αυτό που κάνω ποιος σου τό 'πε αδυναμία;

- Είσαι καλά;
- Έτσι νόμιζα, αλλά όχι. Δεν είμαι καλά γαμώτο.
- Είναι στο χέρι σου;
- Ε, είναι. Δεν είναι;
- Πώς είναι; Πατάς κουμπιά;
- Βασικά...ναι.
- Και πιάνει;
- Για λίγο, ναι.
- Ξέρεις γιατί δεν κρατάει;
- Γιατί;
- Γιατί πρέπει να σταματήσεις να πατάς κουμπιά.

release my soul

Σήμερα, που λες, είχε ήλιο. Είχε ήλιο κι αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να μου αγοράσω καινούριο κραγιόν, να με βάψω και να με βγάλω για καφέ. Ύστερα ήρθα στο σπίτι, έκανα λίγο πως διαβάζω, αλλά περισσότερο έκανα μπακ απ σε διάφορα αρχεία γιατί είχε έρθει ο καιρός για αλλαγή κι εγώ τις αλλαγές τις κάνω παντού κι επειδή ο υπολογιστής είναι το παιχνίδι μου, ε, θέλω να το νιώθω κι αυτό ανανεωμένο. Θα καταλάβεις σε λίγο.

Το βράδυ λοιπόν άφησα τα αρχεία μου να σώζονται σε άγνωστα μέρη του διαδικτύου κι εγώ φόρεσα το καινούριο μου κραγιόν και βγήκα έξω. Και με κέρασα. Κι ήταν ωραία. Μέχρι ένα σημείο. Μετά η μαυρίλα κόντεψε να κερδίσει έδαφος αλλά λίγο πιο μετά πήρα τηλέφωνο τον Τσ. και όλα έγιναν εντάξει.

Βγήκαμε, τα είπαμε, τα ήπιαμε -γιατί οι ενήλικες δουλεύουν κι εγώ είμαι ενήλικας και δουλεύω και οι άνθρωποι που δουλεύουν έχουν κάθε δικαίωμα να φάνε τα μεροκάματα και τα νυχτoκάματά τους σε ποτά, ε μαμά;  κι ένιωσα μεγάλη -αλλά όχι πολύ- και υπεύθυνη -αλλά όχι πολύ- και περιπετειώδης -μάλλον πολύ- κι ενδιαφέρουσα -ναι, πολύ- και καλή -σε μέτρια ποσότητα.

Κι ένιωσα, που λες, εντάξει παιδί κι απ' το μυαλό μου δεν ξεκολλούσε με τίποτα αυτό το τραγούδι για λόγους που κι αυτούς θα καταλάβεις μετά. Κι ύστερα γύρισα σπίτι κι έκανα φορμάτ στον υπολογιστή γιατί τόσο πολύ ήθελα μια αλλαγή.

Και τώρα ο υπολογιστής μου είναι σαν καινούριος κι ακούω αυτό το τραγούδι σε επανάληψη και σκέφτομαι τι ωραία να ήταν και η ζωή μου σαν καινούρια και να είχα ένα τραγούδι να θέλω να το ακούω σε επανάληψη. Όχι τραγούδι δηλαδή. Κατάλαβες. Σε επανάληψη όμως. Τόσο να το θέλω.

Το κορίτσι θέλει πολλά και τα θέλει πολύ.

Don't be deceived, no land in sight
We're all adrift in this dark night

We float on seas of disbelief

While singing songs of pain relief

Shake my body - release my soul
Punish my senses - lose control
This body's young but my spirit's old
Scatter my ashes and let my feelings go

Where is the love that everyone is talking of?

We accept the love we think we deserve.

Πριν κάποιες μέρες μου έκανε έκπληξη το λορελάκι! Συνεννοήθηκε με το Πεννάκι και δεν πήρα χαμπάρι τίποτα, απλά έσκασε μύτη εκεί που πίναμε καφέ. Πολύ συγκινήθηκα, περιττό να το πω, είχαμε κι αγκαλιές και δάκρυα κι απ' όλα.

Το λορελάκι, που λέτε, δεν είναι μια συνηθισμένη φίλη. Είναι μια ασυνήθιστη φίλη. Είναι η φίλη που καταλαβαίνει σχεδόν διαισθητικά πως δεν είσαι καλά και που αν κρίνει πως η κατάσταση φτάνει σε επικίνδυνα κι οριακά σημεία, ε θα σου κάνει κι επίσκεψη έκπληξη. Κι είναι και η φίλη που θα σου γεμίσει το σπίτι με ένα σωρό σημειωματάκια με ατάκες από βιβλία κι από ταινίες κι από σειρές, για να 'χεις να τα βρίσκεις για πολλές μέρες μετά.

