αποχαιρετιστήριο βιντεάκι ;-)

άντε καλά μπανάααααααακια !!!!!!!! =D

πες ό,τι θες μόνο μην πεις πως δε σου το 'πα

Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα:

«μην είσαι τόσο παρορμητική»

«παραείσαι αυθόρμητη»

«προσγειώσου»

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλααααααα

Να προσγειωθώ. Να μην εμπιστεύομαι τους ανθρώπους. Ο κόσμος είναι κακός. Να μην τα βλέπω όλα τριανταφυλλένια.

Σου απαντάω με ατάκα από my blueberry nights : I spent days trying to learn not to trust people. And I’m glad I failed. Και εξηγώ: Δεν είμαι καν 17, πιστεύω στα παραμύθια με νεράιδες, στον έρωτα με την πρώτη ματιά, στις αγάπες που κρατάνε για πάντα και σε πρωινό ξύπνημα με ροδοπέταλα στο κρεβάτι.

Κι ας πούμε πως όλα αυτά είναι ουτοπικά, εντελώς έξω απ τη σφαίρα του πραγματικού. Ε και λοιπόν? Δηλαδή αν δεν πιστεύω τώρα πως μπορώ να καταφέρω τα πάντα, πως όλη η ζωή είναι μπροστά μου κι ο κόσμος έτοιμος να τον κατακτήσουμε, τότε πότε θα το κάνω? Όχι, μην μπερδευτείς, δεν εννοώ live fast die young. Δεν εννοώ πως πρέπει να βιαστώ να τα κάνω όλα τώρα και να γίνω γερασμένη έφηβη. Εννοώ πως … εννοώ πως έχω την ανάγκη όταν βγαίνω απ το σινεμά να μη σκέφτομαι «εμένα ποτέ δε θα μου συμβεί αυτό». Όταν τελειώνει ένα παραμύθι λέμε "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". όχι "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς τους χαζεύαμε".

«πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά?»

Φυσικά και πιστεύω γαμώτο! Δεν είμαι πολύ μικρή για να τον απορρίπτω??

Πολλοί αναζητούν μια τελειότητα αλλά λίγοι πιστεύουν πως θα τη βρουν.

Σε πειράζει αν μείνω στο σύννεφο για άλλη μια βόλτα? Τουλάχιστον όταν κατέβω θα έχω τη μισή κούραση από σένα.

summer in the city

Και να λοιπόν, περίμενες 9 μήνες, ούτε εγκυμονούσα να ήσουν, και τώρα είναι καλοκαίρι. Και τι είναι το καλοκαίρι αναρωτιέσαι αν δεν κάνεις μπάνια?

Το καλοκαίρι φίλες και φίλοι –ο μον ντιε γίνομαι Βέφα Αλεξιάδου – είναι η εποχή της αποχής. Της αποχής από κάθε υποχρέωση. Η μόνη σου υποχρέωση είναι αυτή που έχεις απέναντι στον εαυτό σου να κάνεις ό,τι σου καπνίσει. Κι αν δε σου καπνίσει τίποτα κάθεσαι κι άπραγος και κανείς δε σε κατηγορεί. Κοιμάσαι τα ξημερώματα κι όταν σε ρωτάνε «γιατί?» λες «γιατί δεν έχω να ξυπνήσω πρωί». Νιώθεις πως χρωστάς στον εαυτό σου μαζεμένα τα ξενύχτια που θυσίαζες , ας όψεται το πρωινό ξύπνημα.

Και εκεί που κάθεσαι και το κωλοβαράς όπως σε συμβούλεψε ο καθηγητής της φυσικής, αναρωτιέσαι «εγώ τώρα περνάω καλά?». Ε δεν ξέρω να απαντήσω. Και δεν ξέρω, γιατί εδώ και 10 μέρες ακούω συνέχεια την ίδια Playlist. Την οποία λατρεύω. Αλλά όσο και να τη λατρεύω σκέφτομαι «τώρα θέλω μια αλλαγή». Αλλά δεν υπάρχει κάτι που απολαμβάνω περισσότερο να ακούω οπότε ξαναματαβάζω την ίδια.

Ε αυτό λοιπόν είναι λάθος! Αυτό σε αφήνει στάσιμο. Μπορεί να γουστάρεις τρελά, αλλά αν έχεις αρχίσει να το σκέφτεσαι, σημαίνει πως πλέον δεν τρελαίνεσαι κιόλας. Μην κάθεσαι, ψάξε κάτι καινούριο, σίγουρα θα υπάρχει κάτι που σ’ αρέσει εξίσου και περισσότερο! Θα ’χεις καταλάβει υποθέτω πως δε μιλάμε πια για τα αγαπημένα σου τραγούδια.

Είχαμε μείνει εκεί που ήθελες μια αλλαγή. Και μείναμε εκεί γιατί δεν ξέρεις τι αλλαγή θέλεις. Απορρίπτεις ό,τι έρχεται στο δρόμο σου γιατί δε θέλεις τίποτα από αυτά που είχες. Θέλεις κάτι εντελώς καινούριο, να γνωρίσεις εντελώς καινούριο κόσμο και να μείνεις σε εντελώς καινούρια μέρη. Και προσπαθείς να εξηγήσεις πως αυτό δε σημαίνει πως δεν αγαπάς τα παλιά. Αλλά ποιος καταλαβαίνει..

Το καλοκαίρι σε πιάνουν τα υπαρξιακά. Δε θέλεις να πας διακοπές αλλά όλοι οι υπόλοιποι έχουν φύγει κι ούτε μόνη σου θες να μείνεις. Και όταν το σκέφτεσαι ξινίζεις γιατί εσένα σ ‘αρέσει να μένεις μόνη σου, αλλά τώρα ξαφνικά τρομάζεις στην ιδέα. Και κάνεις crash test. Πόση ώρα μπορείς να κλειδωθείς και να διαβάζεις Κούντερα? Το crash test κράτησε ένα τρίωρο, άρα η απάντηση είναι : πολλή. Είδες λοιπόν? Ήξερες πως και πάλι μπορείς να μείνεις μόνη. Δε φοβάσαι να είσαι μόνη σου. Φοβάσαι πως κάποτε θα φοβάσαι μη μείνεις μόνη σου. Ε δεν πάμε καλά.

Και ο Μίλαν, σε κάνει να εξερευνάς το δικό σου είναι το οποίο έχει ελαφρύνει απίστευτα επειδή αντί για μπλου τζην φοράς φουστάνια, αντί να λύνεις ασκήσεις φυσικής βλέπεις υπέροχα πλάσματα κι είναι και η επαναλαμβανόμενη playlist που ανθίσταται σε κάθε αλλαγή της απασχόλησης των αυτιών σου. Και γνωρίζεις τον ορισμό της αδράνειας: η τάση των σωμάτων να αντιστέκονται σε κάθε μεταβολή της κινητικής τους κατάστασης. Αλλά δε σου φαίνεται να είναι αβάσταχτη η κατάσταση. Μάλλον γιατί δεν είναι χειμώνας. Και το καλοκαίρι σε κάνει να εκτίθεσαι εκούσια.

Επίσης το καλοκαίρι είναι η εποχή που αγοράζεις μαγιό, αμφιβάλεις αν σ’αρέσει το σώμα σου γιατί οι διαφημίσεις του σταρ αποτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από προϊόντα αδυνατίσματος (που πάντα «τα έχουν ανάγκη» γυναίκες που δεν είναι χοντρές) , ψάχνεις έναν τρόπο να αλλάξεις τα μαλλιά σου. Η εποχή που εγώ πήρα μονόχρωμο μαγιό, που αποφάσισα πως μ’ αρέσω και το σταρ είναι ηλίθιο και μόνο το dove χρησιμοποιεί γυναικείες γυναίκες στις διαφημίσεις του και που βάζω μπλε τούφες στα μαλλιά μου. Που δε βάφομαι αλλά έχω πάντα το eye liner στην τσάντα μου. Που δεν έχω λεφτά κι έχω τρελαθεί στα έξοδα.

Και για να απαντήσω στον εαυτό μου : περνάω καλά.

Το καλοκαίρι είναι αυτό το τραγούδι:

Aτλαντίς- Ξύλινα σπαθιά (δυστυχώς δε βρήκα βίντεο =( )

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου 'χες πεί πως θα 'ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR τα παιδια σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ

Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα

μπρος στα μάτια μου περνάνε
και με παίρνουνε και πανε

έχω κέφια τι να κάνουμε???

ue hora son mi corazn
Te lo dije bien clarito
Permanece a la escucha

Permanece a la escucha
12 de la noche en La Habana, Cuba
11 de la noche en San Salvador, El Salvador
11 de la noche en Maragua, Nicaragua
Me gustan los aviones, me gustas tu.
Me gusta viajar, me gustas tu.
Me gusta la maana, me gustas tu.
Me gusta el viento, me gustas tu.
Me gusta soar, me gustas tu.
Me gusta la mar, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Me gusta la moto, me gustas tu.
Me gusta correr, me gustas tu.
Me gusta la lluvia, me gustas tu.
Me gusta volver, me gustas tu.
Me gusta marihuana, me gustas tu.
Me gusta colombiana, me gustas tu.
Me gusta la montagna, me gustas tu.
Me gusta la noche, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn

Me gusta la cena, me gustas tu.
Me gusta la vecina, me gustas tu.
Me gusta su cocina, me gustas tu.
Me gusta camelar, me gustas tu.
Me gusta la guitarra, me gustas tu.
Me gusta el regaee, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Me gusta la canela, me gustas tu.
Me gusta el fuego, me gustas tu.
Me gusta menear, me gustas tu.
Me gusta la Corua, me gustas tu.
Me gusta Malasaa, me gustas tu.
Me gusta la castaa, me gustas tu.
Me gusta Guatemala, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn

Que horas son, mi corazn
Que horas son, mi corazn
Que horas son, mi corazn

Que horas son, mi corazn

Que horas son, mi corazn

Radio reloj

5 de la maana

No todo lo que es oro brilla
Remedio chino e infalible

Ο ναυαγός

Ταξίδεψα όσο βαθύτερα μπορούσα μεσ' στις μέρες
είδα γαλέρες, ψετοπαντιέρες
και καπετάνιους που κερδίζουν τη ζωή τους με φοβέρες
λέρες,
και τώρα ξέμεινα, εδώ που στέκονται αιώνια ακίνητες οι μέρες.....

Είχα ξεχάσει πια ότι έψαχνα να βρω κάποια πατρίδα
ώσπου σε είδα
σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό

Εγώ ήθελα απλώς να πιω λίγο νερό μα εσύ διψούσες
για τον απέραντο βαθύ ωκεανό
όλο ρωτούσες
αν πέρασα απ' την ήπειρο των Μάγων
αν ξέρω να διαβάζω τον καιρό

Λίγο πριν χάσω τις αισθήσεις μου πριν να παραδοθώ
σε ρώτησα ποιοι μένουνε εδώ
κι εσύ μου απάντησες μέσα από τον καπνό
κοιμήσου τώρα έχουμε καιρό
Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων

Σ' ένα δωμάτιο με νεράιδες κάτι χρώματα
μέσα από σήραγγες περνάγαμε και βγαίναμε
σ' ένα υπόγειο ωκεανό
σε μια βάρκα οι ψυχές αλλού τα σώματα
κι ένα βαρκάρη που όλο βιάζεται
Θεέ τι να πω
Αφήστε με ακόμα λίγο εδώ παρακαλώ
Εκατομμύρια σταλακτίτες σ' ουρανό χρυσή βροχή
και σταλαγμίτες κατ' εικόνα ομοιώματα πλανήτης Γη

Είχα ξεχάσει πια τι έψαχνα να βρω

Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ε μου κόλλησε, τι να κάνω, κάθε μέρα όλη μέρα τούτο ακούω!!

σ΄ένα δωμάτιο με νεράιδες κάτι χρώματααα...

oh yeaaaaaaaah

Wake up kids
We've got the dreamers disease
Age 14 we got you down on your knees
So polite, you're busy still saying please
Fri - enemies, who when you're down ain't your friend
Every night we smash their Mercedes - Benz
First we run and then we laugh till we cry
But when the night is falling
And you cannot find the light
If you feel your dream is dying
Hold tight
You've got the music in you
Don't let go
You've got the music in you
One dance left
This world is gonna pull through
Don't give up
You've got a reason to live
Can't forget you only get what you give
Four a. m. we ran a miracle mile
Were flat broke but hey we do it in style
The bad rich
God's flying in for your trial

This whole damn world can fall apart
You'll be ok follow your heart
You're in harms way
I'm right behind
Now say youre mine

Fly high
What's real can't die
You only get what you give
Just dont be afraid to leave
Health insurance rip off lying FDA big bankers buying
Fake computer crashes dining
Cloning while they're multiplying
Fashion mag shoots
With the aid of 8 dust brothers Beck, Hanson
Courtney Love and Marilyn Manson
You're all fakes
Run to your mansions
Come around
We'll kick your ass in!
Don't let go
One dance left

κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα...=)

Παραλία. Άδεια. Με παρέα. Με παρέα?

Καραβάκι. Σταματημένο. Μπαίνεις. Μπαίνετε. Ε?

Τηλεγράφημα τέλος, τώρα αρχίζει η βόλτα.

Παραγγέλνεις κοκτέιλ και αυτό το κάνεις πάνω σε ένα πλοίο που θα στριφογυρίζει όσο το πίνεις για να είναι σίγουρο πως με κάποιον τρόπο θα ζαλιστείς. Αν όχι απ το αλκοόλ, τότε απ τη θάλασσα. Η ανάγκη να θολώνεις, να μη σκέφτεσαι και να θέλεις να κάνεις πράγματα που αν ήσουν νηφάλιος θα σου φαινόταν το λιγότερο θεότρελα.

Τρεις μαργαρίτες στολίζουν το μέρος της μπάρας που κάθεσαι. Κοιτιέσαι συνωμοτικά με την παρέα σου και επιτίθεστε στα καλαμάκια σας. Ήταν ζήτημα μιας γουλιάς να αδειάσει το ποτηράκι.

Δε σ’ αρέσει αυτό το καραβάκι, αναρωτιέσαι γιατί δεν μπήκατε στο διπλανό. Αυτό μοιάζει παρατημένο, είναι πολύ χαμηλότερο σε σχέση με την Κλειώ παραδίπλα και επιπλέον είναι άδειο. Ποιος νοιάζεται?

Ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, συζητάς ό,τι σου ‘ρθει στο μυαλό, λικνίζεσαι στη μουσική –η οποία δεν ενδείκνυται για χορό—κι αποφασίζεις πως είναι η ώρα να φύγεις.

Αλλά δεν θα μπορούσες να φύγεις έτσι. Θέλω να πω, ποιο το νόημα του να είσαι σε ένα καραβάκι αν κάθεσαι στη μέση κι αν δεν έχεις κρατηθεί απ την κουπαστή? Και το κάνεις. Αφήνεσαι στο ξύλινο κομμάτι που οριοθετεί το καράβι και κοιτάς κάτω. Όχι μακριά, όχι τον ορίζοντα, αλλά ακριβώς από κάτω σου. Και νιώθεις την ακατάπαυστη επιθυμία να βουτηχτείς στο νερό και να κολυμπήσεις μέχρι έξω. Αλλά δεν το κάνεις. Ανεβαίνεις την ξύλινα σκάλα αντί αυτού.

Κι όταν έχεις απομακρυνθεί τόσο ώστε η μουσική να χει σταματήσει να ακούγεται, αρχίζεις να κουνιέσαι και να χορεύεις, να χορεύεις σαν να υπακούς ένα ρυθμό που κανείς άλλος δεν αντιλαμβάνεται. Αυτό δα δεν είναι κάτι για να νιώθεις μοναδική?

άσε με κράτα με ξέχνα με αγάπα με
κοίτα που χάλασα φούσκωσε η θάλασσα
και βγάζει χρώματα φώτα και αρώματα
μέσ' την άβυσσο χτίζουν τον παράδεισο
όλα γυρίζουν σαν τρελά
ρόδες που πάν στο πουθενά

ρε πάμε να φύγουμε σου λέω!

πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλη μέρα!

δεν είναι φοβερό πράγμα ο χορός?

το νερό που κυλάει

Άφησες ποτέ ένα κερί στη θάλασσα για να το δεις να ταξιδεύει με τα κύματα? Στην αρχή είναι ήρεμο, μοιάζει να αντιπροσωπεύει μια γαλήνη που σου λείπει, κάνει τα ταξίδια που εσύ δεν τολμάς και έχει το θάρρος να χάνεται στο σκοτάδι ολομόναχο. Και το ζηλεύεις που σου κλέβει τα όνειρα. Μέχρι να αρχίσει να φυσάει και ένα μεγάλο κύμα να το σκεπάσει και να το χάσεις απ τα μάτια σου. Τι θα νιώσεις τότε?

Δεν έχει πλάκα όταν σβήνει η φλόγα που κρατάει ζεστά τα όνειρά σου. Γι αυτό δοκίμασε κάτι άλλο: προσποιήσου πως είσαι εσύ το κερί. Ποιος θα ήθελες να σε έχει ρίξει στη θάλασσα? Μείνε για ένα λεπτό να επιπλέεις στις ιδέες των ανθρώπων που αγαπάς. Να ζωντανεύεις τις μέρες τους όπως το νερό που κυλάει.

Δε σε μαγνητίζει το νερό που κυλάει? Ακόμα κι όταν είναι ορμητικό και θυμωμένο έχει κάτι αξιοζήλευτο. Δεν ξέρει που πάει κι όμως κινείται πολύ αποφασιστικά. «ποτέ δεν πας πιο μακριά από ό,τι τις φορές που δεν ξέρεις πού πας»*. Μη σε τρομάζει η ιδέα.. άλλωστε τι σημασία έχει πού θα βγεις στο τέλος?

Πόσο αντιφατικό είναι το νερό. Στην επιφάνειά του ταξιδεύεις και μέσα του βουλιάζεις και πνίγεσαι. Αυτό ας μην είναι λόγος για σένα να μένεις στην επιφάνεια. Αν ο λόγος για οτιδήποτε είναι ο φόβος τότε θα μείνεις για πάντα κολλημένος στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος και οι μόνες αλλαγές στη ζωή σου θα συνίστανται στους περαστικούς. Θα είσαι ένας απλός επιβάτης στο πλοίο που θα έπρεπε εσύ να οδηγείς.

Άλλωστε θα εκτιμήσεις ποτέ την ασφάλεια της επιφάνειας αν δεν κοντέψεις να πνιγείς? Αν δεν έχεις αντικρίσει πιράνχας θα τα παρατήσεις στον πρώτο ύφαλο. Κάνε μια βουτιά χωρίς φιάλη οξυγόνου για να αγαπήσεις τον αέρα που αναπνέεις.

Ίσως τότε να μπορείς

Πια να κλαις από χαρά

Ίσως έρθεις να μου πεις

Τώρα δε φοβάμαι τίποτα

Την επόμενη φορά που θα κάνεις ένα ταξίδι κι έξω θα βρέχει, δώσε σημασία στις σταγόνες. Πέφτουν βίαια στο τζάμι και στη συνέχεια απομακρύνονται μαλακά από τους υαλοκαθαριστήρες σχηματίζοντας ένα ρυάκι στην άκρη του παραθύρου. Ξανά και ξανά. Με ηρεμεί το νερό. Η θέα του, η αίσθησή του, ο τρόπος που σε ξεδιψάει κι ο τρόπος που μου φαίνεται νόστιμο παρόλο που είναι άγευστο.

Αν αυτά σου φαίνονται πολύ απλά για να κάνουν κάποιον χαρούμενο να σου θυμίσω ένα τραγούδι:

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό

Μια ματιά μια ματιά

Σ ένα ταξίδι μακρινό

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό

Μια ματιά σα βροχή

Μια τελευταία προσευχή

Κι ένα τραγούδι ακόμα προτρέπει..

«άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι»

Αλήθεια, τι γίνεται το χιόνι όταν λιώσει?

Ό,τι βλέπεις στον ύπνο σου παραμένει παγωμένο στο ράφι με τα όνειρα. Εκτός αν το αφήσεις να γίνει νερό..

* “On ne va jamais aussi loin que lorsqu’on ne sait pas où l’on va.”
Christopher Columbus

Everyone is saying different things to me, different things to me..

Διαφορική διάγνωση;

Έχει ήλιο κι ένα δειλό αεράκι κάνει την τέντα να τρίζει και την κουρτίνα να χορεύει. Είναι απ’ τις ώρες που δε βλέπω πέρα απ’ την διάφανη κουρτίνα γιατί το φως έξω είναι δυνατότερο απ’ το φως μέσα στο δωμάτιο. Ένα σωρό φωτογραφίες. Στους τοίχους, στον καθρέφτη, στη ντουλάπα, παντού. Καμία δικιά σου. Ένα σωρό χαρτάκια με στίχους. Στη βιβλιοθήκη, στην πόρτα, πάνω απ το καλοριφέρ. Όλα για σένα.

Θέλω να σ’ αγγίξω κι είσαι πάλι μακριά

Γράφω μόνο δυο λέξεις κι είναι πάλι πολλά

Μα τι φταίει κι αυτός ο κόμπος που δε λύνεται

Θέλω να σε ξεπεράσω μα δε γίνεται

Έβαλα εκείνο το cd, αυτό που είχα λιώσει πέρυσι. Δε θυμάμαι αν υπήρξε στιγμή που άκουγα κάτι άλλο. Είχα ένα χρόνο να το ακούσω. Ίσως ακριβώς ένα χρόνο.

Ίδια συμπτώματα. Μπα, δε θα στηριχτώ στην περσινή διάγνωση. Η θεραπεία με άφησε κενή. Ναι, κενή! Ξέρεις τι είναι να μην έχεις προβλήματα? Κανέναν να μαλώσω, κανέναν να θέλω απεγνωσμένα, κανέναν να διεκδικώ, κανέναν να προσπαθώ να ξεχάσω. Κάπου διάβασα μια αραβική παροιμία που έλεγε η συνεχής λιακάδα κάνει μια έρημο. Έτσι ακριβώς.

Φυσικά ήμουν ήρεμη. Και τώρα είμαι. Τώρα είμαι ανεξήγητα ψύχραιμη. Καθόλου πανικόβλητη ή ταραγμένη. Μ’ έχεις συνηθίσει να μην ξέρω τι μου γίνεται και δεν ανησυχώ πια.

Ξέχασα ανοιχτό το κουτί με τα κοσμήματα. Μ’ ενοχλεί να το βλέπω ανοιχτό, μπαίνει σκόνη και τα λερώνει. Νομίζεις πως έκανα απότομη αλλαγή θέματος? Λάθος.

Ίδια συμπτώματα. Μη μου πεις πως θα κάνεις εσύ τη διάγνωση? Είναι η τέταρτη φορά που κάνω την ίδια κίνηση. Σταματάω να γράφω και ακουμπώ το κεφάλι στον τοίχο. Εξασθένιση δυνάμεων.

Ίδια συμπτώματα. Το βλέμμα κολλάει σε πράγματα που δε θαυμάζει να παρατηρεί. «ε και? Δε βλέπω απλώς κοιτάζω. Και σκέφτομαι…», η ασθενής διαμαρτύρεται.

Το επόμενο τραγούδι δε θ’ αντέξω να το ακούσω. Αν το γράφω ταυτόχρονα θα είναι πιο υποφερτή η κατάσταση? (ομοιοπαθητική)

Θα’ μαι πάντα εγώ μες στο όπλο σου σφαίρα..

Δε σου πάει καθόλου αυτό το τραγούδι! Δε μπορεί να μου θυμίζει εσένα, σίγουρα δε μου θυμίζει εσένα. Μου θυμίζει μόνο εκείνη την εποχή.

Αλλά την αναπολώ σε πολύ λάθος καιρό.

Η καλοκαιρινή θλίψη είναι αλλιώτικη απ’ όλες τις άλλες.

10-6-08 / 17:19