Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι. Ήταν πολύ ωραίο και πολύ συγκινητικό και πολύ θλιβερό και φτάνει τόσο.
Θέλω να 'ναι φθινόπωρο και να 'χω διάβασμα και μαθήματα και εργασίες και να δουλεύω τα σαββατοκύριακα και να χορεύω τα απογεύματα και να 'χω συνέχεια το μυαλό μου απασχολημένο.
Και θέλω να 'ρθει το φθινόπωρο γιατί απλά τον Σεπτέμβρη είναι όλα καλύτερα.
Το Σεπτέμβρη η θλίψη γίνεται νοσταλγία και όλα τα άγνωστα κι άγρια φαίνονται απλά καινούρια κι ανεξερεύνητα και, Θε μου, δε θέλω τίποτα, ούτε καινούριο ούτε παλιό, δε θέλω τίποτα, θέλω μόνο να'ναι το μυαλό μου απασχολημένο.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μαρμελάδα
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου