Russell's Paradox

Ξύπνησα στις 5μιση το πρωί, δε θυμάμαι αν μπορούσα καν ν' ανοίξω τα μάτια μου, πάντως να ξανακοιμηθώ δεν μπορούσα. Προσπάθησα δηλαδή.

Κι ένιωθα παράξενα. Το παντζούρι ήταν κλειστό ενώ εγώ ποτέ δεν κλείνω το παντζούρι.
Αλλά δεν ήθελα να ξυπνήσεις απ' τον ήλιο επειδή εγώ δεν ξέρω να κοιμάμαι σαν άνθρωπος.
Ένιωθα παράξενα που λες, ένιωθα σαν το σώμα μου να με περιβάλλει, σαν να μην είναι κομμάτι μου -ή εγώ δικό του- σαν να είναι το περίγραμμα, σαν να είναι κάτι που με περιέχει.
Σαν το σύνολο που περιέχει όλα τα σύνολα που δεν περιέχουν τον εαυτό τους, αυτό περιέχει, λέει, τον εαυτό του; Εγώ έλεγα κατηγορηματικά όχι, σκεφτόμουν ένα κουτί με χριστουγεννιάτικα στολίδια και πως ποτέ κανείς δε θα 'λεγε πως το κουτί περιέχει και το κουτί.

Ύστερα όμως έγινε αυτό κι ένιωθα έτσι περίεργα και σκέφτηκα πως ίσως το κουτί να περιέχει και το κουτί, ποιος ξέρει;

Εντάξει, για όλο αυτό το παραλλήρημα έφταιγε το τελευταίο big bang theory.
Λίγο big bang, λίγο star wars και πολύ χατζηφραγκέτα.
Η ζωή είναι απλή.
Η ζωή είναι απλή κι ωραία.

ΥΓ εντάξει, εκεί γύρω στις 7 ξανακοιμήθηκα. μάλλον με πήρες αγκαλιά λίγο καλύτερα.

σ'αγαπάω χαζέ

maybe even better

    I realized that I may not be able to explain what I feel for her, but it is  something. And yes, maybe all love isn't true love in the messed up way that you and I have experienced it, but I think this could turn into something even better.

stepping stones

διαπερνούνε την καρδιά μου χιλιάδες αμπέρ

Οι χατζηφραγκέτα, που λέτε, μπορεί να είναι κυρίως αστείοι, αλλά σήμερα έκατσα και σκέφτηκα έναν στίχο. Βασικά, ψέματα, δεν έκατσα να τον σκεφτώ, απλά εκεί που άκουγα το κλειδί της καρδιάς σου, ξαφνικά τον άκουσα σοβαρά τον στίχο αντί να τον ακούσω αστεία. Εδώ να σημειώσω πως τόση ώρα γράφω ακούγοντας το καλοριφέρ κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κουνιέμαι δεξιά-αριστερά στην καρέκλα, μιλάμε το 'χω τερματίσει το τυφλό το σύστημα.

ναι και που λέτε λέει

βρήκα το κλειδί της καρδιάς σου
όμως έχει πιτσικάρει Μαρία
δεν ανοίγει τώρα πια με τη μία
όπως άνοιγε παλιά ρε γαμώτο

κι είναι αλήθεια.
δεν ανοίγει τώρα πια με τη μία όπως άνοιγε παλιά.
αλλά χωρίς "ρε γαμώτο".
κι άμα θες να συνεχίσουμε με Χ+Φ,τότε να ξέρεις πως έτσι είναι κι έτσι πάει.

η άνοιξη θα φέρει

Τα φτιάχνεις με μια τύπισσα, πετάς στα σύννεφα, ακούς ένα συγκεκριμένο τραγούδι και το 'χεις συνδυάσει μαζί της.

Χωρίζετε, δεν είσαι καλά, το ξεπερνάς εν πάση περιπτώσει.

