Give me the words

Δεν είμαι αυτό που λέμε bitch, αλλά η αλήθεια είναι πως I've mastered the art of saying no. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να κάνω κάτι που δε θέλω, να πάω κάπου που δε θέλω, να γίνει οτιδήποτε και να με περιλαμβάνει χωρίς να θέλω. Δεν εννοώ πως δε θα πληρώσω τη ΔΕΗ ξερωγω επειδή δε γουστάρω, τις υποχρεώσεις τις βγάζουμε από αυτό τον κανόνα. Οπότε γενικά το θεωρώ πολύ καλό, στα πλαίσια του standing up for yourself. Το όχι λοιπόν,το 'χω καλυμμένο, μ'εμπιστεύομαι.

Το θέμα είναι τι κάνω όταν θέλω κάτι. Η απάντηση είναι τίποτα. Όταν δε θέλω, λέω απλά δε θέλω. Αλλά όταν θέλω κάτι ποτέ δεν το ζητάω. Μπορεί να το φέρω απέξω απέξω, να το επιδιώξω πλαγίως, να προσπαθήσω να σε κάνω να καταλάβεις μόνος σου τι θέλω, αλλά δε θα πω ξεκάθαρα "ξέρεις κάτι; αυτό σκέφτομαι,αυτό θέλω,γίνεται;". Αυτό είναι λίγο πρόβλημα και νομίζω πως τελικά δεν παίρνω όσα ρίσκα νομίζω.

Ο καινούριος μου στόχος, λοιπόν, είναι την επόμενη φορά που θα θέλω κάτι να ακούσω να βγαίνει απ'το στόμα μου η λέξη "θέλω".

Γιατί δεν αρκεί να λες όχι όταν δε θες.
Ούτε να λες ναι όταν θες.
Πρότεινε κι εσύ καμιά φορά αυτό που θέλεις.
Δε χρειάζεται όλοι να μυρίζουν τα νύχια τους και να πιάνουν τα hints σου.

PS I love you

Που λέτε, υπήρχε ένα σάιτ όπου μπορούσες να γράψεις ένα γράμμα στον εαυτό σου και να ρυθμίσεις το πότε θα σου αποσταλεί. Πριν 7 μήνες -σχεδόν ακριβώς- είχα γράψει ένα τέτοιο γράμμα κι είχα ορίσει να το παραλάβω ύστερα από ένα χρόνο. Όμως το σάιτ έκλεισε και για να μη χαθούν τα γράμματα τα έστειλαν τώρα. Πώς μου την έφερα έτσι ρε φίλε. Πώς μου την έφερα έτσι.

Πάντως συνειδητοποίησα ότι γράφω πράγματi συγκινητικά γράμματα,δε δακρύζουν μόνο οι φίλοι μου όταν τους στέλνω γράμμα, εδώ δάκρυσα εγώ με το γράμμα προς εμένα. Αλλά ξέρεις τι; Δεν πειράζει, γιατί δε δάκρυσα για το περιεχόμενο,δεν πειράζει γιατί now days go by and I never needed you. Δάκρυσα όμως, για τον τρόπο που μιλούσα στον εαυτό μου και για το υστερόγραφο. Το υστερόγραφο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να πεις στον εαυτό σου και πάλι καλά που μου το στειλα για να το δω, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς ότι σ'αγαπάς. Γιατί το "ΥΓ Σ'αγαπώ" δεν είναι μόνο για γκόμενους. Είναι και για φίλους και για γονείς και για μας τους ίδιους.

Στεφανία, μην κλαις, σ'αγαπώ.

now that's exciting*

Πας σχολή.
Κάθεσαι εκεί 9 ώρες.
Καφέ-Κρουασάν για πρωινό.
Καφέ-Μηλόπιτα για μεσημεριανό.
Τρέχεις να προλάβεις τη λέσχη για βραδινό.
Λουκάνικα με πατάτες, και τα δύο τηγανιτά. Huge win.
Τρέχεις να προλάβεις σούπερ μάρκετ.
Γυρνάς σπίτι.
Στο δρόμο σου ρχεται να κάνεις πετάλι πάρα πολύ γρήγορα
ενώ παράλληλα θα τσιρίζεις ακατάληπτα πράγματα.
Φτάνεις σπίτι.
Πρέπει να ακούσεις κάτι πολύ δυνατά.
Ε, muse φυσικά.
Τελειώνει το τραγούδι.
Νιώθεις πολύ πετυχημένη κι ολοκληρωμένη για σήμερα.
Μουρμουρίζεις το soundtrack απ'το star wars.
Good enough.


*and nothing else needs to be.

here comes the rain again

Έβαλα τη μουσική λίγο πιο δυνατά απ' όσο συνηθίζω.
Ένιωσα μια μεγάλη ανάγκη η μουσική να καλύψει τα πάντα.
Γιατί αν είναι κάτι να τα καλύψει όλα, ε, ας είναι η μουσική.

Τον ίδιο ρόλο με τη μουσική παίζει και η βροχή για μένα.
Γιατί αν είναι κάτι να τα καλύψει όλα, και να μην είναι η μουσική, ε, ας είναι το νερό. Η βροχή είναι απ' τα αγαπημένα μου πράγματα και δεν το εννοώ με τη συμβατική έννοια του "να'μαι σπίτι προστατευμένη και να βρέχει έξω". Όχι. Να βρέχει και να είσαι έξω και να βρέχεσαι και να μην τρέχεις καν.
Εξάλλου, όλα είναι πιο γοητευτικά με βροχή και μη μου πείτε ότι έχω δει πολλές ταινίες, τι; βλάκες είναι οι σκηνοθέτες; Όχι. Η βροχή είναι πανέμορφη και παν-γοητευτική.

Α δεν ξέρω αν το 'χουμε πει, αλλά ο χειμώνας είναι γαλάζιος.
Δεν ξέρω γιατί.
Δεν έχω καμία πόρωση με το γαλάζιο -ούτε και με το χειμώνα.
Αλλά το γαλάζιο με ησυχάζει κάπως -το ίδιο και ο χειμώνας.

Θέλω να έρθουν τα γενέθλιά μου να πάω στο φιλαράκι μου και να βγούμε με το άλλο φιλαράκι μου(αυτό που μου έμαθε το τραγούδι που ακούω τώρα δυνατά) και να πίνω bloody mary στον Πειραιά, σ'εκείνο το πανέμορφο το στέκι σου, γιατί ναι μ'αρέσει το bloody mary και να ξέρετε εσάς που δε σας αρέσει το bloody mary δε σας εμπιστεύομαι.

Θα'χω γενέθλια που λες και δε με νοιάζει καμία τούρτα και κανένα δώρο, θέλω μόνο στολισμένη πρωτεύουσα και παλτό και σκουφιά και φιλικές αγκαλιές και μας φαντάζομαι στους δρόμους της Αθήνας ξημερώματα να τραγουδάμε μάλλον μακεδόνα.
Δε θέλω να βρέχει όμως τότε.
Η βροχή δεν είναι φιλική και δεν είναι αθηναϊκή.
Η βροχή είναι όλη η λαγνεία της Θεσσαλονίκης.
 

δεν ξέρω αν έχω. αλήθεια.*

- εξαφανίστηκες και ανησύχησα. λέω ή κάτι έπαθε ή ερωτεύτηκε.
- μπα δεν προβλέπεται να ερωτευτώ.
- γιατί;
- γιατί για να ερωτευτείς πρέπει να δώσεις σημασία.
  δεν έχω σημασία να δώσω.

*

Only love can break your heart

Λοιπον ο έρωτας μπορεί να κρυβει πολλές αντιθέσεις άλλα έχει κ κάποια πραγματα σε ευθεία αναλογία. Και θα το πω στα αγγλικά για να φανεί και η ειρωνεία της κυριολεξιας: the harder you fall, the more it hurts. Αν δε, πέσεις hard and fast, εκεί να δεις πανηγύρι. Αρχική ταχύτητα, ορμή, επιτάχυνση βαρύτητας. Και είσαι κ αντικείμενο που δεν κανει αναπήδηση, απλα και δεληβορικα πηδας στον αέρα άλλα σκας στο πάτωμα. Κι ας ελπίζουμε η παραμόρφωση να μην ήταν πλαστική. Να αργεί απλώς η επαναφορά.

not so shiny after all*

Το πιο κινηματογραφικό πράγμα που έκανα τελευταία, είναι που με πιάσαν ξαφνικά τα κλάματα στο ντουζ και έτρεχε η μάσκαρα.

Όταν λέμε ξαφνικά, εννοούμε ξαφνικά.
Να ξυρίζεις το πόδι σα να λέμε τώρα και ξαφνικά να περνάει από μπροστά σου μεγάλο ποσοστό της ρομαντικής σου ζωής και εκείνη την ώρα να παίζει στο ραδιόφωνο το Believe της Cher και να σου ρχεται να της απαντήσεις "ΝΟ" και δώστου οι καταρράκτες να μη σταματάνε.

Που λες, εγώ από το γκρέυς ανάτομυ η Ιζυ ήμουν, άντε βαριά η Λέξι.
Αλλά έχω την αίσθηση πως όσο μεγαλώνω τείνω προς Μέρεντιθ.
Dark and twisted με commitment issues.

*και η λέξη shiny αν μου φέρνει κάτι στο μυαλό μου φέρνει το venus in furs.
 τίποτα πιο φωτεινό.

in spite of me

αγαπώ:

-την αλάνις.
-αυτό το βίντεο.
-αυτούς τους ανθρώπους.

Πέννυ

Χωρίζουμε, γράφουμε.
Τα φτιάχνουμε, γράφουμε.
Πηδιόμαστε, γράφουμε.
Κλαίμε, γράφουμε.
Γελάμε, γράφουμε.

Καθόμαστε και γράφουμε για κάθε γκόμενο, σημαντικό ή ασήμαντο, όσο και αν κρατάει, όσο λίγη διαφορά και να κάνει στη ζωή μας ή όσο τεράστια.
Γράφουμε αν κάποιος περνάει και δεν ακουμπάει και γράφουμε κι αν κάποιος περνάει και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο.

Αλλά όλα αυτά πριν τα γράψω ξέρεις τι τα έκανα;
Τα έλεγα σε σένα, μωρέ.
Πόσο inappropriate θα ήταν αν δεν έγραφα τώρα γι αυτό;

Βέβαια, προφανώς, δεν ξέρω τι να γράψω, γιατί δε θέλω να γράψω κάτι στενάχωρο και να το διαβάσεις και να στεναχωριέσαι.
Α, σκέφτηκα να σου κάνω δώρο για το καινούριο σπίτι, την οδοντόβουρτσα που χρησιμοποιούσες σπίτι μου. Τρομερό προνόμιο,έτσι; Κανείς, γλυκιά μου, δεν έχει οδοντόβουρτσα στο σπίτι μου! Αλλά εσύ δεν είσαι όποιος κι όποιος. Μπορεί να στη στείλω, έχω και πλαστικό καπάκι.

Που λες, να μη γράψω κάτι στενάχωρο.
Καλά θα είναι, θα έρχομαι και θα παρτάρουμε ανελέητα, imagine that.
Και συναυλίες, ναι, τώρα θα πηγαίνουμε σε ωραίες συναυλίες, γιατί εσύ θα είσαι ήδη εκεί που γίνονται συναυλίες, μένει να 'ρχομαι εγώ.

Ε και θα σε παίρνω τηλέφωνο και θα με παίρνεις τηλέφωνο και θα πίνουμε καφέ στο σκάιπ -χωρίς να'ναι απαραίτητο, μας καλύπτουν και τα υπεραστικά, αλλά απ'το τηλέφωνο δε βλέπεις τον άλλον να πίνει καφέ. Και θα πίνουμε και τον καφέ όπως θέλουμε γιατί εντάξει, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως σ'αυτό δεν ταιριάζαμε. Μία στον έκανα σκέτο, μία μου τον έκανες γλυκό, όλο δρομολόγια στην κουζίνα ήμασταν μέχρι να μπαστακωθούμε και να πιούμε τον γαμωκαφέ.

Θα μου λείψεις, μωρέ, πολύ.
Νομίζω θα μου λείψεις περισσότερο απ' οποιονδήποτε έχω δει να φεύγει.
Κι έχω δει κόσμο να φεύγει, ξέρεις.
Δεν είναι ότι έφευγες πρωί και νύσταζα, δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν ήρθα.
Δεν μπορούσα να έρθω ρε, γιατί θα έκλαιγα και μετά θα έκλαιγες κι εσύ και θα ήμασταν υπερβολικές γιατί, αν είναι δυνατόν, δεν πας και μακριά.

Αλλά νιώθω ήδη μόνη.
I need my girl.

true story

- Can you describe your last orgasm?
- Ιt was great. It was like time had stopped and I was completely alone.
- Were you sad afterwards?
- Yeah.
- Why?
- Because time hadn't stopped and I wasn't alone. 

people matter

Είναι κάποια πράγματα που τα κάνεις σχεδόν αντανακλαστικά, χωρίς να τα θέλεις πια, απλώς επειδή τα 'χεις συνηθίσει.

Οι άνθρωποι δεν πρέπει να ανήκουν σ' αυτά τα πράγματα.