Ένα σκαλί στην ανηφόρα, όσο χαμηλό κι αν είναι, θα'ναι πάντα δύσκολο όπως τα σκαλιά στην ανηφόρα.

Ισχύει και κυριολεκτικά.

talking is overrated

Το καινούριο μου βιβλίο λέει για τη Σοβιετική Ένωση και λέει πως επειδή η έκτασή της ήταν τόσο μεγάλη,οι συναντήσεις ήταν δύσκολες,γι αυτό έγραφαν γράμματα ο ένας στον άλλον. Το έλεγε κυριολεκτικά. Σε ένα μέρος που πιάνει το 1/6 του κόσμου,οι συναντήσεις είναι κυριολεκτικά δύσκολες. Ειναι δύσκολο να συμβούν.

Εγώ το σκέφτομαι μεταφορικά. Γιατί τώρα που οι συναντήσεις δεν είναι δύσκολο να συμβούν,πάλι υπάρχουν ένα σωρό τρόποι για να γράψεις σε κάποιον. Γιατί οι συναντήσεις είναι δύσκολες.

αντίλογος: silence is overrated

να λησμονήσω μπορεί

Μου έκανα δώρο ένα σετ από κάτι πετρόλ και το καινούριο βιβλίο της πιο ταλαντούχας αχώνευτης γυναίκας. Ύστερα θα πήγαινα στο αγαπημένο μου μαγαζί για να το διαβάσω αλλά έκανα μια στάση. Έκανα μια στάση γιατί στην Αριστοτέλους ήταν κάτι παιδιά με πνευστά και τύμπανα κι έπαιζαν Bregovic. Κι αυτά τα σκηνικά-ή η πιθανότητα αυτών των σκηνικών- είναι που με κάνουν να λατρεύω αυτή την πόλη.

Τους άφησα λίγα λεφτά κι άκουσα το βενζινάδικο (του οποίου ο ορίτζιναλ τίτλος προφανώς δεν είναι το βενζινάδικο αλλά δεν ξέρω και ποιος είναι) όσο κάπνιζα ένα κάμελ και παρατηρούσα τον κόσμο.  Σκεφτόμουν όλη την ώρα από μέσα μου τους στίχους κι ένας μου κόλλησε στο μυαλό αλλά αυτό θα το πω αργότερα.Το χειροκρότημα ήταν λιγοστό σε σχέση με τον κόσμο,όμως τους συγχώρεσα γιατί σκέφτηκα πως ίσως κι αυτοί να φορούσαν γάντια σαν κι εμένα και να χειροκροτούσαν μάταια,σαν κι εμένα.

Φεύγοντας θυμήθηκα πως κάπνισα το τελευταίο κάμελ και σκεφτόμουν πού να χει περίπτερο. Έκανα στο μυαλό μου ένα σενάριο στο οποίο το περίπτερο είχε μόνο τα καινούρια συλλεκτικά πακέτα,που είναι μια γελοιότητα και σε τίποτα δε θυμίζουν τον τρυποκάρυδο ακυρώνοντας έτσι τον λόγο που καμιά φορά θυσιάζω τα στριφτά για χάρη τους, και σκέφτηκα πως θα τα παιρνα και θα απογοητευόμουν και πως δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα γι αυτό γιατί τι να πεις στον περιπτερά? γιατί δεν κράτησες ένα παλιό πακέτο? Ευτυχώς όταν έφτασα στο περίπτερο δεν είπα στον περιπτερά να πάει να γαμηθεί κι αυτός κι ο γρύλος του. Αντ' αυτού ζήτησα ένα γαλάζιο κάμελ κι εκείνος μου δωσε ένα γαλάζιο κάμελ απ'τα παλιά,απ'αυτά με την καμήλα που θυμίζουν τον τρυποκάρυδο. Μόλις το είδα είπα "δόξα το θεό!" κι ο περιπτεράς μάλλον με πέρασε για εντελώς ηλίθια.

Ο στίχος που λέτε είναι όλα τα χατίρια μου τ'άργησες πολύ.

a walk to remember

Σήμερα πέρασα από ένα σημείο της πόλης που δεν είχα ξαναπεράσει ποτέ. Κι ήταν παράλογο να μην έχω διασχίσει αυτό το τόσο δα παρκάκι. Έχω περάσει απ'το σινεμά -έχω πάει στο σινεμά- κι έχω περάσει απ'το πεζοδρόμιο -αμέτρητες φορές- ομώς ποτέ δεν είχα ανεβοκατεβεί τα σκαλάκια,ποτέ δεν παρατήρησα τα παγκάκια,ποτέ δεν έδωσα σημασία. Κι υπάρχουν τόσα μέρη σ'αυτή την πόλη που δεν έχω περπατήσει -είναι σίγουρα περισσότερα απ'όσα έχω περπατήσει.

Και σκέφτομαι πως ίσως μια έννοιατου επωφελούμαι να'ναι αυτή. Να νιώθεις πως δεν έχεις περπατήσει αρκετά και πως δεν πειράζει. Πάντα θα υπάρχουν δρόμοι που δεν περπάτησες και πάρκα που δε διέσχισες και γωνίες που δεν έστριψες. Και δεν πειράζει. Αρκεί να μην εύχεσαι να το είχες κάνει. Γιατί οι ευχές είναι για τα παιδιά. Εμείς μπορούμε απλώς να περπατήσουμε και να μη λέμε "τι κρίμα". Μη λες τι κρίμα Πες πως δεν τέλειωσε ο κόσμος. Κι αν αυτό το παρκάκι είναι κάτι που θες να 'χεις δει στη ζωή σου, τότε γαμώτο πήγαινε και δες το!

21/12/13

21 Δεκεμβρίου είναι η μεγαλύτερη νύχτα, κάτι που υποτίθεται πως είναι αισιόδοξο,υποτίθεται πως όλη μέρα έχεις στο μυαλό σου μια φωνή που φωνάζει ενθουσιασμένα "τώρα κάθε μέρα θα'ναι όλο και μεγαλύτερηηηη".

Παράξενο. Εγώ το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν "αυτή είναι η μεγαλύτερη νύχτα" κι αν στο μυαλό μου υπήρχε μια φωνή ήταν μάλλον η Melissandre κι έλεγε "for the night is dark and full of terrors".

η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές.
Η καλύτερή όμως είναι πάντα αυτή που κλαις.

Αγαπούσα πάντα τους συνανθρώπους μου κι αυτό είναι μία απ'τις αρετές στις οποίες ανάλωσα τη ζωή μου.
Διότι και το να'σαι συνεχώς απελπισμένος προσβάλλεις το Θεό.

~

Κι αυτή η αλλόκοτη ευδαιμονία που νιώθεις καμιά φορά,ακόμα κι όταν όλα γύρω σου έχουν γίνει στάχτη - ίσως αυτό είναι ο Θεός.

Κι ίσως σκέφτομαι, η Κόλαση είναι ένα παιχνίδι που κερδίζεις.
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ'την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ'το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.*

Για κάτι πιο συναρπαστικό εγώ θα έλεγα. Για κάτι που σε πιάνει απ'τη μέση και σε πετάει στον ουρανό και χαίρεσαι ακόμα και την πτώση- χαίρεσαι κυρίως την πτώση γιατί βλέπεις πόσο υπέροχη είναι η ζωή σου ακόμα κι από ψηλά και πόση τύχη -θεέ μου πόση τύχη!- είχες για να τα ζήσεις όλα αυτά. Κι όταν τελειώσει η πτώση και τότε θα χαίρεσαι γιατί θα σκέφτεσαι "έφτασα επιτέλους,πόσο χαίρομαι που είμαι και πάλι κοντά". Κι αν κάτι απ'αυτά που λέω βγάζει κάποιο νόημα τότε το νόημα είναι πως ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω μια φόρα στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.**

