παυσίπονα για τους πονοκεφάλους

Πάντα θεωρούσα λάθος το να λες ψέματα σε γιατρούς.
Οι γιατροί πρέπει να έχουν όλες τις πληροφορίες
- άλλοτε για το δικό σου καλό και άλλοτε για του άλλου.
Συχνά και για των δύο.

Έτσι όταν πήγα σήμερα για εθελοντική αιμοδοσία, ήμουν - όπως πάντα -
απολύτως ειλικρινής.

Είπα για την αλλεργική ρινίτιδα.
Είπα ότι διανυκτέρευσα εκτός μέσα στις τελευταίες 30 μέρες.
Είπα πότε ακριβώς έκανα το τατού.
Είπα για τα αντικαταθλιπτικά.

Ρώτησαν την ανώτερή τους και ήταν ανένδοτη
"Δεν το συζητάει καν. Για να προστατεύσει την ίδια".
Δε με άφησαν να δώσω αίμα, όχι επειδή το αίμα μου δεν πρέπει κάποιος να το πάρει.
Γιατί φοβήθηκαν να με αφήσουν να το δώσω.
Γιατί θέλουν να είσαι καλά όταν δίνεις αίμα.
Δεν τις κατηγορώ, καλά κάνουν και είναι αυστηρές με την αιμοδοσία.
Ήταν πολύ γλυκές, μου είπαν "μπορείς να έρθεις ένα μήνα αφού τα σταματήσεις. Θα σε περιμένουμε".
Ήθελα να κλάψω με λυγμούς αλλά περίμενα να φύγω γιατί αλλιώς είναι να κλαίει οποιοσδήποτε, οπουδήποτε
και αλλιώς είναι να κλαίει μια καταθλιπτική σε ένα νοσοκομείο.

Δεν είμαι καταθλιπτική, δε μου βάζω εγώ τον τίτλο.
Αλλά αυτό το συμπέρασμα βγαίνει όταν στην ερώτηση "παίρνετε φάρμακα;"
απαντάς "αντικαταθλιπτικά".

Ένιωσα άχρηστη στην κοινωνία.
Ένιωσα σα να θέλω να τρέξω και να έχω δεμένα πόδια.

Η μαμά ρώτησε πώς και γύρισα τόσο γρήγορα.
Είπα πως δε με άφησαν να δώσω
γιατί είχα πάρει παυσίπονο χτες για τον πονοκέφαλο

28

Κατέβηκα βόλτα στην αγορά με βροχή.
Ήταν ακόμα μέρα και σκέφτηκα πως είναι ανάγκη να φεύγεις απ τη δουλειά πριν νυχτώσει.
Είναι ανάγκη να βγαίνεις από το σπίτι τις καθημερινές - δε χρειάζεται λόγος.
Ο λόγος είναι πως το 'χεις ανάγκη.
Πρέπει το μυαλό μας να ξεφεύγει
να βλέπει την πόλη να λειτουργεί
ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους
μποτιλιάρισμα
ασφυκτικά αστικά
σχεδία σε κάθε γωνία και κάστανα.

Δεν είμαστε τουρίστες εδώ.
Αυτή είναι η κυρίως ζωή.
Η βόλτα δεν είναι το διάλειμμα απ' τη δουλειά.
Η βόλτα είναι ανάγκη.
Όπως ο ύπνος και το φαΐ.

Εντάξει, δε θα μιλάω άλλο για εσάς.
Εγώ πάντως είχα ανάγκη να περπατήσω τη βρεγμένη Λεωφόρο Στρατού,
να πατήσω σπασμένα πλακάκια και να μπει νερό στο παντελόνι μου,
να φωτογραφήσω τα παγκάκια έξω από το Βυζαντινό Μουσείο,
να θυμώσω με τον κόσμο που δεν κλείνει τις ομπρέλες του σε συνωστισμένα πεζοδρόμια

Να δω αυτό το φόρεμα να δεσπόζει στο κέντρο του μαγαζιού.
Να το φορέσω.
Να το αποκτήσω.

Θυμάσαι ότι φοράω πάντα μαύρα στα γενέθλιά μου ε;
Όχι, δεν είναι πένθιμο, το έχουμε ξαναπει.
Είναι κομψό.
Είναι εγώ.

Μου πήρα και ένα φτηνό άρωμα που όμως μυρίζει εγώ.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μυρίσει τίποτα άλλο πάνω στο δέρμα μου.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους θυμίζει καμιά άλλη αυτό το άρωμα.

Μου αρέσει να με φροντίζω και να μου παίρνω δώρα και να με βγάζω βόλτες.

Μου αρέσω.

Χρόνια μου πολλά.

γεια

Βγήκα ραντεβού κατά λάθος.
Ήθελες κι εσύ αν έρθεις στη συναυλία· χάρηκα.
Όλες τις φορές που σε έβλεπα σκεφτόμουν ότι ίσως μ' αρέσεις.
Τελευταία αυξήθηκε η συχνότητα των συναντήσεων κι όλο και σιγουρευόμουν.
Να σ' αρέσουν πάντως οι xaxakes τόσο πολύ δεν το περίμενα.
Περίμενα να πεις "Μητροπάνο" όταν σε ρώτησα τι μουσική ακούς,
αλλά ίσως να φταίει ο πρώην γι αυτό.
Δε γίνεται όσοι άντρες μ' αρέσουν να έχουν τις ίδιες απαντήσεις στις ίδιες ερωτήσεις, σωστά;

Άντρες. Αυτή είναι η λέξη κλειδί. Δε μοιάζεις με αγόρι, παρόλο που είσαι.
Είσαι αυτή η ευχάριστη προσωπικότητα που ευχόμουν να βρω.
Όχι να βρω, βρίσκεις ευχάριστες προσωπικότητες, ευτυχώς δεν είναι τόσο δύσκολο.
Δύσκολο και αδύνατο μέχρι τώρα ήταν εμένα μια τέτοια προσωπικότητα να μου φαίνεται γοητευτική.
Μου φαίνονται γοητευτικά τα τεράστια πράσινα μάτια σου.
Το χαμόγελό σου και η συχνότητα με την οποία το επιδεικνύεις
Το γεγονός πως φοράς ζιβάγκο και πως έχεις ένα μπορντώ δερμάτινο μπουφάν.
Δεν έχουν όλοι οι άντρες τέτοια ρούχα.
Ή μάλλον, τα αγόρια δεν έχουν τέτοια ρούχα.

Αλλά αρκετά με την περιγραφή, γίνομαι κουραστική.

Το θέμα είναι πως χορεύαμε και ήθελα να με κρατήσεις απ τη μέση,
ήθελα να με σφίξεις δυνατά πάνω σου,
ήθελα να σε δαγκώσω.

Σκέφτομαι να φιλιόμαστε για πρώτη φορά,
να σε μυρίζω για πρώτη φόρα,
να τρέμω δίπλα σου για πρώτη φορά.
Κι είχα καιρό να φανταστώ τέτοια πράγματα, ξέρεις.

ΥΓ είμαι σίγουρη πως είσαι από τους άντρες που λένε "κοριτσάρα μου"

Ελένη ΙΙ

Η Ελένη πέθανε.

Εγώ –και πολλοί άλλοι– έκλαψα όπως ποτέ πριν.
Έτσι που καλύτερα να το ονομάσουμε σπαραγμό, παρά κλάμα.

Την επομένη της κηδείας πήγα πάλι στον τάφο της, ήθελα να 'μαστε οι δύο μας.

Ήπια μαζί της καφέ και κάπνισα.
Θεώρησα άκρως συμβολικό το ένα τσιγάρο που είχε μείνει στο πακέτο μου.
Έσκαψα το υγρό χώμα με τα γυμνά μου χέρια και το έθαψα.

Ύστερα έκλαψα ξανά γραπώνοντας το χώμα.
Όπως μόνο σε ταινίες είχα δει.

Ευχήθηκα Χριστέ μου να μην το ξαναζήσω αυτό.

