Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία*

Να γουστάρεις τον εαυτό σου,
να τον φροντίζεις.
Να τον γυμνάζεις και να τον αλείφεις με κρέμες.
Να τον χαζεύεις στον καθρέφτη και να του λες γλυκόλογα.

Να προσέχεις τα μαλλιά σου
και το δέρμα σου
και το σώμα
και την ψυχή σου.

Να σε ταΐζεις λαχανικά
και βιβλία
και ταινίες
και τραγούδια.

Να κοιτάς να σ' αρέσουν οι μέρες σου,
να κάνεις τις μέρες να σ' αρέσουν.

Να κοιτάς να σε κάνεις ευτυχισμένο
και περήφανο.

Κι η ζωή θα είναι ωραία.
Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία.

*αυτά τα 'χουμε πει. Ο Φοίβος ξέρει.

Resign yourself

Το χθεσινό βράδυ το σκέφτομαι
και αδυνατώ να συγκρατήσω έναν λυγμό
και μου κόβεται η ανάσα
και κάτι μέσα μου συσπάται.

Πόσο μου είχε λείψει να αφήσω τον εαυτό μου τελείως ελεύθερο
Να μη σκέφτομαι
Να μη ζυγίζω επιλογές
Να μη με καταπιέζω

Μόνο να υποκύψω

Γιατί καλά τα λέει ο Μάρκες πως είναι υπέροχο να γαμάς από έρωτα.
Μην υποτιμάμε όμως και πόσο υπέροχο είναι, να γαμάς από καύλα.

Εποχή για Βιολέτες

Το πρόβλημα με τους ενήλικες είναι πως απομακρύνθηκαν από τις δαχτυλομπογιές.
Έτσι έπαψαν να λερώνονται γι αυτό που λαχταράνε.

"…όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα." Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή

Me gusta menear, me gustas tú*

Πάλι μυρίζει παντού αυτό το πλαστικό που σηματοδοτεί το καινούριο.
Το πλαστικό της παιδικής κασετίνας.

Πάλι τα έκανα όλα έτσι να μυρίζουν.
Γιατί δεν μπορώ όταν τα πράγματα δεν αλλάζουν.
Γιατί οι λίμνες με μελαγχολούν τρομερά που το νερό τους δεν κυλάει.

Me gusta menear
και φυσικά μωρό μου
me gustas tú
και me gusta volver.

Ανεμελιά, αυτό δεν είπαμε ότι μας έλειπε;
Το βρήκαμε κορίτσια.

Glow in the dark

Με συναρπάζουν τα αντικείμενα που φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Έχουν την ιδιότητα,
ενώ όλα γύρω τους είναι σκοτεινά,
αυτά όχι απλά να φαίνονται
αλλά και όσο μπορούν να φωτίζουν γύρω τους.

Και σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει, αυτό δεν προκύπτει από τον ηλεκτρισμό· δεν είναι δηλαδή κάτι φτιαχτό.
Είναι μία ιδιότητα του υλικού τους.
Της ύπαρξης τους.

Την έχουν και κάποιοι άνθρωποι αυτή την ιδιότητα.

Come buzzing me

Δεν είναι απίστευτο που μπορούμε να ακούσουμε στο τηλέφωνο
κάποιων ανθρώπων το αθόρυβο χαμόγελο;

περιγράψτε τη ζωή σας με 4 λέξεις

δουλειά
χορός
χατζηφραγκέτα
νέσμπο

love 's a stranger

Είναι η αγαπημένη μου περίπτωση άνοιξης.
Η περίπτωση χωρίς πολύ ήλιο, με κάμποση συννεφιά και δροσερό αεράκι.

Η αγαπημένη μου άνοιξη· αυτή που περπατάω χωρίς να ιδρώνω,
που μυρίζω παντού γιασεμιά, αγιοκλήματα, αγγελικές και ενίοτε νυχτολούλουδα.

Άνοιξη με πάνινα παπούτσια κι όχι ακόμα πέδιλα.
Με λεπτές ζακέτες κι όχι ακόμα τιραντάκια.
Με υποψία έρωτα, αλλά όχι ακόμα έρωτα.

Θα τον ερωτευτώ, είμαι σίγουρη γι αυτό.
Αλλά είμαι ψύχραιμη ακόμα.

Οι μέρες είναι όμορφες.
Είναι και τρομερά κουραστικές.
Κάνω πράγματα που μου αρέσουν, αλλά τα βράδια η μέση μου πονάει ανυπόφορα.
Κάνω πράγματα που μου αρέσουν, αλλά τα Σάββατα θέλω να κλαίω.

Δεν πειράζει όμως.
Ο γιατρός είπε να αγαπάω τις ουλές μου — κι έχω κάποιες βαθιές ξέρεις.
Ο γιατρός ξέρει πως οι ουλές δε θα επουλωθούν ποτέ
γι αυτό πρέπει να μου μάθει να μην κοιτάω αλλού.
Τα 'χει καταφέρει καλά, δεν κοιτάω πια αλλού.
Τις κοιτάω στα μάτια και το ξέρω πως δε θα περάσουν ποτέ
αλλά πως κι έτσι μπορώ να είμαι καλά.

Γι αυτό έκανα άλλη μια ουλή, έκανα εκείνο το τατουάζ που
δεν το ήθελα απλώς, το είχα ανάγκη.
Το είχα ανάγκη όπως έχουν ανάγκη οι άνθρωποι με άνοια τα ποστ ιτ
για να θυμούνται να φάνε και να πάρουν τα χάπια τους.

Είχα ανάγκη αυτό το τατουάζ για να θυμάμαι πως υπάρχει κάτω όριο.
Πως κάτω απ' το μηδέν δεν έχεις —κι ας έχω πάει μέχρι εκεί δυο-τρεις φορές.

