It's good to be scared. It means you still have something to lose.

damn right.


* ω ναι έχει πέσει και πολύ γκρέυ'ς ανάτομυ.

I walk this empty street

Περπατάω στην τελική και ερημωμένη ευθεία που οδηγεί στο σπίτι μου και παρατηρώ μια μεγάλη και γεμάτη σακούλα σκουπιδιών μπροστά από κάθε δέντρο. Πλησιάζω. Οι σακούλες είναι γεμάτες με κίτρινα και ξεραμένα φύλλα. Τα φύλλα είναι στις σακούλες αντί να είναι πεσμένα στο πεζοδρόμιο.
σκέψη #1 τα φύλλα δεν είναι σκουπίδια

σκέψη #2 θα έπρεπε να είναι στο πεζοδρόμιο,πεσμένα

σκέψη #3 πεσμένα? Μα είναι Ιούλιος,πέφτουν και ξεραίνονται τα φύλλα τον Ιούλιο?

σκέψη #4 καλύτερα που τα μάζεψαν,αν ήταν κάτω θα τα πατούσα και θα έκαναν θόρυβο και κάποιος θα μπορούσε να ακούσει τα βήματά μου. Φοβάμαι που φοβάμαι αυτό το δρόμο,δε χρειάζομαι τη σιγουριά πως ακούγομαι

σκέψη #5 μα τα φύλλα δεν είναι σκουπίδια

"just because people do horrible things,it doesn't always mean they're horrible people"

ατάκα από grey's anatomy και ένιωθα μια τεράστια ανάγκη να πω πως συμφωνώ.

Με αφορμή μια ανορθόγραφη πινακίδα της Σίβηρης που έγραφε το ρη με γιώτα,θυμήθηκα ένα καλοκαίρι πριν χρόνια. Οι γονείς μου ήταν ακόμα μαζί, ήταν καλοκαίρι και ήμασταν και οι 3 στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στο μέρος που το όνομά του δε θα το ξεστομίσω για λόγους που σε λίγο θα γίνουν ευνόητοι. Η μαμά λέει πως είναι Άφυτος και ο μπαμπάς λέει πως είναι Άθυτος. Το παιδί ακούει περιμένοντας τα επιχειρήματα και το συμπέρασμα. Επιχειρήματα δεν υπήρχαν,ούτε και συμπέρασμα. Υπήρχαν όμως ταμπέλες στο δρόμο οι οποίες καθόλου δε βοήθησαν γιατί οι μισές έλεγαν Άφυτος και οι άλλες μισές Άθυτος και τώρα σκέφτηκα πως αν είχαμε και οι 3 δυσλεξία δε θα γινόταν λόγος.

Τελικά στο μυαλό μου υπερίσχυσε το Άθυτος,μάλλον επειδή το θήτα είναι πιο αγενές σύμφωνο. Αγενές ένα γράμμα? Ναι,το θήτα είναι αγενές και κυρίως επειδή περιέχεται στη λέξη αυθάδικο,λέξη που πολύ μ'αρέσει. Λοιπόν το θήτα υπερίσχυσε και για έναν ακόμη,λιγότερο σουρεαλιστικό λόγο. Όλοι οι φίλοι των γονιών μου με τους οποίους είχαμε ραντεβού έλεγαν Άθυτος. Η μαμά ήταν η μόνη που επέμενε στο άφυτος,ίσως επειδή με τη μαμά μοιάζουμε πολύ και το φι της φαίνεται πιο ευγενικό και συνεννοήσιμο γράμμα. Συνεννοήσιμο ένα γράμμα? ναι,συνεννοήσιμο,κυρίως γιατί εμπεριέχεται στη λέξη συμφωνία,λέξη πολύ συμβατική αλλά ευγενική τουλάχιστον.

Δε θέλω να πιστεύει κανείς σας πως η μαμά είναι παράξενη και στραβόξυλο και επέμενε σε κάτι χωρίς επιχειρήματα. Η μαμά είναι απλώς ξεχωριστή και μοναδική και στην τελική δεν επέμενε σε τίποτα,όταν δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κάτι,τότε διαλέγεις την εκδοχή σου. Η μαμά διάλεξε τη δική της,τη γλυκιά εκδοχή.

Κάτι με κάνει να πιστεύω έντονα πως αν τη ρωτούσες τώρα θα σου έλεγε την πόλη με θήτα. Ύστερα όμως πείθομαι πως ο μόνος λόγος που το πιστεύω αυτό είναι το κόλλημά μου να πιστεύω πως όλα είναι θέμα διάθεσης ενώ εγώ η ίδια είμαι το λαμπρό παράδειγμα πως για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου και μόνο. Πι χι: δε μ'αρέσει το όνομα Νίκη. Αν ήταν θέμα έννοιας θα μ'άρεζε,είναι αισιόδοξο και ελπιδοφόρο. Αλλά εμένα μου φέρνει στο μυαλό κάτι το στριγγλίσιο και ξινό επειδή έχει ένα νι και δύο ι. Λοιπόν για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου κι επειδή με τη μαμά μου μοιάζουμε πολύ αν την ξαναρωτήσεις θα σου πει Άφυτος.

27 τ.μ. *life* for rent

Κοντά στα σπίτια μου -και σ'αυτό απ'το οποίο φεύγω και σ'αυτό στο οποίο πάω- είναι μια φαρμακευτική αποθήκη. Που βρίσκεται πάνω από έναν πεζόδρομο. Στον πεζόδρομο επιτρέπονται πεζοί, όπως είναι προφανές, και ποδήλατα. Λοιπόν μας έχει τύχει να περνάμε μπροστά απ την αποθήκη αυτή με τα ποδήλατα και ξαφνικά να πετάγονται μπροστά μας άδεια κουτιά. Οκ,το καταλαβαίνω πως θέλετε να τα πετάξετε ρε παιδιά,αλλά φωνάξτε τουλάχιστον "πέφτει".

Τι θέλω να πω: ήξερα πως έχουν άδεια κουτιά που δεν τα χρειάζονται. Οπότε πήγα και τους τα ζήτησα :Ρ Δίκαιες συναλλαγές.

Βέβαια είχα σχηματίσει γι αυτούς μία εικόνα... "δε σας συμπαθώ". Αλλά οι 2 που ήταν εκεί όταν πήγα ήταν εντελώς εξυπηρετικοί. Αντί για χαρτόκουτα μου έδωσε φελιζολοειδή κουτιά που χρησιμοποιούνται για ψυγειάκια. Δε με χάλασαν. Είχε πλάκα,μου δίνει 2 τέτοια πάω να τα πάρω και μου λέει "Περίμενε!πάρε κι αυτό!" κι αυτό έγινε γύρω στις 4 φορές.

Και λοιπόν πακετάρουμε. Και το σπίτι μου θα νοικιαστεί. Η αλήθεια είναι πως δε νιώθω άσχημα,γιατί ήθελα ν'αλλάξω σπίτι και έχω ερωτευτεί το καινούριο μου σπίτι,τόσο που δεν μπορώ να το θυμηθώ καλά. Δεν έχω αίσθηση του πόσο μεγάλα είναι τα δωμάτια και τα μπαλκόνια του,μου συμβαίνει αυτό όταν κάτι μ'αρέσει πολύ. Δε συγκρατώ τη μορφή του.

Αλλά το αγαπώ κι αυτό το σπιτάκι,το μικρό,το άβολο. Ελπίζω πάντως να νοικιαστεί γρήγορα γιατί συμπαθώ τον ιδιοκτήτη και δεν είναι και τόσο άσχημο για κάποιον που δεν τον νοιάζει να 'ναι μεγάλη η ντουλάπα. Για κάποιο αγόρι δηλαδή :Ρ Και όχι ψώνιο αγόρι. Δεν ξέρω. Ελπίζω να νοικιαστεί. Και ξέρω πως αυτό που θα πω τώρα είναι πολύ μελό και πως αν το κάνω ο επόμενος που θα το νοικιάσει θα με θεωρεί εντελώς ψυχάκια. Αλλά σκέφτομαι να αφήσω ένα σημειωματάκι στον επόμενο. Με tips ας πούμε! Αλλά μετά σκέφτομαι να μην το κάνω γιατί μπορεί εντελώς τυχαία να το πάρει κάποιος απ'τη σχολή και μετά να λέει σε όλους τι ψυχάκιας που είμαι. Μμμμ,όχι ότι θα το υπογράψω βέβαια κιόλας. Θα το σκεφτώ.