Ευχήθηκα να πεθάνω πριν απ' όλους τους υπόλοιπους φίλους μου.
Δεν τους το είπα όμως.
Τους είπα τι καλά που θα ήταν να ζούσαμε όλοι μέχρι τα 85 και τότε να πηγαίναμε μια εκδρομή και να σκοτωνόμασταν όλοι μαζί, μεθυσμένοι παππούδες και γριές.

Κι έτσι με τον θάνατο της Ελένης, κατανόησα επιτέλους και το τραγούδι αυτό, για το οποίο πάντα ένιωθα ένα δέος.

Τώρα όμως είχα γίνει μια ιδιόρρυθμη μορφή τυμβωρύχου, είχα πλέον μια φίλη φάντασμα και μπροστά στα μάτια μου είχα έναν τάφο οικογενειακό.

Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία*

Να γουστάρεις τον εαυτό σου,
να τον φροντίζεις.
Να τον γυμνάζεις και να τον αλείφεις με κρέμες.
Να τον χαζεύεις στον καθρέφτη και να του λες γλυκόλογα.

Να προσέχεις τα μαλλιά σου
και το δέρμα σου
και το σώμα
και την ψυχή σου.

Να σε ταΐζεις λαχανικά
και βιβλία
και ταινίες
και τραγούδια.

Να κοιτάς να σ' αρέσουν οι μέρες σου,
να κάνεις τις μέρες να σ' αρέσουν.

Να κοιτάς να σε κάνεις ευτυχισμένο
και περήφανο.

Κι η ζωή θα είναι ωραία.
Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία.

*αυτά τα 'χουμε πει. Ο Φοίβος ξέρει.

Resign yourself

Το χθεσινό βράδυ το σκέφτομαι
και αδυνατώ να συγκρατήσω έναν λυγμό
και μου κόβεται η ανάσα
και κάτι μέσα μου συσπάται.

Πόσο μου είχε λείψει να αφήσω τον εαυτό μου τελείως ελεύθερο
Να μη σκέφτομαι
Να μη ζυγίζω επιλογές
Να μη με καταπιέζω

Μόνο να υποκύψω

Γιατί καλά τα λέει ο Μάρκες πως είναι υπέροχο να γαμάς από έρωτα.
Μην υποτιμάμε όμως και πόσο υπέροχο είναι, να γαμάς από καύλα.

Εποχή για Βιολέτες

Το πρόβλημα με τους ενήλικες είναι πως απομακρύνθηκαν από τις δαχτυλομπογιές.
Έτσι έπαψαν να λερώνονται γι αυτό που λαχταράνε.

"…όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα." Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή

Me gusta menear, me gustas tú*

Πάλι μυρίζει παντού αυτό το πλαστικό που σηματοδοτεί το καινούριο.
Το πλαστικό της παιδικής κασετίνας.

Πάλι τα έκανα όλα έτσι να μυρίζουν.
Γιατί δεν μπορώ όταν τα πράγματα δεν αλλάζουν.
Γιατί οι λίμνες με μελαγχολούν τρομερά που το νερό τους δεν κυλάει.

Me gusta menear
και φυσικά μωρό μου
me gustas tú
και me gusta volver.

Ανεμελιά, αυτό δεν είπαμε ότι μας έλειπε;
Το βρήκαμε κορίτσια.

Glow in the dark

Με συναρπάζουν τα αντικείμενα που φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Έχουν την ιδιότητα,
ενώ όλα γύρω τους είναι σκοτεινά,
αυτά όχι απλά να φαίνονται
αλλά και όσο μπορούν να φωτίζουν γύρω τους.

Και σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει, αυτό δεν προκύπτει από τον ηλεκτρισμό· δεν είναι δηλαδή κάτι φτιαχτό.
Είναι μία ιδιότητα του υλικού τους.
Της ύπαρξης τους.

Την έχουν και κάποιοι άνθρωποι αυτή την ιδιότητα.

Come buzzing me

Δεν είναι απίστευτο που μπορούμε να ακούσουμε στο τηλέφωνο
κάποιων ανθρώπων το αθόρυβο χαμόγελο;

περιγράψτε τη ζωή σας με 4 λέξεις

δουλειά
χορός
χατζηφραγκέτα
νέσμπο