(don't you) forget about me

Ξεπερνάω δε σημαίνει αντιστρέφω οποιαδήποτε μεταβολή μου προκάλεσε ο άλλος.
Γιατί η ζωή δεν είναι μαρκοβιανή αλυσίδα κι αυτό που είμαι τώρα εξαρτάται από αυτό που ήμουν πριν. Ξεπερνάω ίσως όμως σημαίνει να τείνω προς μια κατάσταση, όπου μπορεί ο άλλος να με έχει επηρεάσει μέχρι τώρα, όμως δεν έχει λόγο στο από 'δω και πέρα. Μπορεί να είμαι όπως είμαι γιατί μου συνέβης εσύ*, το τι θα είμαι αύριο όμως είναι δική μου απόφαση που δε σε συμπεριλαμβάνει πουθενά.

Ξεπερνάω λοιπόν σημαίνει δεν επηρεάζεις τις επιλογές μου. Δε σημαίνει όμως διαγραφή. Δηλαδή μπορεί να σημαίνει και διαγραφή αν αυτό θέλουμε, αλλά μπορεί και όχι.

Κάπως το είχα σκεφτεί τώρα, κάτι θα έγραφα για τη μνήμη και τη νοσταλγία και τι είναι κακό και τι όχι, αλλά τώρα δε θέλω να το κάνω αυτό γιατί συνεχίζω να πιστεύω πως ο καθένας ας κάνει ό,τι έχει ανάγκη οπότε δε θέλω να δίνω συμβουλές λες κι είμαι καμιά ειδική - γιατί δεν είμαι- αλλά τέλος πάντων όταν νιώθεις πως έχεις ξεπεράσει κάτι εντελώς είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα κι ήθελα κάτι να γράψω γι αυτό και ίσως και να με θαυμάσω λίγο που το 'χω τόσο εύκολο το ξεπέρασμα και να μην αναρωτηθώ τι είδους άνθρωπος είμαι που ξεπερνάω πράγματα στο πιτς φιτίλι, όχι δε θα αναρωτηθώ, τέτοιος άνθρωπος είμαι κι έγινα έτσι από μια σειρά πραγμάτων που μου συνέβησαν -όπως όλοι μας- και δε θα απολογηθώ που είμαι καλά. Ουφ παραλήρημα τέλος, ορίστε κι ένα τραγουδάκι.

*δεν ήμουν σίγουρη αν έχω ξαναδεί κάπου το ρήμα συμβαίνει σε β' ενικό πρόσωπο, αλλά για κάποιο λόγο μου φαινόταν πολύ οικείο. τελικά μάλλον λόγω αυτού μου φαινόταν οικείο.

τον εαυτό μου να πέφτει με μανία επάνω μου*

Αν με ρωτούσες πριν μια βδομάδα τι θέλω,
θα σου έλεγα πως θέλω κάποιος να μ' εντυπωσιάσει.
Να μ' αρέσει να τον κοιτάω
και να τον ακούω να μιλάει
και να του απαντάω
και να συζητάμε
να ενθουσιαζόμαστε με τα ίδια πράγματα
να μ' αρέσει το χαμόγελό του
να κάνουμε βόλτες με τα ποδήλατά μας
και να βλέπουμε μαζί καμένες και άκαυτες σειρές
και να κοιμόμαστε αγκαλιά
και να ξυπνάμε πλάτη-πλάτη
-γιατί ποτέ κανείς δεν ξύπνησε αγκαλιά.
Όλα αυτά θα σου έλεγα αν με ρωτούσες πριν μια βδομάδα.

Και τώρα γνώρισα κάποιον που είναι τρομερά ευχάριστο να τον κοιτάς
και να του μιλάς.
Και συζητήσαμε και ενθουσιαστήκαμε με τα ίδια πράγματα
κι έχει τρομερό χαμόγελο
και με πήγε σπίτι με το ποδήλατο
κι όλα αυτά για να συνειδητοποιήσω
πως θέλω να κάνω μόνη μου βόλτες με το ποδήλατο
και να βλέπω σειρές
και γενικά να περνάω τις μέρες μου.

Γνώρισα κάποιον που μ' εντυπωσίασε.
Και δεν τον θέλω.
Δε θέλω ν' αλλάξω τίποτα στη ζωή μου για να χωράει κι άλλος άνθρωπος.
Ίσως πάλι να χωράει και τώρα άλλος άνθρωπος.
Αλλά εμένα προς το παρόν, μου φτάνει ο εαυτός μου.

Ισως πάλι και να μου αλλάξει κάποιος γνώμη, δεν ξέρεις ποτέ.
Ίσως κάποιος να με πείσει να τον αφήσω να μου αλλάξει γνώμη.

*https://www.youtube.com/watch?v=y475lsdbOxI

Goodfellas

-Πού το ξέρεις εσύ αυτό το τραγούδι;
-Κάνω πολύ κακές παρέες.

and I'm talking to myself at night

Μου 'χει συμβεί πολλές φορές να σκέφτομαι κάτι πριν κοιμηθώ και να μην το γράφω πουθενά γιατί α)όταν είμαι έτοιμη να με πάρει ο ύπνος δε θα σηκωθώ να πάρω χαρτί και στυλό και β)λέω ψέματα στον εαυτό μου πως θα το θυμάμαι αύριο. Επειδή κανένα αύριο δε θυμήθηκα τι είχα σκεφτεί χτες, τώρα όποτε σκέφτομαι κάτι κι είναι αργά το βράδυ, το ηχογραφώ. Θα μου άρεσε να ανεβάζαμε καμιά φορά αρχεία ήχου με τη φωνή μας να διαβάζει και να ξέρουμε έτσι αν η φωνή που φανταζόμαστε για τους άλλους μοιάζει με την πραγματική τους φωνή. Όπως τότε που κυκλοφορούσε το παιχνίδι με τα χειρόγραφα και είδαμε τον γραφικό χαρακτήρα των άλλων, πράγμα πολύ σημαντικό γιατί όσοι αγαπάνε να γράφουν, αγαπάνε να γράφουν σε χαρτί κι είναι ωραία να ξέρεις τι γράμματα κάνουν. Μεγάλος μου βγήκε ο πρόλογος, ήθελα απλά να πω πως με ηχογράφησα οπότε τώρα θα μου υπαγορεύσω κι αυτό το βρίσκω ωραίο (μ' αρέσει η φωνή μου ηχογραφημένη, φυσικά δε μοιάζει καθόλου με τη φωνή που ακούω όταν μιλάω, αλλά μου αρέσει περισσότερο, μακάρι να με ακούνε έτσι και οι άλλοι, τι μυστήριο κι αυτό με τις φωνές μας, να μην τις ακούμε όπως οι άλλοι, μεγάλη απάτη το θεωρώ).

Η ηχογράφηση, που λέτε, έχει ως εξής:

Η ώρα είναι 5:48. Τα πόδια μου πονάνε απ' τα τακούνια. Σκέφτομαι εκείνο τον φίλο που πεθαίνει να με δει με τακούνια και ποτέ δε φοράω όταν βγαίνουμε. Δεν το κάνω επίτηδες, απλά δεν τυχαίνει. Δε θα φορέσω ποτέ τακούνια επειδή κάποιος το ζήτησε, θα φορέσω τακούνια επειδή νιώθω πολύ καλά. Και δεν είναι ότι δε νιώθω πολύ καλά όταν βγαίνω μαζί του, απλά δεν τυχαίνει. 

Είναι η εποχή που κλείνω λογαριασμούς. * Το 'λεγε και το ζώδιό μου ότι θα θυμηθώ, λέει και τον πρώην από τη Β γυμνασίου και θα του ζητήσω τα ρέστα. Εντάξει δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο. Αλλά...ναι ισχύει αυτό. Δεν είναι ότι ζητάω τα ρέστα απλά αποζητάω το clean break, closure, πώς σκατά το λένε αυτό. Δεν μπορώ να έχω εκκρεμότητες, δεν ξέρω, νιώθω όλες τις εκκρεμότητες να με πιέζουν, ότι ό,τι έχω αφήσει στη μέση θα ρθει και θα μου ζητάει εξηγήσεις και δε μ' αρέσει αυτό, δε θέλω τίποτα να 'ρθει και να μου ζητάει εξηγήσεις, γιατί είμαι τόσο ξεκάθαρος άνθρωπος και τόσο ξεκάθαροι θέλω να είναι και οι άλλοι μαζί μου.

Το ραδιόφωνο έχει βάλει τα διόδια της Βελεσιώτου κι αυτό είναι μάλλον καλό γιατί δεν είναι γενικά πολύ ποιοτικό ραδιόφωνο, αλλά έχει τις ώρες του και μάλλον η 6 παρά 10 το πρωί είναι μια απ' τις καλές ώρες.

Είμαι χαρούμενη κι αυτό καταλαβαίνω πως δεν είναι πολύ... όχι φυσιολογικό...πολύ αναμενόμενο, δεν είναι πολύ αναμενόμενο. Αλλά, ξέρεις, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να φοβάσαι πάρα πολύ να συμβούν αλλά στο τέλος όταν συμβαίνουν να νιώθεις...να νιώθεις ανακούφιση! Και να λες θεέ μου τι άνθρωπος είμαι πώς είναι δυνατόν να νιώθω ανακούφιση; Αλλά κάποιες καταστάσεις μπορεί να θέλεις πολύ να πετύχουν και να μην πετυχαίνουν και όλη σου αυτή η προσπάθεια να μη σε βοηθάει καθόλου και όταν στο τέλος τα παρατάς δεν τα παρατάς ουσιαστικά, απλά παραδέχεσαι πως αυτό που έκανες τόσο καιρό δεν έχει νόημα και έτσι αυτό δεν είναι παραίτηση και δεν είναι κρίμα, είναι αυτό που έπρεπε να κάνεις και ανακουφίζεσαι γιατί σταματάς να προσπαθείς.

Δεν εννοώ ότι δεν αξίζει τίποτα να το προσπαθούμε, πολλά πράγματα αξίζει να τα προσπαθείς πάρα πολύ. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να προσπαθείς να θέλεις. Πρέπει να προσπαθείς γι αυτά που θέλεις, δεν πρέπει όμως να προσπαθείς να θελήσεις. Αυτό είναι ίσως ό,τι πιο fundamentally wrong** υπάρχει στον κόσμο. Κι έχουν προσπαθήσει άνθρωποι να θελήσουνε. Να με θελήσουνε. Κι αυτό δεν είναι σωστό, δεν είναι σωστό ούτε γι αυτούς ούτε για μένα. Γιατί όλοι αξίζουμε να είμαστε με κάποιον που μας θέλει χωρίς να προσπαθεί. Όλοι αξίζουμε να είμαστε με κάποιον που μας θέλει αυθόρμητα.

*chuckles softly εδώ θα έγραφα αν έκανα υποτιτλισμό
**ναι, είπα fundamentally wrong

/*

Σ' αυτό το σημείο να ενημερώσω πως οι πιθανότητες να σας ερωτευτώ, αυξάνονται με τον αριθμό των ταινιών του Jim Jarmusch που έχετε δει και αγαπήσει. */

Βικτώρια

1/11/15, 18:50, Κυριακή

Ακούω αυτό το τραγούδι για τη λεωφόρο και τη Βικτώρια - μου διαφεύγουν τα ρήματα.

Εντάξει ψέματα, προφανώς και θυμάμαι τι κάνει ο Βασίλης στη λεωφόρο και στη Βικτώρια. 

Αλλά εγώ δεν κάνω αυτό.

Εγώ περπάτησα τη λεωφόρο προς τη Βικτώρια και ο Βασίλης μόλις μου τραγούδησε στο αυτί πως την ψάχνει από τα 19, σε μια δεύτερη ακρόαση όμως κατάλαβα πως μιλάει για την ταυτότητά του κι όχι για κάποιο κορίτσι. Μ' έκανε όμως να σκεφτώ την αφίσα πάνω απ' το κρεβάτι όπου κοιμόμουν τα δύο τελευταία βράδια, που έγραφε πάνω "L'amour à 20 ans" και σε μια προσπάθεια κάπως να ταυτιστώ με τον Βασίλη σκέφτηκα πως κάνει μια ψύχρα απόψε που με αρρωσταίνει.

Πού είχα μείνει;

Περπατούσα, που λες, στη λεωφόρο κι έκανε μια ψύχρα, μα δε μ' αρρώστησε αυτό, 

άλλα μ' αρρώστησαν.

Φορούσα τα κομμένα μου γάντια και κάπνιζα ένα Camel κι έσερνα μια βαλίτσα και για μια στιγμή χάρηκα γιατί παρατήρησα πως περπατάω με το κεφάλι ψηλά, όπως πάντα, περπατάω με σιγουριά κι όχι με ηττοπάθεια και χάρηκα γιατί συνειδητοποίησα πως είμαι ακόμα εγώ.

Χάρηκα γιατί θυμήθηκα τα λόγια κάποιου αγαπημένου που μου είπε να προχωράω αλλά να μη χάνω κομμάτια μου στον δρόμο, να προχωράω ολόκληρη.

Μπορεί να μην περπατούσα μ' αυτό το χαρακτηριστικό μου χαμόγελο και μπορεί η λάμψη στα μάτια μου να μην ήταν η καλή λάμψη -γι αυτό κιόλας ας μην την πούμε λάμψη, ας την πούμε γυαλάδα- περπατούσα όμως ολόκληρη.

Χωρίς να θαλασσοπνίγομαι.

Κολύμπι ξέρουμε, κανείς δε θα μας πνίξει.

Και κανείς δε θα σαλτάρει.

ΥΓ το "δε θέλω" δεν μπορεί να το ακολουθήσει κανένα "γιατί;". Το "δε θέλω" είναι η απάντηση στην ερώτηση. Δε χωράει ούτε αμφισβήτηση ούτε επεξήγηση. Γι αυτό βοηθάει να το ακούς, γι αυτό βοηθάει να το λες, γι αυτό να μην το στερείτε από κανέναν, δεν του κάνετε χάρη, κακό του κάνετε.

Lucky

Γενικά έχω δει και καλύτερες μέρες, κι εγώ κι οι φίλοι μου κι όλος ο κόσμος
- ή έτσι μου φαίνεται.
Δεν μπορώ να πω πως πηγαίνουν όλα καλά, ούτε βέβαια όλα χάλια.
Αλλά είναι μια, αν όχι κακή, τότε μη-καλή περίοδος.

Και παρόλα αυτά, με θυμάμαι να περπατάω το μεσημέρι, να σκέφτομαι κάτι και να χαμογελάω όσο πιο πλατιά μπορεί να χαμογελάσει κανείς πριν το χαμόγελο γίνει γέλιο.
Ύστερα σήκωσα το βλέμμα μου και κοίταξα στα μάτια την κοπέλα που περνούσε δίπλα μου, φυσικά χαμογελώντας ακόμα, και η κοπέλα μου χαμογέλασε κι αυτή.

Και σκέφτομαι πως δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει όσο έχεις να θυμάσαι στιγμές που σε κάνουν να χαμογελάς διάπλατα σε αγνώστους.
Ακόμα κι όταν τα περισσότερα πράγματα πηγαίνουν κατά διαόλου, ακόμα και τότε νιώθω τρομερά τυχερή για τους ανθρώπους μου -αυτούς που τους σκέφτομαι και χαμογελάω.

Να το λέτε όταν νιώθετε τυχεροί για κάποιον.
Μην το υπονοείτε, πείτε το.
Πείτε "νιώθω τυχερός που σε ξέρω".

Όσα στραβά και να συμβούν, πάλι τυχερή θα νιώθω.
Για τους ανθρώπους μου.

here comes the rain (again)

Νιώθω σα να έβρεξε μια βροχή με πολύ χοντρές σταγόνες
κι οι σταγόνες να ήταν πολύ άσχημα συναισθήματα
και να βραχήκαμε όλοι μας

none whatsoever

Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί, όπως μπορεί, εφόσον θέλει.
Δε χρειάζεται ο καθένας άλλος να συμφωνεί ούτε και να καταλαβαίνει.
Όλοι έχουν έναν πόνο που πρέπει να ξορκίσουν και ο καθένας το αντιμετωπίζει αλλιώς.
"______   the pain away"
Dance the pain away.
Fuck the pain away.
Drink the pain away.
Write the pain away.

Οσα τα ενεργητικά ρήματα, τόσοι και οι τρόποι.
Ο καθένας όπως μπορεί.
Δε χρειάζεται να με καταλαβαίνεις, δε χρειάζομαι την έγκρισή σου.

Όλοι θα αντιμετωπίσουμε αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε
και θα το κάνουμε ο καθένας διαφορετικά.

Κάποιος θα πίνει μέχρι να ξεχάσει,
κάποιος θα πηδιέται μέχρι να την ξεχάσει,
κάποιος θα δουλεύει ασταμάτητα για να μη σκέφτεται,
κάποιος θα μπει σ' ένα αεροπλάνο και θα πάει όσο πιο μακριά μπορεί.

Κι όλοι αυτοί ξέρουν τι κάνουν.
Το αν εγώ ή εσύ θα κάναμε το ίδιο στη θέση τους, καμία σημασία δεν έχει.
Εγώ δεν είμαι εσύ και κανένας δεν είναι κανένας άλλος,
είμαστε μόνο ο εαυτός μας ο καθένας.

Ας μην έχουμε λοιπόν την απαίτηση να καταλάβει ο καθένας την κάθε μας κίνηση.
Ας μην έχουμε και την απαίτηση να συμφωνούμε με την κάθε κίνηση κάθε άλλου.

Και κυρίως να μην έχουμε την απαίτηση ο άλλος να κάνει αυτό που θεωρούμε εμείς σωστό,
στην προσπάθειά του να διορθώσει αυτό που εμείς του καταστρέψαμε.
Όταν εσύ χαλάσεις τα σχέδια κάποιου ανθρώπου,
όταν εσύ του στερήσεις έναν ρόλο που κάποτε του έδωσες,
τότε εσύ δεν έχεις λόγο πάνω σε τίποτα.

Ο καθένας ο,τι μπορεί
όπως μπορεί.

Γιατί όπως λέει και η Μέρεντιθ:

I make no apologies for how I choose to repair what you broke.

ποστ ιτ

Λοιπόν σήμερα έγινε κάτι γαμάτο!

Έφτιαξα ποστ ιτ με τα μαθήματα στα οποία πρέπει να δώσεις εξετάσεις για να περάσεις στο μεταπτυχιακό που πεθαίνω να κάνω (όχι δεν έχω πτυχίο ακόμα, αλλά αυτό το μεταπτυχιακό το θέλω τόοοσο πολύ). Έκανα ποστ ιτ που λες, ένα για κάθε μάθημα, με τη βιβλιογραφία. Και τα κόλλησα στον τοίχο πάνω απ' το γραφείο μου -είναι τρία και τα έβαλα κλιμακωτά και πολύ μ'αρέσουν. Κι επειδή, όπως όλοι ξέρουμε, η κόλλα που έχει το ποστ ιτ από μόνο του επαρκεί για ένα δύωρο περίπου, τα κόλλησα με σελοτέιπ. Κι εκεί που κολλούσα το δεύτερο χαρτάκι, εγκλωβίστηκε ένα ματόκλαδο στο σελοτέιπ!

Ναι, οκ, το ξέρω ότι το βρίσκετε εντελώς ηλίθιο, εγώ όμως -επειδή είμαι εγώ- το βρίσκω τρομερά ευοίωνο :D

numbers (don't) lie

Λοιπόν, τώρα που το κεφάλι μου είναι κάπως καθαρό,
βρήκα τι είναι αυτό που με πείραξε πιο πολύ απ' όλα.

Με πείραξε που δε μου βγήκαν τα μαθηματικά.
Γιατί έχω μάθει να εμπιστεύομαι τα μαθηματικά,
έχω μάθει να εμπιστεύομαι γενικά,
αλλά τα μαθηματικά και λίγο παραπάνω.
Και καταλαβαίνεις πόσο αναπάντεχο είναι
να μη σου βγαίνουν τα μαθηματικά.

Το έξι, για παράδειγμα, το έξι είναι ένας τέλειος αριθμός.
Το άθροισμα των διαιρετών του ισούται με τον ίδιο τον αριθμό
1+2+3=6
Το έξι είναι τέλειος αριθμός.
Αυτό που έγινε μ' εμάς ξέρεις τι ήταν;
Εγώ ήμουν , ας πούμε ένα τέσσερα
κι εσύ ήσουν ας πούμε ένα δύο
και με κάποιον παράλογο τρόπο,
το άθροισμά μας δεν ήταν έξι,
δεν ήταν τέλειο.

Σύμφωνα με τα μαθηματικά όμως, θα 'πρεπε να 'ναι.
Σύμφωνα με την κοινή λογική, εμείς οι δύο μαζί
θα ήμασταν κάτι τέλειο.
Αλλά δεν ήμασταν.
Δεν ήμασταν έξι, δεν ήμασταν αριθμός τέλειος.
Ήμασταν, ας πούμε, ένα εφτάρι.
Έχει στυλ, είναι πρώτος αριθμός, δεν είναι κάτι αδιάφορο τελείως.
Αλλά ξέρεις τι άλλο είναι;
Περιττό.
Μπορούσαμε και χωρίς αυτό.