έφυγε και το παλιό μου κενό

Νομίζω πως ο αόρατος άνθρωπος είναι ένας εξαιρετικός δίσκος που δεν του έχουμε δώσει όλη τη σημασία που του αξίζει.

Το μπολερό σκεφτόμουν τις προάλλες και πως
τα μαλλιά μου αλλάξανε χρώμα
το σώμα μου άρωμα και λένε ακόμα
πως έφυγε και το παλιό μου κενό.

Αλλά το να σκέφτεται και να ακούει κανείς το μπολερό είναι κλισεδιά όσο να πεις.
Το μπολερό όλοι το ακούμε.
Ενώ αυτό πχ μπορεί να μην έχει λάβει τον θαυμασμό που του αναλογεί.
Αυτό άκουσα τώρα κι αναρωτήθηκα αν τα 'χω καταφέρει.
Αν έχω καταφέρει αυτό που με παράπονο τραγουδάει ο Φοίβος.
Εγώ θα το 'λεγα, όχι για κάποιον άλλον, αλλά για τον εαυτό μου
και θα το 'λεγα, όχι με παράπονο, αλλά με αέρα νικητή.

με την ομορφιά σου μόνο
θα φτιάξεις νέο χρόνο
μ' όλες τις μέρες που δεν ήμουνα εκεί.

Μπορεί και να το 'χω κάνει.
Μάλλον το 'χω κάνει.
Ας πιούμε σ' αυτό.

Wrong

Τo wrong από depeche mode.
Να το βάλουμε στο ριπητ μπας και σιάξουμε.
Ναι, είπα "σιάξουμε".
Και θα το ξαναπώ.
Πρέπει λιγάκι να σιάξουμε.

ήσουν ωραία όταν γελούσες

Ακούω το ήσουν ωραία που εντελώς τυχαία άκουγα συνέχεια εκείνες τις μέρες.
Τυχαία το άκουγα
Αλλά how appropriate.
Να μη λέω appropriate.
Τέλος πάντων.

Αναρωτιέμαι αν θα 'ρθει Πρωτομαγιά που δε θα σε σκεφτώ.
Ψέματα λέω, δεν αναρωτιέμαι· θα έρθει, είμαι σίγουρη γι αυτό.
Μπορεί μάλιστα η αμέσως επόμενη Πρωτομαγιά να είναι αυτή που δε θα σε σκεφτώ.
Μπορεί να μυρίζω γιασεμιά κι αγγελικές και να μην πειράζει.

Να μην το παίρνεις πάνω σου και να μην στεναχωριέσαι που σε σκέφτομαι ακόμα.
Δε σε σκέφτομαι δα και συνέχεια, δε μου λείπεις, δε σε θέλω.
Είναι μόνο το πώς μ' έκανες να νιώθω.
Που και αυτό κάποια στιγμή δε θα 'χει σημασία.
Τη στιγμή που θα το καταφέρει κάποιος ακόμη.
Απλά να, είμαι 25 κι είναι πανέμορφη ηλικία, είναι και περίεργη όμως.
Φοβάμαι πως θα γίνω απαισιόδοξη και κυνική.
Πως θα αρχίσω να πιστεύω πως αυτό ήταν και δε θα είναι τίποτα άλλο.
Ψέμα είναι αυτό, δεν ήσουν η ιστορία μου, αλίμονο αν ήσουν.

Δεν το πιστεύω αυτό.
Δεν το πιστεύω.
Το φοβάμαι όμως.
Όχι επειδή το θεωρώ πιθανό.
Επειδή τείνω να γίνω απαισιόδοξη.
Έχω ανάγκη, όχι κάποιον άνθρωπο να με σώσει,
μα κάποιον να με διαψεύσει τουλάχιστον.

Κι ας μην είναι Πρωτομαγιά,
ας είναι και Πολυτεχνείο βρε αδερφέ.
Απεργία ας είναι κι ό,τι είναι.

εδώ κάτω λάμπουμε εμείς*

Λοιπόν βρήκα πώς θα περιγράφω τον τύπο που ψάχνω.
Καμία περιγραφή μέχρι τώρα δεν ήταν αρκετή.
Τι πάει να πει να 'χει χιούμορ; Τι είδους χιούμορ να 'χει;
Δε με νοιάζει αν θα 'χει κοντά μαλλιά, μακριά μαλλιά ή φαλάκρα.
Κοιλιά ή κοιλιακούς.
Αδιαφορώ.

Θέλω να με κάνει να νιώθω πως δεν γίνεται να υπάρξει αγόρι
που θα μου ταιριάζει περισσότερο.
Θέλω να νιώθει πως δε γίνεται να υπάρξει κορίτσι
που θα του ταιριάζει περισσότερο.
Δε χρειάζεται να το εκφράσει—είδαμε χαΐρι κι όταν μας τα λένε.

Φαίνονται αυτά τα πράγματα.
Κι είναι τόσο μεγάλη η παγίδα να θέλεις να τα ακούς.
Αυτές οι ανάγκες μας γεννάνε την προσποίηση.
Θέλεις τόσο πολύ κάτι να ακούσεις που ο άλλος προκειμένου να μη στο στερήσει,
το προσποιείται.

Γι αυτό πρέπει να σταματήσουμε.
Φαίνονται αυτά τα πράγματα.
Αν για να σιγουρευτείς πρέπει ο άλλος να κάνει δήλωση,
το παιχνίδι έχει ήδη τελειώσει.
Αυτά τα πράγματα φαίνονται.

Κι αυτό είναι που θέλω.
Μια έλξη τόσο αναπόφευκτη,
τόσο αδύνατο να κρυφτεί,
τόσο περιττό να την ομολογήσεις.

*https://www.youtube.com/watch?v=PtC788_QWb0

το λες και ισορροπία

Στις 5 το πρωί ξερνούσα σ' ένα δέντρο στην παραλιακή.
Στις 12 το μεσημέρι μαγείρευα φακές έχοντας χανγκόβερ.
Θεωρώ πως στις δύο αυτές φράσεις συνοψίζεται το να είσαι 25.

λαχτάρα

Είχα ξεχάσει πώς είναι να βλέπεις στον ύπνο σου αυτό που θέλεις
και μετά να ξυπνάς.
Αλλά δεν πειράζει.
Καλή εξέλιξη είναι αυτή.
Είχα καιρό να θελήσω κάτι.
Κι απ' όλα τα συναισθήματα,
η λαχτάρα είναι αυτό του οποίου η έλλειψη είναι περισσότερο ανυπόφορη νομίζω.
Περισσότερο ενδεικτική προβλήματος.

Άρα είμαι καλά.

Καλά είμαι.

 ΥΓ Είμαι πολύ ρομαντική στον ύπνο μου. 
       Δε θέλω να γράψω τι είδα. Αλλά μακάρι να το θυμάμαι.

my love has got no money, he's got his strong beliefs

money VS strong beliefs: 0—1

not frowned upon

Σκέψου τις στιγμές που συνοφρυώνεσαι.
Όχι μόνο τις προφανείς
—θυμός, δυσαρέσκεια, περισυλλογή—
σκέψου και τις άλλες.
Είναι μια στιγμή που πάντα συνοφρυώνεσαι
αλλά λόγω της στιγμής δεν μπορείς να το συνειδητοποιήσεις.
Κατάλαβες;
Πάντα συνοφρυωνόμαστε εκείνη τη στιγμή.
Τρελό,ε;

άσε τα ψέματα

Μου επιβάλλω πρόγραμμα
και με μαλώνω όταν παρεκκλίνω.
Χαίρομαι όταν τα καταφέρνω
μα δε βγαίνω κι απ' τον εαυτό μου για να μου πω μπράβο.
Μόνο για να με επιπλήξω βγαίνω απ' τον εαυτό μου·
για να με κακοχαρακτηρίσω,
για να με βρω ανεπαρκή.

Μου φτιάχνω βαλεριάνα για να κοιμάμαι νωρίς
και να ξυπνάω νωρίς
και να μην έχω δικαιολογία γι αυτά που δεν κάνω.
Αφού είχα τον χρόνο.
Δημιούργησα τον χρόνο.
Φρόντισα γι αυτό.
Έφτιαξα τις ιδανικές συνθήκες έτσι ώστε να φταίω μόνο εγώ.
Ώστε να βγω από τον εαυτό μου και να με ξεφτιλίσω
που πάλι δεν έκανα αυτό που έπρεπε
που πάλι δεν είμαι αρκετά καλή.
Πάλι δεν είμαι αρκετά τίποτα.

Καμιά φορά με καλοπιάνω·
μου αφιερώνω τραγούδια και κλαίω ακούγοντάς τα.
Μου δημιουργώ την ψευδαίσθηση της αγάπης
όπως και τόσες άλλες ψευδαισθήσεις.
Είναι πανεύκολο να ξεγελάσεις τον εαυτό σου όταν το χρειάζεται.
Οι άνθρωποι θα πιστέψουν οτιδήποτε προκειμένου να ανακουφιστούν.
Ο πρώτος που το κατάλαβε αυτό έφτιαξε τον θεό
κι όλοι έσπευσαν να αφεθούν στα αόρατα χέρια του.
Δεν μπορώ να τους κρίνω, είμαι χειρότερη.
Πιο λογικό να πιστεύεις αλλουνού τα ψέματα,
παρά αυτά που κατασκεύασες μόνος σου.
Είναι σα να φτιάχνεις τα ναρκωτικά και να τα καταναλώνεις κιόλας.

Κάποτε θα μεγαλώσω και δε θα πιστεύω πια στα ψέματά μου.
Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Εγώ θέλω μόνο να μη γίνω μόνη μου.

Unwillingly mine

Περπατούσα στην Αγίου Δημητρίου και σκεφτόμουν πως ένας ακόμα λόγος που μου αρέσει τόσο το φθινόπωρο, είναι πως έχει τον ιδανικό καιρό για να φοράμε τα δερμάτινά μας. Είναι η εποχή του δερμάτινου μπουφάν. Κι αυτό δεν είναι ασήμαντο. Είναι σημαντικό.

Θυμάμαι που με ρώτησες γιατί το φθινόπωρο είναι η αγαπημένη μου εποχή και δε σκέφτηκα τίποτα πιο έξυπνο και τίποτα πιο λυρικό να πω, πέρα από "έχει δροσιά". Είναι σημαντική και η δροσιά, δε λέω. Αλλά είναι και τόσα άλλα.

Είναι η πιο τρομακτική εποχή για να γυρίζεις αργά σπίτι το βράδυ. Το θυμήθηκα χτες αυτό, γιατί κατηφόριζα το στενάκι που οδηγεί στο σπίτι —αυτό το έρημο κι έτσι κι αλλιώς τρομακτικό στενάκι— και το μόνο που ακουγόταν ήταν τα βήματά μου —πράγμα που πάντα με τρομάζει, ό,τι εποχή και να έχουμε. Σκέψου τώρα το μόνο που ακούγεται να είναι τα βήματά σου και επιπλέον το πεζοδρόμιο να είναι στρωμένο με πεσμένα φύλλα. Ξαφνικά τα βήματά σου δεν κάνουν γκντουπ-γκντουπ αλλά κρατς-κρατς. Ήχος ασύγκριτα πιο εύκολα εντοπίσιμος από ένα χαμηλής συχνότητας γκντουπ-γκντουπ. Αν φοβάσαι, θέλω να πω, τότε το φθινόπωρο θα φοβάσαι περισσότερο ακόμα. Το γεγονός βέβαια πως εγώ αυτή την εποχή τη λατρεύω, μάλλον κάτι περίεργο λέει για μένα και τη σχέση μου με το φόβο. Αναπόφευκτα σκέφτομαι την εισαγωγή από τον Πεχλιβάνη. Δε βαριέσαι.

Ήθελα οπωσδήποτε να πιω ένα ακόμα ρούμι και ήθελα να το πιω σε συγκεκριμένο μαγαζί. Είχα κανα δυο φίλους στο μυαλό μου, ήξερα όμως πως κανείς τους δεν ήταν διαθέσιμος. Ένιωσα έναν βραχύβιο θυμό που δεν είχα παρέα να βγω, επικράτησε όμως μια ανακούφιση του τύπου "έλα τώρα καλή μου, αφού γουστάρεις να βγαίνεις μόνη σου, μη μας το παίζεις θιγμένη". Κι έτσι πήρα τα ποδαράκια μου και πήγα στο στέκι.

Το ήξερα πως δε θα έβρισκα σκαμπό στο μπαρ. Είναι Παρασκευή έντεκα το βράδυ, δεν περιμένουν εσένα τα σκαμπό γλυκιά μου. Δεν πειράζει. Υπάρχει ένα κομμάτι μπάρας που κοιτάει στον τοίχο —στον κόκκινο τοίχο— κι εκεί θα καθίσω. Εκεί κάθισα. Έκανα ένα τσιγάρο κι ήπια το μισό σέιλορ τζέρυ. Έκανα τράκα άλλο ένα τσιγάρο, καθώς το μπάτζετ μου ήταν "θα αγοράσεις καπνό ή θα πιεις ποτό, διάλεξε" κι εγώ είχα διαλέξει το ρούμι. Εύκολα κάνεις τράκα τσιγάρο. Τράκα ρούμι είναι άλλη φάση κι εγώ σε τέτοια φάση δεν είμαι —δεν ήμουν και ποτέ.

Το μαγαζί έπαιζε killing moon από echo and the bunnymen και το θεώρησα τρομερά καλό σημάδι καθώς αγαπώ αυτό το τραγούδι. Αγαπώ ιδιαιτέρως την ομοιοκαταληξία killing time-unwillingly mine. Δεν ξέρω τι λέει πιο πριν, αλλά αυτό το unwillingly mine μου κάθεται στο λαιμό και στο στήθος και παντού κάθε φορά που το ακούω. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσα πράγματα είναι δικά του χωρίς να τα έχει επιλέξει και πιστεύω ο καθένας θα νιώσει τον στίχο αυτό να του κάθεται στον λαιμό και στο στήθος και παντού.

Θα επέστρεφα με τα πόδια αλλά κοίταξα την ώρα και προλάβαινα λεωφορείο. Δε γαμιέται λέω; Πόσο καιρό έχω να πάρω λεωφορείο; Θα πάρω λεωφορείο. Έρχεται σε τρία λεπτά. Τζάμι.

Ανεβαίνω και βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο φίλους που συζητάνε τι θα κάνουνε μετά κι αν θα πιούνε κρασί κι είμαι αναγκασμένη να ακούω τα σχέδιά τους, χωρίς καθόλου να το θέλω. Προτείνω στον έναν ν' αλλάξουμε θέση. Νομίζω του φάνηκα ευγενική κι αλτρουίστρια ενώ στην πραγματικότητα ήμουν εγωίστρια και νευριασμένη. Δε βαριέσαι. Έτσι βρέθηκα δίπλα σε ένα ωραίο αγόρι το οποίο δεν είχα παρατηρήσει πριν και που όταν πάτησα το κουμπί της στάσης έκανε πίσω για να πλησιάσω στην πόρτα. Με την κίνηση αυτή βρέθηκα μπροστά του κι ασφυκτικά κοντά του γιατί το λεωφορείο ήταν γεμάτο —ήταν το τελευταίο βλέπεις. Του είχα γυρισμένη πλάτη και τα αυτιά μου ήταν στο ύψος των χειλιών του και άκουγα την ανάσα του και δεν ξέρω αν ανάσαινε βαριά ή αν ήταν η ιδέα μου, κάτι όμως σ' αυτό το σκηνικό ήταν τρομερά ηλεκτρισμένο και απ' τη μία σκέφτηκα πόσο σέξυ μπορεί να γίνει ένα αστικό κι από την άλλη πόσο άρρωστη μπορεί να είμαι που βρίσκω ακόμα και σ' αυτό κάτι το σεξουαλικό. Δε βαριέσαι. Έφτασα.

