Βλέπω Penny Dreadful. Είναι δύσκολο να ταυτιστεί κανείς με σουπερνάτουραλ σειρά με μαγείες και λυκάνθρωπους και απέθαντα πλάσματα. Γι αυτό συνήθως τις σαπουνοπερίζουν αυτές τις σειρές και κάνουν μια θνητή πρωταγωνίστρια να διχάζεται ανάμεσα σ' ένα βαμπίρ κι έναν λυκάνθρωπο, γιατί χωρίς το ντράμα δε θα ταυτιζόταν κανείς.
Εγώ όμως ταυτίζομαι λίγο με τη Βανέσσα. Καταλαβαίνω απόλυτα ένα πράγμα: τα μάτια της που είναι συνεχώς έτοιμα να κλάψουν. Τη διαρκή της πάλη με τον εαυτό της. Που προσπαθεί να απαλλαγεί απ' το κακό της. Που τέλος καταλαβαίνει πως είναι κομμάτι της και σταματάει να το πολεμάει. Και περιμένω να δω τι θα κάνει τώρα. Τα μάτια της είναι ακόμα έτοιμα να κλάψουν. Και τα δικά μου. Και περιμένω να δω τι θα κάνω τώρα.
Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Χωριό
Το φθινόπωρο στο χωριό άρχιζε στις 22 Αυγούστου και τελείωνε στις 22 Νοεμβρίου. Έτσι είχε καταλάβει ο παππούς τις εποχές, και κανείς δεν τον...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου