γιατί ο δρόμος είναι αλήθεια,χίλια κι ένα παραμύθια,είναι το σπίτι μας..

Δεν έχει τέλος...

Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης.Και της άλλης πολης.Και της άλλης πόλης.

νιώθω μια τεράστια ανανέωση τώρα που γύρισα θεσσαλονίκη,με γεμίζουν οι δρόμοι και τα χρώματα και η θάλασσα όπου βλέπεις τον ορίζοντα κι όχι το βουνό απέναντι και ρουφάω τα πάντα και νιώθω πως ήρθα για να εμπνευστώ και να περάσω πολλές ώρες γράφοντας και διαβάζοντας και να πάω για καφέ παντού τώρα που έχω χρόνο.

νιώθω υπέροχα αυτές τις μέρες..

και δεν είναι καμιά σας εδώ να τα πιούμε στη συγγρού και να γυρίσουμε 5 το πρωί ψιλομεθυσμένες και χαρούμενες και νιώθοντας πως ο κόσμος μας ανήκει.

Θέλω να ρθεις εσύ κι εσύ και να ρθω κι εγώ εκεί κι εκεί και να πάμε παντού και να φύγουμε και να ταξιδέψουμε σ' όλες τις χώρες του κόσμου.Και ο κόσμος θα ναι έτοιμος να τον κατακτήσουμε.

ΥΓ έχει πλάκα γιατί τώρα η ετικέτα Dear M. αναφέρεται και στις 2 σας..τα m&m μου είστε :*

μετά την εικόνα,είναι και το τραγούδι που είναι σφηνωμένο στο μυαλό μου πιο έντονα από κάθε άλλο.





ό,τι μας δένει στα παλιά, είναι οι κακές συνήθειες..

όλη μου η ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω
κάτι απογεματα με καφέ και τσιγάρο

Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει,έχω πάθει κρίση και αλλάζω το μπλογκ 5 φορές τη μέρα.

Ιδέες ευπρόσδεκτες.

both ways

Κι έτσι κάποια πρωινά η μισή νυσταγμένη πλευρά του εγκεφάλου μου με διατάζει να μείνω στο κρεβάτι και να μην πάω στη σχολή. Κι ύστερα όταν ξυπνάω,ξυπνάει κι άλλη μισή πλευρά κι έτσι έχω πάνω απ'το κεφάλι μου ένα αγγελάκι κι ένα διαβολάκι με ανάποδες συμπεριφορές. Το αγγελάκι θυμωμένο να με μαλώνει φωνάζοντας πως είμαι αμελής φοιτήτρια και το διαβολάκι να μου λέει "δεν πειράζει,κι αύριο μέρα είναι".

Και τότε σκέφτομαι πόσο τρέχει και ξεσκίζεται στο διάβασμα και τα καταφέρνει όλα η Μ. και νιώθω απαράδεκτη τεμπέλα.Και έτσι την άλλη μέρα πάω στο εργαστήρι του προγραμματισμού για να χαζέψω τα δάχτυλά μου και τα μωβ νύχια μου πάνω στο πληκτρολόγιο και να νοσταλγώ να γράφω κείμενα κι όχι να παλεύω με 10 εντολές.

Όποτε λοιπόν κάνω ασκήσεις μου λείπει το γράψιμο κι όταν το ρίχνω στο γράψιμο μου λείπει η φυσική και το λογικό της υπόθεσης. Είναι κατάρα να είσαι καλός σε 2 εντελώς διαφορετικά πράγματα στο σχολείο ,να ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε θεωρητική και τεχνολογική μέχρι τελευταία στιγμή ,να περάσεις στην 1η σου επιλογή και να μην ξέρεις αν έκανες τη σωστή επιλογή.

Απ΄την άλλη μπορείς να έχεις και κάτι σταθερό και ένα χόμπυ κι αυτά τα 2 να είναι ασυσχέτιστα.Και να γράφεις κείμενα όπου το 2 να είναι 2 και όχι δύο. Το ένα να είναι ταλέντο και το άλλο χάρισμα και δες!Έγραψα ένα κι όχι 1. Και πάντα θα αγαπώ τα κείμενα σε τετράδια χημείας και θερμοδυναμικής και μαθηματικών και το ότι είμαι παρορμητική θα με κάνει να κάνω λάθος πράξεις. Κάποτε θα το ξεπεράσω και θα κάνω σωστές πράξεις και θα μάθω να ελέγχω τα γραπτά μου πριν τα παραδώσω.

Κι όταν βγαίνω απ την αίθουσα θα κάθομαι σ'αυτό το πεζούλι και θα κοιτάζω το γρασίδι και τα δέντρα και τα ποδήλατα και θα περνάνε γνωστοί και άγνωστοι που θα αναρωτιούνται τι γράφω κι όταν πλησιάσουν αρκετά ώστε να καταλάβουν πως δεν πρόκειται για άσκηση θα ζηλεύουν ή θα κοροιδεύουν την κοπέλα που κάθεται στο πολυτεχνείο και γράφει κάτι που δεν είναι εργασία. Και θα χαίρομαι τις 2 φύσεις μου όσο κανείς άλλος.

simple explanation

Eίμαι στο εργαστήρι του προγραμματισμού και παρατηρώ πως τα δάχτυλά μου είναι φτιαγμένα για να γράφουν κι όχι για να κάνουν ασκήσεις matlab.Aπ' την άλλη νιώθω μια κρυμμένη δύναμη να βγαίνει στην επιφάνεια όταν καταφέρνω αυτό το 0 errors κι έτσι σκέφτομαι πως όπως εσύ ισορροπείς ανάμεσα σε επιστήμη και τέχνη εγώ ισορροπώ ανάμεσα σε συναίσθημα και λογική και σε μαμά φιλόλογο και θεία μηχανολόγο.Γιατί η λέξη ισορροπία μου φέρνει στο μυαλό τον πρώτο νόμο του νεύτωνα και πως το ρo στην αρχή της λέξης έπαιρνε δασεία κι εκεί οφείλεται το 2ο ρο.

είσαι η λαχτάρα μου

ο καφές και τα τσιγάρα μου

Ξέρεις γιατί συμπαθούσα το Μητσάκι απ'τα υπέροχα πλάσματα?
Γιατί είμαι η ένοικος που βάζει στο τέρμα το my sharona.

Ο κύριος Νίκος

Είναι ένας άστεγος που "μένει" στον ίδιο δρόμο με μένα,4 τετράγωνα πιο κάτω. Έχει πάντα μαζί του ένα ραδιόφωνο κι ένα μπουκάλι ούζο-κατά πάσα πιθανότητα τελειωμένο.

Μια μέρα βρήκα μια κιθάρα στα σκουπίδια. Σκεφτήκα "ποιος ηλίθιος πέταξε μια κιθάρα?",ο μικρός κάδος δεν είχε τίποτα άλλο μέσα εκτός απ την κιθάρα και ένα-δυο χαρτιά. Πήρα την κιθάρα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Γυρνώντας σπίτι αναπόφευκτα περάσα δίπλα απ τον άστεγο. Εκείνος με θυμάται επειδή περνάω συχνά από κει κι αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά γιατί το να τον θυμάμαι εγώ είναι φυσικό. Το να με θυμάται αυτός είναι ευχάριστη έκπληξη. Λοιπόν είδε την κιθάρα κι άρχισε να λέει για την αγάπη καταλήγοντας "πού να βρεις κιθάρα να σου λέει σ αγαπώ".

Χτες πήρα το ίδιο τρένο με τον άστεγο για να έρθω εδώ. Δεν πηγαίναμε στο ίδιο μέρος αλλά τον είχα μαζί μου στο μισό της διαδρομής. Τον λένε Νίκο,δεν του αρέσουν αυτά που παίζει το ραδιόφωνό του,αυτός προτιμάει Σιδηρόπουλο και Άσιμο.Όταν έχει κρύο το βράδυ τον αφήνουν να κοιμηθεί στο κρατητήριο και κάθε πρωί τον αφήνουν να φύγει.

Ήξερε πολλά,έλεγε για τη 17 Νοέμβρη,για τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου,για τη Σωτηρία Μπέλλου και παραπονιόταν πως παλιά στα τρένα επιτρεπόταν το κάπνισμα. Βέβαια αυτό δεν τον εμπόδιζε να καπνίζει στο τραίνο.

Κάποιοι επιβάτες ήταν αρκετά εκνευριστικοί -για μένα- τον αντιμετώπιζαν σαν να πρόκειται να τους βλάψει.Δε θα τους έβλαπτε. Κάθισαν γύρω του 3 άτομα συμπηρώνοντας τηντετράδα και μόλις τους είδε τους είπε "σε τι παρέα πέσατε,ε?". Ε όχι,δε θα τους έβλαπτε. Ερωτεύτηκε την κυρία Μίνα που καθόταν απέναντί του,είπε στην κοπέλα δίπλα του πως είναι όμορφη αλλά αυτός αγαπάει τη Μίνα και στο παλικάρι της τετράδας που φαινόταν σνομπ είπε "η κυρία Μίνα έχει καρδιά,εσύ τι έχεις? Ακριβά γυαλιά?". Πολύ τον γουστάρω τον κύριο Νίκο ρε συ.

Και μόλις γυρίσω στο Βόλο θα του γράψω κασέτα Σιδηρόπουλο και Άσιμο.

dedicated

Αναρωτιέμαι αν όλοι δίνουν την ίδια σημασία με εμένα στις μυρωδιές. Δίνω μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστενα βαζω άρωμα πάντα μετά το μπάνιο.

Δεν μεταφέρω τις κολόνιες μου κάθε φορά που έρχομαι,όταν είμαι εδώ χρησιμοποιώ τις κολόνιες της μαμάς ή κάποιες παλιές δικές μου που δεν τους έχουν εξαντληθεί όλες οι σταγόνες.

Και δίνω τόσο μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστε αυτή η παλιά,σχεδόν βαριά και καθόλου ξεθυμασμένη κολόνια να με γυρίζει βίαια στην πρώτη λυκείου. Η πρώτη λυκείου είναι κάτι που έχω αποβαλει βίαια από τον οργανισμό μου και το ίδιο βίαια είναι κάθε φορά που επιστρέφει και ευτυχώς την τελευταία φορά ήμουν αρκετά βίαια ώστε να χει εξαφανισθεί διαπαντός. Ωστόσο η κολόνια δεν γνωρίζει παρελθόν,θα είναι αυτή η κολόνια μέχρι να την τελειώσω,πράγμα που ορίζεται άτοπο από τα δεδομένα.

Η δευτέρα λυκείου ήταν σχεδόν αδιάφορη ήταν σαν να μην έγινε τίποτα,σαν να ήταν απλώς άλλη μια χρονιά σχολείου και τίποτα παραπάνω.Δεν είχε τίποτα από ζωή,τίποτα από περιπέτεια.Δεν είχε καν πολύ διάβασμα. Ήταν μια χαζή χρονιά.

Και από όλο το λύκειο η καλύτερη χρονιά ήταν η τρίτη. Η τρίτη ήταν γεμάτη μυστήρια,must take αποφάσεις,διλλήματα,αμφιβολίες,λάθη και πολύ πολύ διασκέδαση. Ακούς Λορέλ? Η τρίτη ήταν η καλύτερη :)

Είναι δικό μου το πρόβλημα ή το παθαίνουν κι άλλοι?

Δεν μπορώ,κάτι παθαίνω όταν βλέπω βίντεο σαν αυτά:




Δηλαδή απλώς βίντεο των doors. Κάτι παθαίνω,ανατριχιάζω,μου φαίνεται πως είναι ψεύτικο.

Ο Μόρρισον είναι μια ιδέα,μια φωτογραφία και μια φωνή.

Δεν είναι κάτι που κουνιέται.

Κανένα νόημα,ε? ΟΚ,σόρρυ,γυρνάω στην παρέα μου να δούμε τον Μόρρισον σε βίντεο.Υπήρχε τελικά και κουνιόταν. -μεταξύ μας,δεν το πιστεύω-