Η πρώτη μου εκτίμηση για το 2017 είναι πως όλοι μας
—οι φίλοι μου δηλαδή—
μοιάζουμε,
για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια,
πάρα πολύ νορμάλ.
Και είναι τόσο
μα τόσο
μα τόσο
ανακουφιστικό.
ΥΓ πάντα πίστευα στην άνοιξη. Ευχαριστώ άνοιξη.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
4 σχόλια:
Ματια μου, εχεις λανθασμενη αντίληψη για το νορμαλ!
διάφωτισέ με μωρό μου!
(τι συγκίνηση να βλέπω σχόλιό σου <3 )
από τότε που το έγραψες δεν σταμάτησε να βρέχει αλλά who cares i guess, η άνοιξη ξεκινά από μέσα μας ;)
Άμα σου πω ότι δε μου πέρασε ούτε στιγμή απ' το μυαλό η λέξη "βρέχει";
Βέβαια μ' αρέσει κιόλας η βροχούλα, αλλά that's not the point.
Είναι άνοιξη αφού :)
Δημοσίευση σχολίου