Γεια σου σπίτι μου :)

Πριν λίγο διαβάζαμε σε ένα καφέ και μπήκε ένα αγοράκι -το πολύ 10 χρονών- με τη μαμά του. Μόλις έκλεισαν την πόρτα της έπεσε ο αναπτήρας αλλά το αγοράκι της είπε "άστο" και τον σήκωσε από το πάτωμα και της τον έδωσε.

Ύστερα πήγα να πληρώσω και το αγοράκι της έδειξε κάτι όμορφο και της είπε "μαμά έλα να δεις,όχι ότι το θέλω,να στο δείξω μόνο". Πόση κατανόηση μπορεί να 'χει ένα μικρό παιδάκι και να λέει στη μαμά του "όχι ότι το θέλω" σαν να της λέει "το ξέρω πως δεν έχεις αρκετά λεφτά,απλώς στο δείχνω γιατί μ'άρεσε". Ύστερα στάθηκε δίπλα μου πήρε ένα νόμισμα των 10 λεπτών απ'το πάτωμα και μου είπε "μήπως σας έπεσαν 10 λεπτά?" του απάντησα "δεν νομίζω να είναι δικά μου,αφού τα βρήκες κράτησέ τα" και το πιτσιρίκι μου έσκασε το πιο πλατύ χαμόγελο του κόσμου την ώρα που τα βαζε στην τσέπη του.

Φεύγοντας η μαμά του κρατούσε καφέ,νερό και τσάντα στα χέρια της και πήγε να ανοίξει την πόρτα. Το παιδάκι πήρε τον καφέ από τα χέρια της,άνοιξε την πόρτα και της έβαλε το καλαμάκι στο στόμα για να πιει καφέ.

Σκέφτηκα πως ήταν ό,τι πιο συγκινητικό έχω δει τελευταία και πως υπάρχουν 3 πιθανά σενάρια.Είτε να μην έχει μπαμπά,είτε οι γονείς του να χώρισαν -δηλαδή 2 περιπτώσεις η μαμά του κι αυτός να είναι μόνοι τους- ή ο μπαμπάς του να λατρεύει τη μαμά του. Την πρόσεχε τόσο πολύ..μακάρι όλα τα παιδάκια να ήταν έτσι. Δεν ξέρω πως ήμουν στην ηλικία του,αλλά μακάρι να έκανα τη μαμά μου να νιώθει τόσο ωραία. Θα μου λείψει αυτό το παιδάκι.

όταν ξανα-αλλάζεις σπίτι...

....δεν περίμενα να είναι το ίδιο ωραίο με την πρώτη φορά.

Αλλά νομίζω τελικά πως είναι ακόμα καλύτερο. Είναι υπέροχο να βρίσκεις το πρώτο σου σπίτι,αλλά για να θες να φύγεις απ'αυτό σημαίνει πως δεν ήταν και το καλύτερο σπίτι του κόσμου. Άρα το να βρίσκεις το 2ο σου σπίτι μάλλον είναι καλύτερο,πιο όμορφο και στην περίπτωσή μου και λίγο μεγαλύτερο.

Το καινούριο μου σπίτι λοιπόν έχει μια υπέροχη,μεγάλη εντοιχισμένη ντουλάπα,στην οποίο χωράνε και τα παππούτσια μου. Έχει μια κρεβατοκάμαρα με παράθυρο και μπαλκόνι,έχει ένα σαλόνι με μπαλκόνι επίσης και ένα μπάνιο με ντουζιέρα. Ναι,τελικά το μπάνιο χωράει το πλυντήριό μου. Χτες δεν ήμουν σίγουρη κι έτσι το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως η υποδοχή για το σωλήνα του πλυντηρίου στο μπάνιο ήταν ένας ολόκληρος παρκέ διάδρομος -ναι,κανένα νόημα,όμως έστω και στον ύπνο μου μού 'φυγε ένα βαρός αφού αν μη τι άλλο μπορούσα να χω πλυντήριο.

Σκέφτομαι να βάψω έναν τοίχο πετρόλ. Στην αρχή το σχεδίαζα για το σαλόνι,όμως το σαλόνι θα συνεχίσει να χει πορτοκαλί κουρτίνες και δεν ταιριάζει. Το δωμάτιό μου απ'την άλλη που θα χει μωβ κουρτίνες-στο παράθυρο τουλάχιστον- μπορεί να χει κι έναν πετρόλ τοίχο,έτσι δεν είναι?

Αχ,τέλεια :)

summer rain

θέλω να βρέχει
και να'χει ήλιο
και να είμαι στο κέντρο της πόλης
και να μην κρατάω ομπρέλα
γιατί δε θα με νοιάζει
και γιατί ποτέ δεν κρατάω ομπρέλα
και να γίνω μούσκεμα μέσα στα πιο χρωματιστά μου ρούχα

nobody knows where you might end up

she comes in colors everywhere

Το σούπερ μάρκετ είναι αναζωογονιτικό πράγμα. Ενίοτε.

Ενίοτε εννοώ πως δεν είναι αναζωογονιτικό όταν πηγαίνεις στο διάδρομο με τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα και διαλέγεις το φθηνότερο από το καθένα. Και δεν είναι μόνο το φθηνότερο απ'το καθένα. Είναι τα φθηνότερα απ'το φθηνότερο σούπερ μάρκετ. Αυτό δεν είναι ωραίο. Θέλω να πω,μια χαρά είναι,οικονομία κι όλα τα σχετικά. Αλλά αναζωογόνηση δε νιώθεις.

Και πώς να τη νιώσεις άλλωστε όταν χρειάζεσαι σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά αλλά παίρνεις απλώς ένα για ίσια μαλλιά?

Ένιωσα άσχημα όταν με φιλοξένησε μια φίλη μου και έκανα μπάνιο σπίτι της κι ήταν πολύ χαλαρωτικό κι υπέροχο μπάνιο. Ένιωσα άσχημα γιατί μου φαινόταν λάθος το μπάνιο κάπου αλλού να'ναι καλύτερο απ' το μπάνιο στο σπίτι σου. Εννοώ,το σπίτι σου δεν είναι σχεδιασμένο κι εξοπλισμένο γι αυτό το λόγο?

Ε λοιπόν γι αυτό προχτές ήμουν χαρούμενη. Γιατί ήμουν άνετα από λεφτά και πήρα σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά,αφρόλουτρο που μυρίζει υπέροχα,αφρό και ξυραφάκια (κι όχι αυτά με τη μία λεπίδα που μου κάνουν το πόδι σουρωτήρι) και καινούριο -κόκκινο!- σφουγγάρι.

Και πήρα και γαλλικό καφέ φουντούκ' και δημητριακά -για να προσέξω λίγο τη σιλουέτα μου.

Και το επόμενο πρωί ξύπνησα,έκανα γυμναστική,έφαγα δημητριακά κι ύστερα έκανα μπάνιο,ένα υπέροχο-χαλαρωτικό-αρωματικό μπάνιο. Κι είναι ωραία να ομορφαίνει ο χώρος που ζεις. Κι εσύ ο ίδιος. Ναι,νιώθω πιο όμορφη.



PS Ει, Μ. ? Θυμάσαι εκείνο το ποστ σου για τα σούπερμάρκετ ε? Θα'ναι άδικο να μην είσαι στις ετικέτες :)

the man on the silver mountain

πάει ο Dio.