Βρίσκεις την επόμενη, ουάου και πάλι, πετάς ξανά στα σύννεφα και ακούς το ίδιο γαμημένο τραγούδι που είχες συνδυάσει με την πρώην.
Ε δεν καταλαβαίνω πώς το κάνετε αυτό, ειλικρινά.

Δεν καταλαβαίνω και -ναι θα γίνω υπερβολική- μου φαίνεται σα να σας λείπει λίγη ψυχή.

Εγώ δηλαδή, όταν η φάση μου αυτή τελειώσει, αν αυτό το τέλος είναι άσχημο, φαντάζομαι πως ίσως ποτέ ξανά στη ζωή μου δε θα ακούσω χατζηφραγκέτα. Ναι χατζηφραγκέτα παιδιά, μην κοροϊδεύετε.

:)

-καημό το 'χω να μου στείλουν μια φορά λουλούδια.
-πού μένεις;

ήπια σήμερα,στο είπα;

Ή θα πιεις ή δε θα πιεις.
Εγώ, προφανώς, ήπια.
Α και σ' ένα μάθημα πήρα 8. Οκτώ! στο είπα;
Στο είπα.
Και δεν πρόκειται να ξαναγίνει.
Αλλά έγινε.
Είσαι περήφανος για μένα;
Είσαι, το ξέρω.
Κι εγώ είμαι.
Και σε θέλω. Αυτό στο είπα; Στο είπα κι αυτό.

Αυτή η κατάσταση που ο άλλος σου σπάει τα νεύρα κ ανεβάζεις παλμούς και μετά θέλεις κι άλλο, λέγεται κάπως; Γιατί φοβάμαι πως κάπως λέγεται.

my person

Λοιπόν ας το παραδεχτώ.Σ' αυτή τη συναυλία έκανα ένα λάθος. Άκουγα ένα σωρό ωραία τραγούδια και πάσχιζα να μπορέσω να τα συνδυάσω με εκείνον -ακόμα κι αν δε γινόταν. Κάθε στίχος σκεφτόμουν πώς θα μπορούσε να με εκφράσει σε σχέση με εκείνον -ακόμα κι αν δεν μπορούσε.

Κι είμαι σίγουρη πως κι εσύ, αν κάποια σκεφτόσουν εκείνη την ώρα, τότε σκεφτόσουν εκείνη. Κι εκείνη ήταν τόσο λάθος για σένα όσο κι εκείνος για μένα κι όμως χάσαμε όλα εκείνα τα τραγούδια για να τους σκεφτόμαστε, θε μου πόσο χρόνο χάσαμε. Πόσο χρόνο χάσαμε και πριν απ' αυτούς, πόσο χρόνο χάσαμε τόσα χρόνια.

Ήμασταν εκεί, ήσουν δίπλα μου, ήμασταν οι δυο μας.
Εγώ γούσταρα που ο Κότσιρας ξανάφησε μαλλί.
Εσύ γούσταρες που η Ρίτα κουνούσε έτσι ωραία τη μέση της.
Και το ρήμα γουστάρω έχει παθητική φωνή μόνο στον πληθυντικό
(εγώ το λέω αυτό, μην το ψάχνετε στη γαλάζια γραμματική του τριανταφυλλίδη)

Το μόνο που λέω είναι ας σταματήσουμε να χάνουμε χρόνο.
Έχουμε ακόμα συναυλίες για να πάμε.
Κι αυτή τη φορά να σκεφτόμαστε τα σωστά άτομα.
Και να σου πω ένα μυστικό;
Το σωστό άτομο είναι το άτομο που είναι εκεί.
Δεν είναι το σωστό άτομο επειδή είναι εκεί.
Είναι εκεί επειδή είναι το σωστό άτομο.

Γιατί το σωστό άτομο,θα είναι εκεί,ο κόσμος να χαλάσει.

να 'χεις χάρη μάγκα

Το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο το να βολευτώ σ'αυτή την καρέκλα. Το δωμάτιο μ'αρέσει, αν και το επισκέπτομαι σπάνια. Ποτέ όμως δεν τα πήγαινα καλά μ'αυτή την καρέκλα. Δεν είναι καθόλου συνεργάσιμη* τα ροδάκια πηγαίνουν όπου θέλουν αυτά και το πλάτος της ταιριάζει οριακά στο άνοιγμα μεταξύ από τις δύο συρταριέρες κάτω απ' το γραφείο. Επιπλέον γράφω σε ένα λαπτοπ με αντιολισθητικές βλακείες στον πάτο του οπότε ούτε καν αυτό δεν μπορώ να προσαρμόσω όπως ακριβώς το θέλω. Και τι μας το λες θα μου πεις; Στο λέω γιατί είχα έναν κάποιο ειρμό πριν, αλλά τώρα δεν.

Που λες, κάτι θα 'γραφα αλλά να πω την αλήθεια δεν είχα καταλήξει ακριβώς.
Στην αρχή είπα να γράψω κάτι για τη μοίρα, στην οποία δεν είναι ότι πιστεύω και σίγουρα δεν την εμπιστεύομαι γιατί αυτό σημαίνει να επαναπαύεσαι και να την αφήνεις να κάνει τη δουλειά για σένα κι αυτό καθόλου δε μου πάει με το χαρακτήρα που 'χω (που θα 'λεγε και η Μαλβίνα, να μην ξεχνάμε τη Μαλβίνα παρακαλώ). Πιστεύω στη μοίρα με την εξής έννοια: κάποια πράγματα είναι γραφτό να συμβαίνουν. Και με τη ρομαντική της επέκταση: κάποιοι άνθρωποι είναι γραφτό να 'ναι μαζί. Και πάνω σ' αυτό θα 'λεγα πως παιδιά, μην περιμένετε οι συνθήκες να είναι ιδανικές. Οι συνθήκες, παιδιά, ποτέ δε θα είναι ιδανικές. Πες το τώρα. Κάν' το τώρα.

Μετά καθόμουν στην κουνιστή πολυθρόνα και κάπνιζα (αυτή η στιγμή είναι άνετα η καλύτερη κάθε σαββατοκύριακου στη Θεσσαλονίκη, όσο επικό κι αν είναι κατά τ' άλλα το σαββατοκύριακο) κι είχε ησυχία γιατί όλοι είχαν κοιμηθεί και κοιτούσα τα φώτα του δρόμου, αλλά όχι στ' αλήθεια. Στην πραγματικότητα δεν κοιτούσα πουθενά. Μόνο σκεφτόμουν στιγμές που κάνουν το λαιμό να τεντώνεται και τη λεκάνη να σηκώνεται, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Σκεφτόμουν κομμένες ανάσες και κάτι μελανιές και μπλεγμένα δάχτυλα.

Δάχτυλα που λες και μετά κοίταξα τα δάχτυλα των ποδιών μου, που συνήθως τα βρίσκω όχι όμορφα αλλά σήμερα μ' άρεσαν και μετά συνειδητοποίησα πως είναι ένα απ' τα πιο δύσκολα πράγματα να ανακαλέσει η μνήμη σου. Τα δάχτυλα των ποδιών. Πόσων ανθρώπων τα δάχτυλα των ποδιών νομίζεις πως θυμάσαι;

Κι ύστερα κοίταξα την καμάρα του ποδιού μου και σκέφτηκα πως μου θυμίζει μια τεντωμένη πλάτη και έτσι γυρίσαμε στο πλάνο της προ-προηγούμενης παραγράφου αλλά χαλάλι. Αυτό το πλάνο αξίζει δικιά του παράγραφο και επιπλέον αναφορά και όλες τις μελανιές που του αναλογούν.

Α ναι κι αφού αποφάσισα πως δε θα 'γραφα τίποτα απ' όλα αυτά που εν τέλει έγραψα (σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να πάρουμε ένα λεπτό και να αναλογιστούμε την αποφασιστικότητά μου), είπα πως αντί να γράψω θα βάλω τραγούδι. Να, αυτό: