Φοβόμουν

Αυτό το τραγούδι θα μπορούσε να είναι το soundtrack μιας ολόκληρης χρονιάς.

Φόβος, ένας συνεχής φόβος για οτιδήποτε που έμοιαζε οικείο και αποδεικνυόταν πιο ξένο κι απ’τα ξένα. Κι ήταν οικείο και ήταν και ξένο συγχρόνως. Ένας κακός συγχρονισμός, κι όταν λέω κακός το εννοώ. Με hardcore καταστάσεις –σαν τον εφιάλτη που είδα χθες βράδυ- δυο μάτια γεμάτα δάκρυα και φόβο και άλλα δύο γεμάτα αδιαφορία. Και χαμόγελα, αλλά κακά χαμόγελα. Τέτοια βεβιασμένα χαμόγελα που προσπαθούσαν να σε φτιάξουν αλλά όχι για να είσαι εσύ καλά. Ο λόγος ήταν άλλος. Ο λόγος ήταν πως έπρεπε να είσαι καλά γιατί αν δεν ήσουν εκείνα τα δύο άλλα μάτια –τα μαύρα μάτια, τα μεγάλα και κακά μάτια- θα ήταν τα πρώτα που θα κατηγορούνταν.

Και να πιστεύεις τα βεβιασμένα χαμόγελα. Και να τα βλέπεις φιλικά, και τα μάτια σου να θολώνουν πάλι και τα άλλα μάτια να είναι πάντα φωτεινά αλλά λουσμένα με το σκοτεινότερο φως που είδες ποτέ σου.

Κι όταν ξεσκεπάσεις την απάτη του ψεύτικου χαμόγελου και φανούν τα κοφτερά του δόντια είναι πια πολύ αργά. Αλλά θα μπορούσε να είναι και αργότερα. Θα μπορούσε να είναι τώρα. Τώρα θα μπορούσες να είσαι ακόμα σ’αυτή τη νοσηρή κατάσταση που το μόνο συναίσθημα που σου προκαλούσε ήταν απέχθεια για τον εαυτό σου. Και σε έβαζε σε μία συνεχή κατάσταση αλλαγής κι εσύ άλλαζες για να γίνεις καλύτερη –με τον ορισμό που τα κακά μάτια δίνουν στο καλό- και να πονάς. Να πονάς γιατί νόμιζες πως έχεις βγει απ’αυτή τη διαδικασία του συνεχώς μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος. Αλλά τι λέω, δεν άλλαξε το περιβάλλον. Το μέσα σου άλλαξε. Και άλλαξε ξανά και ξανά για να σε πονέσει όσο μπορούσε περισσότερο και μετά να ξανά αλλάξεις και να γίνεις πάλι εσύ. Και να κοιτάς τον εαυτό σου και να αναρωτιέσαι αν είσαι αυτή που είσαι τώρα ή αυτή που ήσουν πριν. Αν παράτησες όλα όσα ήσουν για όλα όσα μπορούσες να γίνεις ή αν παράτησες όλα όσα μπορούσες να γίνεις για να μείνεις αυτή που σου είχαν επιβάλλει.

Και πέρασε καιρός κι εσύ είσαι πάλι εσύ κι έχεις ανθρώπους που αγαπάς και το ξέρουν και σ’αγαπάν και το ξέρεις και τα μάτια τους και τα χαμόγελά τους είναι αληθινά τόσο αληθινά που σε κομπλάρουν και νιώθεις πως δεν το αξίζεις γιατί είχες συνηθίσει τη νοσηρή ζωή κι όλη αυτή η γνησιότητα νομίζεις πως δε σου αξίζει. Αλλά δεν είναι τι αξίζεις είναι τι παλεύεις για να κερδίσεις. Και τελικά καταλαβαίνεις τι άλλαξε. Άρχισες να παλεύεις για τα θέλω σου και να μην σε παίρνει από κάτω όταν δεν τα κερδίζεις γιατί θα ‘χεις προσπαθήσει.

Και δε φοβάσαι πια, και μπορείς και γελάς και είσαι συνέχεια χαμογελαστή και όσοι σε γνωρίζουν τώρα νομίζουν πως είσαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος που έχουν γνωρίσει και πως αγαπάει όλα όσα κάνει και πως δεν είχες ποτέ κανένα πρόβλημα. Και δε θυμάσαι πια αν το γέλιο σου είναι η μάσκα ή η πραγματικότητα. Αλλά ότι και να’ναι δε σε νοιάζει γιατί είσαι επιτέλους καλά.

Κι έχεις ξεχάσει εκείνα τα κακά μάτια κι ο μόνος λόγος που τα ξυπνάς απ’το πεθαμένο παρελθόν στο οποίο πρωταγωνιστούσαν είναι για να δείξεις στους άλλους πως πρέπει να μη γίνουν.

Και τα μάτια έρχονται ξανά σε ανύποπτο χρόνο για να σου θυμήσουν πως είναι ακόμα ζωντανά σε κάποια άλλη διάσταση, στο νεογέννητο παρόν κάποιου άλλου. Κι εσύ σκέφτεσαι πως θα βρήκαν μια άλλη ζωή να παρασιτήσουν , αλλά τι σε νοιάζει αφού αυτή δεν είναι η δική σου;

Κι είσαι σαν να ‘χεις πάθει βραχυκύκλωμα. Αυτό δεν είναι το βραχυκύκλωμα; Να σου δίνουν παραπάνω από όσο αντέχεις και να κλατάρεις. Και βγάζεις την καρδιά σου απ’την πρίζα και μένουν μόνο οι αντιστάτες . Κι έχεις σκληρύνει κι έχεις γίνει ωμή και κυνική όσο μπορείς για να μπορείς να επιβιώσεις και να ξεχωρίζεις τα κακά απ’τα καλά μάτια και πάλι δεν είσαι σίγουρη αν τα καταφέρνεις.

Και όταν έχεις μαζέψει αρκετή ενέργεια για να μπορείς να λειτουργήσεις χωρίς να σε τροφοδοτεί μια γεννήτρια κακιά σηκώνεσαι πάλι. Και τώρα είσαι πραγματικά εσύ , αλλά μ’ ένα εγώ που δεν έχεις ξανασυναντήσει και σ’ αρέσει περισσότερο από όλα τα μέχρι τώρα εγώ σου. Και κανείς δεν μπορεί να σου αρνηθεί τον εαυτό σου ,ούτε να στον αλλάξει γιατί…. Δεν υπάρχει γιατί απλώς έτσι είναι.

Και γουστάρεις και ζεις και δεν υπάρχουν πια τα μάτια, τα τύφλωσες με τη δύναμη της θέλησής σου γιατί όλα μες στο μυαλό είναι τελικά και στο χέρι σου ήταν τόσο καιρό να τα διώξεις μα δεν ήθελες. Και μπορεί να μην κάνεις ακόμα όλα όσα αγαπάς να κάνεις αλλά σίγουρα έχεις μάθει να αγαπάς όσα κάνεις. Και είναι και η χαρούμενη εικόνα που είδες πριν λίγο και την έκανες κτίμα σου :

Και έζησες εσύ καλά και οι άλλοι είναι μόνοι αυτοί που υπάρχουν στη δική σου πραγματικότητα και που εσύ τους διάλεξες οπότε καλά κι αυτοί.

Και δε σ’ εκφράζει πια το τραγούδι μα το ακούς από συνήθεια, αλλά πάντως κακό δε σου κάνει. Και τώρα σιγοψιθυρίζεις συχνά πυκνά αυτό:

Και γελάς μόνη σου. Και το ακούς όταν περπατάς και γελάς. Και το σκέφτεσαι στο μάθημα και γελάς. Και γενικότερα γελάς.

Γεννιέσαι την έχεις μητέρα
πηδάς στον αέρα

σκας στο πάτωμα
εκείνη σε βάζει στην κούνια
στα μάτια σαπούνια

και γαλάκτωμα

Σου δείχνει πώς κάνει η πάπια
και μοιάζει με κάποια

που 'χες γκόμενα
στο μέλλον με τ' άσπρα φωτάκια
και με τ' αστεράκια

τα φλεγόμενα

Μετά που σε στέλνουν σχολείο
στο δίπλα θρανίο

εκείνη κάθεται
μικρή με τα ροζ κοκαλάκια
και τα ποιηματάκια

που θα μάθετε

Για να σε προσέξει ρεψίματα κάνεις
χτυπιέσαι στους δρόμους πλακώνεσαι
της σπας με νεράντζια τα τζάμια
κι από την ταράτσα πηδάς και σκοτώνεσαι

Σηκώνεσαι κι είσαι δεκάξι
βαριέσαι στην τάξη,

γράφεις ποιήματα
το στήθος της θέλει να σπάσει
κυλιέται στα δάση

και στα κύματα

Ποιος στίχος σου θα τη χωρέσει
που θέλει να αρέσει

στους ακέφαλους
που δίνει φιλιά μες στα δόντια
κι ανοίγει τα πόδια

σ' άγνωστους φαλλούς

Την ψάχνεις το σκας απ' το σπίτι
σε σέρνει απ' τη μύτη

αυτό το βάλσαμο
αυτή η μυρωδιά από γαζία
αυτή η τυραννία

σε τραβά ενώ

Κανένας βοηθός δεν υπάρχει
να πει τι έχεις πάθει

τι σε πόνεσε
κι εκείνη δε λέει να κοιτάξει
γκαζώνεις τ' αμάξι

χτυπάς και σκοτώνεσαι

Λοιπόν έχω βγάλει και δίσκο
και πάλι δε βρίσκω

εκείνο που 'θελα
πριν βγω στη σκηνή νιώθω χάλια
αδειάζω μπουκάλια

με θολά νερά

Μα σαν το συγκρότημα βγαίνει
μπροστά φωτισμένη

εκείνη κάθεται
χωρίς στα μαλλιά κοκαλάκια
χωρίς ποιηματάκια

που θα μάθετε

Περνάω την κιθάρα στο βύσμα
με πιάνει ένα πείσμα

απογειώνομαι
αρχίζω τον πρώτο μου στίχο
τρυπάω τον τοίχο

και σκοτώνομαι…

Κι είναι ωραία να είσαι για κάποιον εκείνη.

The piano

Μια σκέψη

Απ όλα τα λόγια που έχω ακούσει, πιο πολύ εκτιμώ αυτά που δεν άκουσα. Τα λόγια που προσπαθούν να πουν οι κινήσεις και τα βλέμματά σου. Ο τρόπος που κομπιάζεις κι όχι ο τρόπος που μιλάς. Αυτά που θέλεις να πεις κι όχι αυτά που λες..

Περί αγάπης

Αναρωτιόμουν… λέμε πως οι άνθρωποι μας αποδεικνύουν την αγάπη τους με πράξεις κι όχι με λόγια. Δηλαδή πως δεν έχει νόημα κάποιος να μας λέει πόσο πολύ μας αγαπάει όταν δεν κάνει τίποτα που να το δείχνει αυτό. Κι όμως έχετε ποτέ σκεφτεί πως υπάρχουν άνθρωποι που μας λατρεύουν με έναν τρόπο καθόλου υγιή και απλώς δεν μπορούν να το εκφράσουν αυτό γιατί κανείς δεν τους έμαθε να αγαπάνε; Αλλά κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό , πέρα απ το να μαδίσουμε μια μαργαρίτα για να καταλάβουμε. Θλιβερό όμως , ε;

Όμως σκέφτομαι… αν κάποιος μας δείχνει πόσο πολύ μας αγαπάει, αν με όσα κάνει φαίνεται πόσο νοιάζεται και πόσο μας φροντίζει αλλά δε μας το λέει ποτέ.. αυτό είναι σωστότερο; Ή μήπως όσο φανερό κι αν είναι πρέπει πού και πού να μας το λέει γιατί είναι αυτό που χρειαζόμαστε να ακούμε;

Ξέρεις τι; Ναι, χρειάζομαι να το ακούω. Δεν είμαι ερωτευμένο κοριτσάκι, είμαι απλώς ανασφαλής έφηβη. Κι όσα και να κάνεις για να μου δείξεις πως νοιάζεσαι εγώ δε θα σε πιστεύω αν δεν το ακούσω να βγαίνει απ’ τα χείλια σου. Ηλιθιότητα; Ναι, μάλλον. Αλλά σκέψου πως υπάρχουν εκατομμύρια ανασφαλείς ψυχές σαν εμένα εκεί έξω. Γιατί να τους στερείς αυτές τις δύο λέξεις εφόσον τις νιώθεις; Ναι ξέρω, της στέλνεις λουλούδια, της πληρώνεις πάντα τον καφέ επειδή δε δουλεύει, δεν της αρνιέσαι τίποτα, γίνεσαι χαλί να σε πατήσει. Ε, τότε λοιπόν αφού τα νιώθεις όλα αυτά πες το το ρημάδι το σ’ αγαπώ να χει αυτός ο κόσμος μια κατάθλιψη λιγότερη!

Και το άλλο που αναρωτιέμαι. Εσύ δηλαδή δεν πνίγεσαι όταν νιώθεις τόσα πολλά και δεν τα λες πουθενά; Μπορεί και όχι, είσαι παράξενο πλάσμα εσύ.

Εγώ πάντως επειδή θέλω και χρειάζομαι να το ακούω τώρα θα πάω στον καθρέφτη μου και θα πω : «φτου σου κούκλα μου, σε λατρεύω!!!»

Καλημέρα -- ναι τώρα ξύπνησα--

Ένα αγαπημένο ποίημα λοιπόν, Kιάρα ;-)

Είμαστε κάτι....

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

Κ. Καρυτωτάκης

Kαι πετάω το μπαλάκι σε :
Ονειροφερμένος
Baby Lemonade

θέλω τον ήχο της καταιγίδας...

Δίσεκτο έτος-το καλύτερό μου

Δίσεκτος σημαίνει πως έχεις στη διάθεσή σου μία παραπάνω μέρα για :

-να είσαι με τα πρόσωπα που αγαπάς
-να γελάσεις
-να συγκινηθείς
-να κλάψεις
-να μαλώσεις
-να συζητήσεις
-να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν
-ή και να σου τύχει κάτι δυσάρεστο
-να φας άλλη μια φορά το αγαπημένο σου φαγητό
-να φας παγωτό με κακοκαιρία και να αρρωστήσεις
-να βγεις έξω και να περάσεις τέλεια
-να βγεις έξω,να μεθύσεις και την επομένη να ξυπνήσεις με hangover και πονοκέφαλο
-να ακούσεις πάλι το αγαπημένο σου cd
-να πας σε μία ακόμη συναυλία
-να διαβάσεις άλλη μία μέρα(και σκέψου να δίνεις πανελλήνιες,μια μέρα παράπανω διάβασμα σημαίνει ίσως...15 μόρια?)
-να κάνεις μια καλή πράξη(?)--οκ θα βοηθήσω τη μαμά μου να καθαρίσει το σπίτι που κόντεψε να το κάψει χτες !
-ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ!

Μία ακόμη μέρα να την ξοδέψεις όπως θες.
Γι αυτό σταμάτα να κλαις τη μοίρα σου που "γαμώτο φέτος είναι δίσεκτος και κάθε δίσκετο κάτι μου τυχαίνει" .

Καλή-και κατά μία μέρα μεγαλύτερη-χρονιά!

Πεφταστέρια και ευχές

Πεφταστέρια και ευχές. Γιατί κάνουμε μια ευχή όταν πέφτει ένα αστέρι; Είναι απλώς μια άσκοπη συνήθεια όπως η τάση να λέμε τριψήφιους αριθμούς όταν κάποιος φτερνίζεται; Μπορεί και όχι. Είναι γιατί οι ευχές μοιάζουν με διάττοντες αστέρες, από πολλές απόψεις. Ξεκινώντας απ’ την πιο απαισιόδοξη πιθανή ερμηνεία – ξέρετε για να μας μείνει η γλύκα στο τέλος. Όπως όταν σε ρωτάνε αν θέλεις πρώτα τα καλά ή τα άσχημα νέα κι εσύ λες πάντα τα άσχημα για να μη μείνεις με την πικρία μετά. Οι ευχές λοιπόν ξεκινούν λαμπερές και μεγαλόπρεπες γιατί εμπεριέχουν την ελπίδα της πραγματοποίησης τους. Διαγράφουν μια πορεία δευτερολέπτων, λεπτών, ημερών, βδομάδων, μηνών, ετών ή ότι θέλεις τέλος πάντων κ δυστυχώς μερικές φορές αυτό δεν έχει κανένα όφελος. Έχουν κάνει όλον αυτό το δρόμο για να μετατραπούν σε θλιβερή αστερόσκονη και να διασκορπιστούν εξαντλημένες από ‘δω κι από ‘κει μη έχοντας βρει το σωστό σύμπαν όπου θα μεγαλουργούσαν. Κι αυτό προκαλεί στον άνθρωπο που έχει κάνει την ευχή μελαγχολία και θλίψη, τον βυθίζει στην απαισιοδοξία και στην αίσθηση πως όλα γίνονται μάταια. Όμως όχι, γιατί να πιστεύεις την απαισιόδοξη εκδοχή; Δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος! Υπάρχει και η κάλλιστη εξέλιξη, δηλαδή η διαδρομή αυτή της ευχής και του αστεριού σου -του δικού σου αστεριού – να μην τελειώσει ποτέ. Να βρίσκεται κάθε μέρα σε άλλο παράλληλο σύμπαν και να μπορεί να σε κάνει να παραμένεις ευτυχισμένος σε όλα από αυτά! Όμως δεν είναι καθόλου ωφέλιμο επίσης να βασίζεται κανείς σε υποθέσεις, είτε αυτές είναι χαρούμενες ή θλιβερές. Το θέμα είναι να μπορείς, στην αθλιότερη μέρα της ζωής σου να ξεθάψεις απ’ το σεντούκι των αναμνήσεων την αστερόσκονη της απραγματοποίητης ευχής που πρόλαβες να κρύψεις πριν αυτή χαθεί στους άγνωστους γαλαξίες και να πιστέψεις πως αυτή η φαινομενική διάλυση των ονείρων σου είναι μόνο αυτό. Μια φαινομενική διάλυση. Ή ούτε καν αυτό. Ακόμα κι αν η όλη θεωρεία της σχέσης αστεριών-ευχών είχε μια λογική βάση, αυτό που έχει ουσία είναι να κυνηγάς τα όνειρά σου. Να προκαλείς εσύ την ευτυχία σου, η δυστυχία έρχεται από μόνη της, όμως δεν ξέρει από «οικειοθελείς αποχωρήσεις» μόνο εσύ μπορείς να τη διώξεις. Πώς; Χμμ…αν υποθέσουμε πως η δυστυχία συνίσταται σ’ εκείνη τη φαινομενική διάλυση που έλεγα πριν τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις εκείνη την ξεχασμένη αστερόσκονη και να τη σκορπίσεις εσύ μπροστά στα μάτια της θλίψης σου σαν να μη σήμαινε τίποτα για σένα. Και να το εννοείς. Να πιστέψεις πως μια αποτυχία δεν έχει καμιά βαρύτητα. Κοίταξε το φωσφοριζέ ουρανό σου και κάνε όλα τα αστέρια να πέσουν ταυτόχρονα. Αν είναι θέμα ρουτίνας, κάνει ευχές στο διάττων αστεράκι σου, μα τώρα ξέρεις πως μπορείς και χωρίς αυτό, έτσι δεν είναι; Καληνύχτα λοιπόν. Και μην περιμένεις να πραγματοποιηθεί το όνειρο που θα δεις σήμερα, εσύ θα το πραγματοποιήσεις. Κι αν είναι εφιάλτης, ξέρεις τι θα κάνεις.. καληνύχτα..!

Συνειρμοί

Όνειρο. Η λέξη όνειρο μου φέρνει κατευθείαν στο μυαλό τη λέξη μουσική. Ποιο όνειρο δεν έχει μουσική υπόκρουση? Τα όνειρα είναι άδεια αν δεν συνοδεύονται από την ανάλογη μουσική.. Το βιολί σε κάνει να ταξιδεύεις.. Η θάλασσα. Υπάρχει κάτι στη θάλασσα που σε κάνει αισιόδοξο.. Και αυτό είναι το ότι δε σ αφήνει να δεις το τέλος της, τη βλέπεις απλώς να ενώνεται με τον ουρανό. Η λέξη ορίζοντας αρχίζει και αυτή από όμικρον.. Και επιστρέφουμε στο όνειρο. «τα όνειρα της Κυριακής κοστίζουν ακριβά», όπως τραγουδάνε τα υπόγεια ρεύματα. Γκρι, αυτό το χρώμα έχω συνδυάσει με την Κυριακή, πόσο μουντό χρώμα και πόσο άχαρη λέξη.. «γκρι».Τα ποντίκια είναι γκρι, ελάχιστοι εκείνοι που τα συμπαθούν. Γιατί άραγε συνδυάζουμε το γκρι χρώμα με πράγματα που δεν μας αρέσουν. Κυριακές, ποντικοί , συννεφιά… Αλλά και η άσφαλτος. Ο δρόμος.. και ο δρόμος συνδέεται με τη λέξη θάλασσα, και τα δύο σου φαίνονται απέραντα.. Όμως σε αντίθεση με τη θάλασσα ο δρόμος υπονοεί έναν προορισμό, τον ακολουθείς γιατί κάπου προσπαθείς να φτάσεις.. Κι αν δεν τα καταφέρεις? Ενώ η θάλασσα μοιάζει να σου λέει πως τα πάντα μπορείς να κάνεις. «Θέληση». Πραγματικά, όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό μας. «Λαβύρινθος» , το μυαλό μας είναι ένας λαβύρινθος που μόνο εμείς γνωρίζουμε τη διέξοδο. «φυγή», η λέξη φυγή είναι μια δειλή λέξη σε αντίθεση με τη λέξη «αντιμετώπιση». Καθρέφτης. Τον εαυτό μας δεν αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα? «κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες στα μάτια, γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια». Αλκίνοος Ιωαννίδης, από τους αγαπημένους μου. Μελαγχολία, ένα συναίσθημα αντιφατικό. Γλυκόπικρο. Μου αρέσει η λέξη «γλυκόπικρο». Ξεκινάει με το γλ και είναι απαλή και συνεχίζει με το δυνατό κρ.. αντιφατική και η λέξη όπως και η σημασία της. Η σημασία των λέξεων.. «λεξικό».. τα βρίσκω βαρετά τα λεξικά.. και το χιόνι είναι βαρετό. Χειμώνας. Όταν όλα σκεπάζονται από χιόνι. Επιστρέφουμε στη «μουντάδα». Ομίχλη. Όταν είναι πυκνή τα σκεπάζει όλα μα δεν είναι διόλου βαρετή. Και η ομίχλη όπως και η θάλασσα σε αφήνει να ονειρεύεσαι.. Μέχρι βέβαια να διαλυθεί.. Και τότε τα βλέπεις όλα ξεκάθαρα και σταματάς να ονειρεύεσαι , το άσπρο και η υγρασία της ομίχλης εξαφανίζονται και σ αφήνουν να προσγειωθείς στο γκρι της πόλης. Βροχή. Λατρεύω τη βροχή.. Η βροχή μου φέρνει στο μυαλό τη λέξη «μαγεία». Ο ήχος της βροχής. Τα σύννεφα. Ο κύκλος του νερού. Φυσική. Σχολείο, διάβασμα… και ξαφνικά παραμερίζεις την κουρτίνα και κοιτάς έξω από το κλειστό παράθυρο και ονειρεύεσαι για μερικές στιγμές.. Και μετά πάλι διάβασμα. Επανάληψη. Από το ρήμα «επαναλαμβάνω»… γιατί σχηματίζεται από το ρήμα λαμβάνω? Δεν παίρνεις κάτι.. μου φαίνεται σωστότερο το «επαναπράττω». Ασυναρτησίες. Ή συναρτήσεις!να το πάλι το σχολείο.. Ζωντάνια. Αυτό είναι το σχολείο, ζωντάνια. Συνέχεια λέμε πως θέλουμε να τελειώσουμε το σχολείο. Όμως έχουμε ιδέα του τι θα κάνουμε μετά? Όνειρο. Έχουμε κάνει ώρα για εκείνη την πολυπόθητη ώρα? Ενηλικίωση. Ευθύνες, ρουτίνα.. Συμβιβασμός. Το αντίθετο της επανάστασης. Για ποιο λόγο επαναστατούμε? Μα για να φτάσουμε τα όνειρά μας και ακούγοντας το soundtrack της ζωής μας να αγγίξουμε τον ορίζοντα..