Έτσι τώρα βλέπω στο φωτιστικό του γραφείου μου το πιο σημαντικό απ' όλα τα χαρτάκια.

We accept the love we think we deserve.

Και ρε συ να σου πω κάτι; 

Νομίζω αξίζω περισσότερα.

Νομίζω ήρθε η ώρα τα πράγματα να είναι απλά κι αβίαστα.

Νομίζω μπορώ να ζήσω μια ωραία ιστορία.

Και νομίζω πως για να το κάνω πρέπει ν' αφήσω όλες τις υπόλοιπες.

Γιατί δε θέλω να είμαι το γκομενάκι σου, δε θέλω να είμαι κανενός το γκομενάκι πλέον.

Θέλω αγκαλιά και κάποιον να ξυπνάει όταν θα φτιάχνω καφέ και βόλτες χέρι-χέρι και τέτοια.

Αξίζω τόσα.

χωρίς παγάκια

- Δε θέλω να κολλήσω μαζί σου.
- Μάλλον καλά κάνεις.

to die by your side

- Χωρίζω τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: αυτούς που θα πέθαινα δίπλα τους κι αυτούς που δε θα πέθαινα δίπλα τους.
- Εγώ σε ποια κατηγορία είμαι;
- Εσύ μαζί μας θα πέθαινες.
- Τι καλά!
- Τι χαίρεσαι; Σε κανα τρίχρονο θα 'χουμε πεθάνει.

φακ

Μωρέ πολύ ωραία ήταν χτες.
Ήταν σα μια μικρογραφία μιας ενδεχόμενης καθημερινότητας μαζί σου.
Αλλά όσο ήσουν ξαπλωμένος στα πόδια μου,
όσο σου χάιδευα τα μαλλιά και την πλάτη
κι όσο μου φιλούσες την κοιλιά,
εγώ σκεφτόμουν αυτό εδώ το τραγούδι
και ... φακ.

So no one told you life was gonna be this way

Τα Φιλαράκια είναι τέλεια. Κι όχι μόνο επειδή τα βλέπεις για νιοστή φορά και γελάς όπως την πρώτη, αλλά και γι αυτό το σάουντρακ.

Επειδή it hasn't been our day, our week, our month, or even our year
κι επειδή no one told us life was gonna be this way.

Επίσης να σημειώσω πως αν χρειάζεσαι να τυλίγεσαι μια κουβέρτα και να τρως μερέντα και να βλέπεις Φιλαράκια, είναι οκ. Είναι πάντα οκ.

καφές και βιβλία

Ο πρώτος καφές ήταν κρύος και τον ήπια απερίσπαστη. Δε συνόδευε κάποια άλλη δραστηριότητα, ήταν το κυρίως θέμα - όπως πρέπει να είναι ο πρώτος καφές της μέρας. Στον πρώτο καφέ της ημέρας βάζω λίγη ζάχαρη· στους υπόλοιπους όχι. Τη ζάχαρη στον καφέ την αντιμετώπισα όπως τα παγάκια στο ουίσκυ: ξεκίνησα με πολλή ζάχαρη και πολλά παγάκια αντίστοιχα, και σταδιακά τα μείωνα μέχρι που έφτασαν στο μηδέν. Έτσι εδώ και καιρό ο καφές είναι σκέτος και το ουίσκυ επίσης. Εκτός βέβαια, από τον πρώτο καφέ της ημέρας.

Ο δεύτερος καφές ήταν ζεστός και συνοδευόταν από μουσική και βιβλίο. Και ήλιο. Τώρα πήγα να πω πως μάλλον θα ήμουν κάθε μέρα ευτυχισμένη αν είχα ήλιο και καφέ και βιβλία. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί κανείς δε μου στέρησε ποτέ τον καφέ και τα βιβλία κι ο ήλιος δεν είναι πρόβλημα, θα ήμουν εξίσου ευτυχισμένη διαβάζοντας με βροχή, προσθέτει λυρικότητα, δε νομίζεις; Δεν ισχύει όμως που λες, γιατί σε πολύ άσχημες περιόδους -καλή ώρα- προσπαθώ να περνάω τις μέρες μου διαβάζοντας και περπατώντας, προσπαθώ κάτι να αποσώσω από κάθε μέρα. Βέβαια δεν ξέρω αν αυτό αντικρούει το επιχείρημα περί ευτυχίας, καφέ και διαβάσματος, ή αν το ενισχύει. Μπερδεύτηκα.

Πέρασα πολλή ώρα σε μία σελίδα που έλεγε διάφορα πράγματα για το διάβασμα και για το γράψιμο και ταυτίστηκα τόσες πολλές φορές που έφτιαξα έναν φάκελο που τον ονόμασα "book loving" κι έβαλα μέσα όλες τις εικονίτσες με τα αποφθέγματα. Ένα έλεγε "I write because I don't know what I'm thinking until I read what I say". Χα! Μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα με αυτό, ίσως γι αυτό να μην μπορώ να καταλήξω: γράφω με προφορικό λόγο ή σκέφτομαι σε γραπτό λόγο;

Ύστερα η λίστα μου έβαλε αυτό το τραγούδι και με κάνει να νιώθω κάτι απροσδιόριστο κι ωραίο, κάτι που μοιάζει με έρωτα κι ελευθερία κι είναι πανέμορφα ανοιξιάτικο. Je pense à toi.

το κενό ΙΙ

Σήμερα ξύπνησα αλλά δεν ήθελα να ξυπνήσω.
Έφτιαξα όσο πιο ωραίο καφέ γινόταν,
ξεκίνησα το to kill a mocking bird κι άκουσα ωραία μουσική.
Προσπάθησα, δεν μπορείς να πεις.
Ύστερα με πήρε τηλέφωνο η μορφή, να περπατήσουμε λέει κι ίσως πιούμε και καφέ.
Δε θέλω να βγω απ' το σπίτι λέω, αν θες έλα.
Ήρθε.

Ακούσαμε μουσική, συζητήσαμε, έπαιξε κιθάρα κι έφτιαχνε χαζά τραγουδάκια για μένα κι εγώ αντί να σκάσω ένα γελάκι, χαμογελούσα βεβιασμένα μέχρι που έβαλα τα κλάματα.
Μετα θα περπατούσαμε μαζί μέχρι τη λέσχη όπου θα πήγαινα να φάω.
Λίγο πιο μετά αποφάσισα πως δε θέλω να φάω.
Περπατήσαμε παρόλα αυτά.
Κοίτουσα ή μπροστά ή κάτω - κυρίως κάτω.
Ήμουν απαράδεκτη παρέα.
Απαντούσα σε όλα μονολεκτικά ή με "δεν ξέρω".

Γύρισα μόνη προς το σπίτι και σκεφτόμουν πως κατά μία έννοια με ανακουφίζει να με βλέπουν έτσι οι φίλοι μου γιατί δεν χρειάζεται να περιγράψω πώς είμαι. Αν το δεις δε χρειάζεται να το περιγράψω.

Ο δρόμος μου φαινόταν ξανά ατελείωτος κι ήμουν τόσο κοντά.
Ένιωσα πως δεν μπορώ να περπατήσω αρκετά γρήγορα
ώστε να βρεθώ σπίτι όσο σύντομα θέλω.
Τα γνωστά. Η ταχυκαρδία. Ο πόνος. Τα δάκρυα.

Έφτασα σπίτι και σκέφτηκα τουλάχιστον πέρασε κι αυτή η μέρα.
Αλλά ένιωθα σα να μην είχε αρχίσει ποτέ.

πιο όμορφη απ' ό,τι ήσουν

Αν δε βρέχει καταρρακτωδώς, δεν παίρνω ομπρέλα. Έτσι σήμερα, που έβρεχε μία μέτριας έντασης βροχή, δεν πήρα ομπρέλα, φόρεσα μόνο κάτι με κουκούλα. Πήγα στη λέσχη να φάω μπακαλιάρο. Για τη σκορδαλιά δεν είχα αποφασίσει ακόμα, σκεφτόμουν πως είπαμε ότι θα μιλήσουμε σήμερα και αυτό σημαίνει πως θα βρεθούμε κι έλεγα μήπως να μη φάω σκορδαλιά. Ύστερα είπα στον εαυτό μου "συγκεντρώσου, κουκλίτσα μου, μια φορά το χρόνο τρώμε σκορδαλιά, δε θα τη θυσιάσουμε για την πιθανότητα ενός ραντεβού - που ο θεός να το κάνει ραντεβού δηλαδή".

