' τα δίκαια της ζωής.
Η αλήθεια είναι πως αντέχω. Είμαι πολλά πράγματα σαν άνθρωπος, αλλά αν ήταν να διαλέξω μια λέξη για να με περιγράψω δε θα 'λεγα ούτε αισιόδοξη, ούτε αστεία,ούτε κακομαθημένη πριγκιπισσούλα. Θα 'λεγα ανθεκτική.
Γιατί πιστεύω πως όλα περνάνε. Όχι όλα εύκολα, όχι όλα γρήγορα. Αλλά όλα eventually περνάνε. Δεν το λέω γιατί είμαι ρηχή, δε δίνω σημασία και δε νιώθω. Δίνω ίσως παραπάνω σημασία απ' όση χρειάζεται, στα περισσότερα πράγματα. Και νιώθω με τόση ένταση τις χαρές και τις λύπες και όλα, που στ' αλήθεια καμιά φορά πονάει.
Κι έτσι έντονα έχω και το ένστικτο της επιβίωσης και δεν εννοώ πως δεν χρειάζεται κανείς να με προσέχει. Ή μάλλον όχι, αυτό εννοώ. Δε χρειάζεται κανείς να με προσέχει. Το έχω μάθει πια το τασκ.
Και οι αποφάσεις μου μπορεί να μην είναι πάντα ροδοζαχαρένιες αλλά είναι αυτές που είναι γιατί με έμαθα πια.
Ξέρω πια τι χρειάζομαι και ξέρω πως δε γίνεται πάντα να συμπίπτει μ' αυτό που θέλω.
Κι αυτό είναι απ' τα άδικα του κόσμου, αλλά τι να γίνει.
Η αλήθεια είναι πως αντέχω. Είμαι πολλά πράγματα σαν άνθρωπος, αλλά αν ήταν να διαλέξω μια λέξη για να με περιγράψω δε θα 'λεγα ούτε αισιόδοξη, ούτε αστεία,ούτε κακομαθημένη πριγκιπισσούλα. Θα 'λεγα ανθεκτική.
Γιατί πιστεύω πως όλα περνάνε. Όχι όλα εύκολα, όχι όλα γρήγορα. Αλλά όλα eventually περνάνε. Δεν το λέω γιατί είμαι ρηχή, δε δίνω σημασία και δε νιώθω. Δίνω ίσως παραπάνω σημασία απ' όση χρειάζεται, στα περισσότερα πράγματα. Και νιώθω με τόση ένταση τις χαρές και τις λύπες και όλα, που στ' αλήθεια καμιά φορά πονάει.
Κι έτσι έντονα έχω και το ένστικτο της επιβίωσης και δεν εννοώ πως δεν χρειάζεται κανείς να με προσέχει. Ή μάλλον όχι, αυτό εννοώ. Δε χρειάζεται κανείς να με προσέχει. Το έχω μάθει πια το τασκ.
Και οι αποφάσεις μου μπορεί να μην είναι πάντα ροδοζαχαρένιες αλλά είναι αυτές που είναι γιατί με έμαθα πια.
Ξέρω πια τι χρειάζομαι και ξέρω πως δε γίνεται πάντα να συμπίπτει μ' αυτό που θέλω.
Κι αυτό είναι απ' τα άδικα του κόσμου, αλλά τι να γίνει.
Παρασκευή 15 Αυγούστου 2014
Τετάρτη 13 Αυγούστου 2014
Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι. Ήταν πολύ ωραίο και πολύ συγκινητικό και πολύ θλιβερό και φτάνει τόσο.
Θέλω να 'ναι φθινόπωρο και να 'χω διάβασμα και μαθήματα και εργασίες και να δουλεύω τα σαββατοκύριακα και να χορεύω τα απογεύματα και να 'χω συνέχεια το μυαλό μου απασχολημένο.
Και θέλω να 'ρθει το φθινόπωρο γιατί απλά τον Σεπτέμβρη είναι όλα καλύτερα.
Το Σεπτέμβρη η θλίψη γίνεται νοσταλγία και όλα τα άγνωστα κι άγρια φαίνονται απλά καινούρια κι ανεξερεύνητα και, Θε μου, δε θέλω τίποτα, ούτε καινούριο ούτε παλιό, δε θέλω τίποτα, θέλω μόνο να'ναι το μυαλό μου απασχολημένο.
Θέλω να 'ναι φθινόπωρο και να 'χω διάβασμα και μαθήματα και εργασίες και να δουλεύω τα σαββατοκύριακα και να χορεύω τα απογεύματα και να 'χω συνέχεια το μυαλό μου απασχολημένο.
Και θέλω να 'ρθει το φθινόπωρο γιατί απλά τον Σεπτέμβρη είναι όλα καλύτερα.
Το Σεπτέμβρη η θλίψη γίνεται νοσταλγία και όλα τα άγνωστα κι άγρια φαίνονται απλά καινούρια κι ανεξερεύνητα και, Θε μου, δε θέλω τίποτα, ούτε καινούριο ούτε παλιό, δε θέλω τίποτα, θέλω μόνο να'ναι το μυαλό μου απασχολημένο.
whatever works
Γι αυτά τα μικρά τρελά ξεσπάσματα που δεν έχουν και μεγάλη λογική και στους άλλους φαίνονται χαζά και άχρηστα αλλά για σένα είναι απολύτως ζωτικής σημασίας:
- Why are you doing this?
- Because I don't want to wake up one morning with a sudden urge to blow my brains out.
Το τι μας κρατάει μακριά απ'την παράνοια, well, μόνο εμείς το ξέρουμε.
- Why are you doing this?
- Because I don't want to wake up one morning with a sudden urge to blow my brains out.
Το τι μας κρατάει μακριά απ'την παράνοια, well, μόνο εμείς το ξέρουμε.
Τρίτη 12 Αυγούστου 2014
είσαι να κάνουμε τον άνεμο κουβάρι;
Εχεις να θυμάσαι νύχτες με αλκοόλ, φιλιά και κλάματα;
Εγώ έχω ρε φίλε.
Και δεν πειράζει που έκλαιγα.
Και δεν πειράζει που κλαίω ακόμα.
Γιατί είμαι απ'τα κορίτσια που πιστεύουν στα γράμματα
που γράφουν γράμματα
και στέλνουν γράμματα
και κλαίνε και στο ταχυδρομείο
και ο υπάλληλος τους λέει να περιμένουν να πάρουν την απόδειξή τους
κι ύστερα τσαλακώνουν την απόδειξη με βία
και με βία την πετάνε στα σκουπίδια
λες και η απόδειξη φταίει
λες κι ο υπάλληλος φταίει
κι ύστερα περπατάνε απορημένες στη Βασιλέως Ηρακλείου
κι αναρωτιούνται τι στο διάολο πάει στραβά στον κόσμο
και πόσο καλύτερα θα ήταν όλα
αν όλα τα κορίτσια έγραφαν γράμματα
κι αν όλα τα αγόρια τα αντιμετώπιζαν σαν εσένα
κι όλα αυτά πειράζουν, φυσικά και πειράζουν
αλλά βασικά τίποτα δεν πειράζει τόσο πολύ
γιατί ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.
Εγώ έχω ρε φίλε.
Και δεν πειράζει που έκλαιγα.
Και δεν πειράζει που κλαίω ακόμα.
Γιατί είμαι απ'τα κορίτσια που πιστεύουν στα γράμματα
που γράφουν γράμματα
και στέλνουν γράμματα
και κλαίνε και στο ταχυδρομείο
και ο υπάλληλος τους λέει να περιμένουν να πάρουν την απόδειξή τους
κι ύστερα τσαλακώνουν την απόδειξη με βία
και με βία την πετάνε στα σκουπίδια
λες και η απόδειξη φταίει
λες κι ο υπάλληλος φταίει
κι ύστερα περπατάνε απορημένες στη Βασιλέως Ηρακλείου
κι αναρωτιούνται τι στο διάολο πάει στραβά στον κόσμο
και πόσο καλύτερα θα ήταν όλα
αν όλα τα κορίτσια έγραφαν γράμματα
κι αν όλα τα αγόρια τα αντιμετώπιζαν σαν εσένα
κι όλα αυτά πειράζουν, φυσικά και πειράζουν
αλλά βασικά τίποτα δεν πειράζει τόσο πολύ
γιατί ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.
Δευτέρα 11 Αυγούστου 2014
Κυριακή 10 Αυγούστου 2014
you moved me in a way that I've never known
Σήμερα που λες είναι αυτή η αυγουστιάτικη πανσέληνος κι έχει ένα σωρό εκδηλώσεις στην πόλη μου και ελπίζω σε κάποια να πάω. Έτσι για να δω αυτή τη φοβερή φεγγαράρα με μουσική υπόκρουση. Θα 'λεγα "χωρίς εσένα" αλλά αυτό δε θα σήμαινε και πολλά γιατί είναι τόσα λίγα αυτά που ήταν "με εσένα". Το πορτοκαλί φεγγάρι, που λες, κάπως με κάποιον θα το δω, δε θα πάει χαμένο.
Αλλά είναι που you confused me in a way that I've never known.
Αλλά έχω και τη ροδοζαχαρένια κατάρα και όποτε ακούω Αλάνις δεν μπορώ να σκέφτομαι πως όλα θα πάνε στραβά. Σκέφτομαι πως, εντάξει, όλα καλά μπορεί να μην πάνε, αλλά μπορεί να πάνε quite alright. Κι η περσινή χρονιά ξεκίνησε, όχι καλά, μόνο quite alright. Το quite alright έχει ζουμί, λοιπόν, έτσι μπορώ να συμπεράνω.
Και σκέφτομαι εκείνη τη στιχομυθία που πόσο διαφορετική μου φαίνεται τώρα.
- Δε μου είπες τελικά, είσαι ευτυχισμένη;
- Θα γίνω.
Μόνο που δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν τρόπο. Αλλά κάπως θα γίνω. Κάποτε.
Κι αν όχι ευτυχισμένη, τουλάχιστον quite alright.
Αλλά είναι που you confused me in a way that I've never known.
Αλλά έχω και τη ροδοζαχαρένια κατάρα και όποτε ακούω Αλάνις δεν μπορώ να σκέφτομαι πως όλα θα πάνε στραβά. Σκέφτομαι πως, εντάξει, όλα καλά μπορεί να μην πάνε, αλλά μπορεί να πάνε quite alright. Κι η περσινή χρονιά ξεκίνησε, όχι καλά, μόνο quite alright. Το quite alright έχει ζουμί, λοιπόν, έτσι μπορώ να συμπεράνω.
Και σκέφτομαι εκείνη τη στιχομυθία που πόσο διαφορετική μου φαίνεται τώρα.
- Δε μου είπες τελικά, είσαι ευτυχισμένη;
- Θα γίνω.
Μόνο που δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν τρόπο. Αλλά κάπως θα γίνω. Κάποτε.
Κι αν όχι ευτυχισμένη, τουλάχιστον quite alright.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Μαρμελάδα
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Γυρνώντας σπίτι πέρασα από το γωνιακό καφέ. Δοκίμασα διάφορες ποικιλίες τελευταία, κι εκεί έχει την καλύτερη. Ζήτησα να τον κόψουν για μηχαν...