Και παρόλα αυτά τα όμορφα ή έστω γλυκόπικρα,παρόλη την τρυφερότητα που κρύβουν οι βιολέτες και οι εποχές εγώ μόνο έναν στίχο σκέφτομαι κι αυτός είναι για "μια γυναίκα τόσο θλιμμένη που ο κόσμος θα'πρεπε να ξαναρχίσει".*

*Τάσος Λειβαδίτης-Βιολέτες για μια εποχή
**Διονύσης Χαριτόπουλος-Ο άνεμος κουβάρι


ΥΓ καμιά φορά το πάω καλά με τη θεωρία περί αισιοδοξίας και έρωτα και χαράς και I feel pretty oh so pretty. Αλλά μη γελιέστε,στην πράξη ακούω διάφανα κρίνα.

Αν ήμουν ερωτευμένη με κάποια Βιολέτα, ίσως να έγραφα μια ποιητική συλλογή χωρίς ομοιοκαταληξία που θα την ονόμαζα "εποχές για μια Βιολέτα".

Όμως δεν είμαι ερωτευμένη με καμιά Βιολέτα. Γι αυτό απλώς διαβάζω Λειβαδίτη. Για μια εποχή.

shine on me, crazy diamond

Τα στολίδια δεν είναι μόνο αντικείμενα.
Λάθος.
Στολίδια δεν είναι μόνο τα αντικείμενα.
Κι όλων των ειδών τα στολίδια δεν είναι για να τα έχεις.
Είναι για να τα κοιτάς.

Ένιωσες ποτέ πως θες να κάνεις ένα μπάνιο για να φύγουν από πάνω σου οι μέρες?

Ούτε η τσιγαρίλα,ούτε το αλκοόλ,ούτε ο ιδρώτας.

Μόνο όλες αυτές οι μέρες.

clean slate

Θυμήθηκα εκείνο το καλοκαίρι,εκείνο το συγκρότημα,εκείνο το τραγούδι.
Εκείνο το κορίτσι.

Κι ύστερα είδα ωραία σειρά με ωραίες ατάκες και μία απ'αυτές ήταν "you will never know the girl she was back then. And that's my consolation". Kι όντως μάλλον αυτή είναι η παρηγοριά κάθε πρώην και η ζήλια κάθε νυν.

Μετά σκεφτόμουν αν οι φίλοι μου ξέρουν εκείνο το κορίτσι. Νομίζω πως το ξέρουν. Κι αν δεν το ξέρουν σίγουρα δεν ξέρουν κάτι τελείως διαφορετικό. Νομίζω από κείνο το κορίτσι κράτησα ακριβώς ό,τι ήθελα.

Κι ύστερα σκεφτόμουν όλα τα πράγματα που δεν ξέρουμε ο ένας για τον άλλον. Όχι τα μεγάλα και σκοτεινά μυστικά -αυτά στην τελική μάλλον τα ξέρουμε. Αλλά είναι κάτι χαζές λεπτομέρειες που δεν μας λείπει να μην τις ξέρουμε για τους άλλους. Μέχρι να μας λείψει.

Πχ φοράτε πρώτα το δεξί ή το αριστερό παπούτσι? Πόσες φορές κλειδώνετε το βράδυ? πόσες φορές στη ζωή σας έχετε βάλει σίδερο?

Δεν ξέρω ακριβώς τι εννοώ, αλλά εννοώ πως μερικοί άνθρωποι γνωριζόμαστε τόσο καλά μεταξύ μας κι όμως δεν ξέρουμε τίποτα. You know nothing, Jon Snow.

Δεν εννοώ πως αυτές οι λεπτομέρειες έχουν την παραμικρή σημασία. Εννοώ πως όταν αυτές οι λεπτομέρειες αποκτήσουν σημασία...αυτό έχει κάποια σημασία.

με διαμάντια και ρουμπίνια

τη μιζέρια και τη γκρίνια

θα σου στολίσω