Είχε σκορδαλιά στη λέσχη, αγαπώ τη λέσχη. Ρώτησα αν έχει και τσιπουράκι, ο Δημήτρης είπε πως περίμενε να το φέρουμε εμείς. Γελάσαμε, είπαμε χρόνια πολλά και πήρα τον δίσκο μου και κάθισα σε ένα από τα τραπέζια που είναι δίπλα σε παράθυρο. Και έβλεπα τη βροχή να πέφτει κι έτρωγα τον μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά μου και το ψωμί με το σουσάμι, κι ήμουν τόσο ευχαριστημένη απ' τη ζωή μου εκείνη την ώρα, τόσο χαρούμενη που είναι 25η Μαρτίου κι εγώ τρώω μπακαλιάρο μόνη μου δίπλα σε ένα παράθυρο που βρέχει. Τόσο ευτυχισμένη.

Ξαναφόρεσα την κουκούλα μου και βγήκα πάλι στη βροχή. Αυτή τη φορά χαμογελούσα διάπλατα, κοιτούσα τον ουρανό -τον γκρι, μουντό, βροχερό ουρανό- και γελούσα. Ύστερα κοίταξα κάτω κι είχε σχηματιστεί στην άσφαλτο ένα ακανόνιστου σχήματος ουράνιο τόξο. Όχι ουράνιο τόξο δηλαδή, ήταν ένα βρεγμένο κομμάτι δρόμου, τόσο βρεγμένο ώστε να κάνει αυτά τα ωραία χρώματα. Και σκέφτηκα πως μπορεί να είναι ηλίθιος ο τρόπος με τον οποίο παντού συνήθιζα να βρίσκω ομορφιά και λόγους να γελάει κανείς, αλλά ρε συ μιλάμε για ουράνια τόξα στην άσφαλτο! Τόσα χρώματα σ' αυτόν τον βρεγμένο κωλόδρομο, πώς να μη νιώθεις μετά πως όλα γίνονται ωραία; Όλα μπορούν να γίνουν ωραία. Να το θυμάμαι αυτό.

Γελώντας έφτασα λοιπόν στο σπίτι, η πολυκατοικία μύριζε τηγανητό ψάρι, εγώ δε ζήλευα γιατί η λέσχη είχε προνοήσει -ευχαριστώ τη λέσχη. Άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος. Μυρίζει άζαξ άνθη πασχαλιάς και λενόρ ruby jasmine -το καινούριο,το φουξ. Εγώ μύριζα σκορδαλιά και τσιγάρα. Μου φάνηκε λίγο αστεία αντιστοίχιση ανθρώπου με σπίτι. Σκέφτηκα τις ασκήσεις αντιστοίχισης που είχαμε στο σχολείο κι αν η μία στήλη είχε ανθρώπους και η άλλη διαμερίσματα, θα με αντιστοίχιζε κανείς στο σωστό σπίτι; Μα φυσικά.

Κάτω απ' την άσφαλτο καίει το παλιόχωμα

ΥΓ το άρωμα και το κενό δεν άλλαξαν πάντως.

το ξέρω, το δοκίμασα, δεν ωφελεί

Είναι η πρώτη φορά που νιώθω τη σονάτα του σεληνόφωτος.
Πάντα μου άρεσε, αλλά πρώτη φορά τη νιώθω.
Αντιλαμβάνομαι πως είναι δύσκολο να με πάρει κανείς στα σοβαρά
καθώς η ώρα είναι 04:11 το πρωί
αλλά ίσως οι μεγάλες συνειδητοποιήσεις να συμβαίνουν τις πρώτες πρωινές ώρες.
Ίσως.

Που λες, γύρισα στο σπίτι με τα πόδια.
Θα μπορούσα να έχω γυρίσει με το αυτοκίνητο,
αλλά προτίμησα να κοιτιόμαστε λίγο ακόμα
και να θυσιάσω αυτή την πολυτέλεια.
Είπα στους φίλους μου πως ήθελα να χορέψω,
αλλά η αλήθεια είναι πως ήθελα απλώς να σε κοιτάζω.

Έκανα στο μυαλό μου έναν φανταστικό διάλογο,
έναν όπου σου λέω πώς νιώθω κι ότι
παρόλο που, σε αντίθεση με σένα,
εγώ χρόνο έχω,
δεν έχω παρόλα αυτά τη διάθεση να τον διαθέσω
σε κανέναν άλλον
γιατί κανένας δε θα μου άρεσε όσο εσύ.
Και τότε εσύ θα με ρωτούσες πού το ξέρω;
Και θα σου έλεγα

το ξέρω
το δοκίμασα
δεν ωφελεί
άφησέ με να 'ρθω μαζί σου.