Άνοιξα κατευθείαν τον υπολογιστή και προσπαθούσα να συγκρατήσω στη μνήμη μου όλα αυτά που ήθελα να γράψω, δύσκολο τασκ για τύπισσα που πίνει μόνη της ρούμια στη Ναυαρίνου Γούναρη. Αλλά πριν αρχίσω να γράφω έβαλα ν' ακούσω το killing moon και, αν με ρωτάς, έκανε όλη τη διαφορά.

Fate
Up against your will
Through the thick and thin
He will wait until
You give yourself to him

εδώ είναι ωραία, μίστερ

Είμαστε ωραία παιδιά.
Πηγαίνουμε σε λάιβ όσο πιο συχνά μπορούμε —κι επειδή θέλουμε, μπορούμε συχνά.
Πηγαίνουμε σε μικρά λάιβ σε υπόγεια και σε μεγάλα λάιβ σε συναυλιακούς χώρους.
Και παίρνουμε δεύτερο ουίσκυ ενώ δεν έχουμε λεφτά για δεύτερο ουίσκυ·
προτιμάμε όμως να γυρίσουμε με τα πόδια,
παρά να περάσει στεγνή η συναυλία.
Και καμιά φορά μας παίρνουν τα ζουμιά σε ορισμένα τραγούδια, έτσι αναπάντεχα.
Όχι ακριβώς αναπάντεχα δηλαδή,
ξέρουμε ποια τραγούδια είναι επικίνδυνα για τον καθένα μας·
αλλά πάντα έχουμε την ελπίδα ή την ψευδαίσθηση πως "αυτή τη φορά δε θα πειράξει".
Αλλά πειράζει.
Δε θα πω "πειράζει ακόμα", γιατί δεν πειράζει ακόμα.
Πειράζει καμιά φορά.
Κι όσο να πεις λάιβ είναι αλλιώς το φήλινγκ,
δεν κλαίμε δα και με youtube.

Είμαστε ωραία παιδιά.
Γυρνάμε με τα πόδια και δε μας νοιάζει.
Και χορεύουμε όσο μπορούμε ό,τι χορεύεται
αλλά και ό,τι συμβατικά δε χορεύεται.
Εμείς το χορεύουμε όμως.

Νιώθω πολύ καλύτερα απ' όταν ήμουν 17 και χόρευα.
Νιώθω πολύ καλύτερα κι απ' όταν ήμουν 20 και χόρευα.
Στα 17 σε κοιτάνε επειδή είσαι πολύ μικρή.
Στα 20 σε κοιτάνε πρόστυχα, επειδή είσαι 20 κι ομορφούλα.
Στα 25 δε δίνεις δεκάρα ποιος και γιατί σε κοιτάει.

Είναι πολύ ωραία να είσαι 25.
Εντάξει δεν είμαι ακόμα.
Είναι πολύ ωραία να είσαι σχεδόν 25.

ΥΓ εδώ θα έμπαινε το two twenty-five-year-olds της Debbie Davies, αλλά δεν το βρίσκω στο youtube, μπορείτε όμως να κατεβάσετε το άλμπουμ από εδώ: https://soundpark.online/album/torrent-123468-debbie-davies-love-spin-2015 

Κι αυτό όμως μας κάνει και μας περισσεύει.