Που λες, θα τον ερωτευτώ.
Η ύπαρξή του μου αλαφραίνει το μυαλό.
Η ύπαρξή του με κάνει αισιόδοξη για τον κόσμο.
Ξέρω πως όταν ερωτεύεσαι, όλα τα τραγούδια μιλάνε για σένα.

Είναι και αντικειμενικά αλήθεια όμως πως
love 's a stranger 
until I see you again.

date a boy who reads

Θέλω να διαβάζω και να γράφω συνέχεια.

Και πριν ήθελα να διαβάζω συνέχεια, 

δεν έγραφα όμως συνέχεια.

Και διαβάζοντας είχα στο μυαλό μου

μόνο αυτό που διάβαζα.

Ενώ τώρα διαβάζω συνέχεια και σκέφτομαι πως

θέλω ο Ρέυμοντ Κάρβερ να μας μάθει

για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη, 

θέλω να γλιτώσουμε από τον δήμιο του έρωτα, 

θέλω να σου διηγηθώ τον θάνατο του Μπάνυ Μανρό

και να μου εξηγήσεις γιατί τα κεραμίδια στάζουν

και θέλω

να χαμογελάμε ρε!

I'm glad I failed*

Είναι άνοιξη· η σωστή εποχή.
Ο καιρός είναι σωστός.
Κατέβασα την τέντα και το δωμάτιό μου έχει τα σωστά χρώματα.
Και από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μπαίνει απαλά το σωστό αεράκι.

Η γειτονιά έχει απόλυτη ησυχία
κι εγώ νιώθω σα να πηγαίνω τρίτη λυκείου
έτοιμη να πιω τον παγωμένο καφέ μου.

Δεν ένιωθα άγχος την άνοιξη της τρίτης λυκείου.
Ένιωθα ατελείωτη πιθανότητα και έβλεπα τον κόσμο με τα πιο χρωματιστά γυαλιά.
Δεν ένιωθα άγχος.

Κι είναι λοιπόν Απρίλης, αναμφίβολα ο σωστότερος μήνας, 
κι είναι όλα σωστά.
Είναι όλα σωστά.

Κατακλύζομαι από μια άσβεστη επιθυμία να γράφω όσα πανέμορφα βλέπω
κι όσα πανέμορφα νιώθω
κι άθελά μου διαψεύδω το γνωστό "οι ευτυχισμένοι δε γράφουν".

Οι ευτυχισμένοι γράφουν.
Οι δυστυχισμένοι γράφουν κι αυτοί.
Δε γράφουν αυτοί με τις πιο αδιάφορες ζωές.

Έχω ζήσει αδιάφορη ζωή και πράγματι δεν έγραφα.
Κάποιοι θα με θεωρούσαν ευτυχισμένη, αλλά δεν ήμουν.
Απλά δε συνέβαινε τίποτα άξιο απομνημόνευσης.

Σήμερα όμως;
Σήμερα είμαι ευτυχισμένη.
Και δε θα χαρακτήριζα τα γεγονότα αξιομνημόνευτα.
Θα τα χαρακτήριζα αλησμόνητα.
Δε χρειάζεται προσπάθεια για να τα θυμάται κανείς.
Θα χρειαζόταν προσπάθεια για να τα ξεχάσουμε.

Νομίζω πως μάλλον επιβάλλω στον εαυτό μου τις ωραίες ιστορίες.
Όχι καταναγκαστικά, όχι με αφέλεια, όχι αδιαφορώντας για το μέλλον.
Απλώς με την ακράδαντη πεποίθηση πως
τι νόημα έχει να μπω σε μια κατάσταση
για την οποία δε θα θέλω να γράψω;

Σήμερα με είπανε ρομαντική.
Χαίρω πολύ, Στεφανία.
Το είπανε σαν κατηγορία.
Σαν ψεγάδι.
Σαν ένα λάθος που δεν έχω διορθώσει ακόμα.
Αυτοπροσδιορίστηκαν ρεαλιστές και ξόδεψαν περίπου 20 λεπτά
μονολογώντας και εκθειάζοντας τον τρόπο που σκέφτονται.
Τον ώριμο, τον σωστό.
Έφυγα από το τραπέζι σκεπτόμενη πόσο δε θέλω ν' αλλάξω.
Πόσο σωστή ήταν η απόφαση της διάλυσης αυτής της φιλίας.
Πως δε με αφορά καν το να πίνουμε ένα τσίπουρο δυο φορές τον χρόνο και να λέμε τα νέα μας.
Δε με αφορά ο τρόπος που βλέπει τη ζωή, όχι αυτός καθεαυτός.
Θα μπορούσα να το σεβαστώ έως και να το θαυμάσω,
αν δε συνοδευόταν από την άκρατη υπεροψία του "εγώ ξέρω, εσύ όχι".

Αν είναι έτσι, δε θέλω να μάθω ποτέ.
Χαίρομαι που μέχρι τώρα δεν έμαθα.
Κι ελπίζω να συνεχίσω να γνωρίζω ανθρώπους που κι αυτοί "δεν ξέρουν".

Είμαι εξάλλου, όπως μου έχουν πει, μια προσωπικότητα ανοιξιάτικη.
Και έχω την υποψία πως μόλις διασταυρώθηκα με άλλη μία τέτοια.

*I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed.

would you?

— Είσαι τρελός που ταλαιπωρήθηκες τόσο μόνο για να με δεις!
— Το λες και το ξαναλές...γιατί;
— Γιατί δε θα το έκαναν πολλοί.
— Θα το έκανες όμως εσύ.

Και χαμογέλασα.
Και χαμογέλασε.